Fiksacja funkcjonalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fiksacja funkcjonalna (ang. functional fixedness) – w psychologii oznacza brak umiejętności użycia danego obiektu (przedmiotu) w nietypowy, niestandardowy sposób, inny od pierwotnego przeznaczenia. Wpływa negatywnie na zdolność rozwiązywania problemów, radzenia sobie w sytuacjach nowych i nietypowych, ogranicza twórczość.

Twórcą terminu był Karl Duncker, który w 1945 r. badał wpływ dawnych doświadczeń na ograniczenia w rozwiązywaniu aktualnych problemów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]