Fiat 666RN

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fiat 666RN
Dane ogólne
Inne nazwy Fiat 666RN Urbano
Producent Fiat
Sanowag
Okres produkcji 1950 (Polska)
Miejsce produkcji  Włochy
 Polska, Sanok
Dane techniczne
Typy nadwozia Wysokopodłogowy autobus miejski klasy MIDI
Układ drzwi 0-2-2
Liczba drzwi 2
Silniki Fiat 366/45
Moc silników 83 kW (113 KM)
Skrzynia biegów F25.18.00
Liczba przełożeń 4
Długość 9880 mm
Szerokość 2410 mm
Wysokość 3200 mm
Masa własna 8000 kg
Masa całkowita 11650 kg
Rozstaw osi 5100 mm
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 42 + 2
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Portal Portal Komunikacja miejska

Fiat 666RNautobus miejski lub międzymiastowy, produkowany w Polsce na przełomie lat 40. i 50. XX wieku w koprodukcji z włoską firmą FIAT. Miejsce kierowcy umieszczone było nietypowo, bo po prawej stronie pojazdu.

Historia modelu[edytuj]

Nadwozie zaprojektowane zostało jeszcze w 1948 roku przez Stanisława Panczakiewicza.[1] W 1950 roku Centralny Zarząd Przemysłu Motoryzacyjnego w Warszawie zadecydował o podjęciu w fabryce wagonów Sanowag w Sanoku montażu autobusu międzymiastowego "Fiat 666RN" o długości blisko 10 metrów. Ogółem w 1950 roku zmontowano 71 sztuk tych autobusów na włoskich podwoziach z użyciem importowanych podzespołów. Rozwojowi montażu przeszkodziło nasilenie zimnej wojny.

Konstrukcja[edytuj]

Do napędu pojazdu stosowano silnik rzędowy, 6 cylindrowy, benzynowy, 4-suwowy, typu 366/45, o pojemności skokowej 9365 cm³ i mocy maksymalnej 83 kW (113 KM), osiąganej przy 1900 obr./min. Pozwalał on autobusowi na uzyskanie prędkości maksymalnej 78 km/h. Mechaniczna skrzynia biegów typu F25.18.00, miała koła zębate 3 i 4 biegu stale zazębione. W podwoziu zastosowano podłużnicową ramę nośną, powiązaną z nadwoziem o konstrukcji szkieletowej. Zawieszenie przednie było zależne, złożone z półeliptycznych resorów piórowych i hydraulicznych amortyzatorów ramieniowych. Zawieszenie tylne składało się z półeliptycznych resorów piórowych i dodatkowych resorów pomocniczych.

Nadwozie autobusu było konstrukcji szkieletowej, do którego montowano elementy poszycia zewnętrznego z blachy stalowej. Obicia ścian wewnątrz autobusu wykonano ze sklejki i płyt pilśniowych.

Przypisy

  1. Stanisław Panczakiewicz 1900-1982, Panczakiewicz Design Art [dostęp: 8.08.2015]

Bibliografia[edytuj]