Filaret (Nikolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Filaret
Gawriił Nikolski
biskup samarski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1858
Kostroma
Data śmierci 1921
biskup samarski
Okres sprawowania 1918–1921
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia samarska i syzrańska
Śluby zakonne 1889/1890
Diakonat do 1880
Prezbiterat 11 października 1880
Sakra biskupia 20 grudnia 1898
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 20 grudnia 1898
Miejscowość Petersburg
Miejsce Sobór św. Izaaka
Konsekrator Joannicjusz (Rudniew)
Współkonsekratorzy Włodzimierz (Bogojawleński)

Filaret, imię świeckie Gawriił Iwanowicz Nikolski (ur. 6 marca 1858 w Kostromie, zm. 1921) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem cerkiewnego psalmisty. Ukończył seminarium duchowne w Kostromie. 11 października 1880 został wyświęcony na kapłana i skierowany do pracy duszpasterskiej jako kapelan żeńskiego monasteru w Wielbatie. W 1887 podjął studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej, jako student II roku złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Filaret. W 1891 zakończył studia z tytułem kandydata nauk teologicznych. Został zatrudniony w seminarium duchownym w Tyflisie jako inspektor. W 1892 otrzymał godność archimandryty i jako rektor objął kierownictwo nad seminarium duchownym w Kazaniu. Po trzech latach przeniesiony na analogiczne stanowisko w seminarium duchownym w Tule.

20 grudnia 1898 w soborze św. Izaaka miała miejsce jego chirotonia na biskupa kiereńskiego, wikariusza eparchii irkuckiej, w której jako konsekratorzy wzięli udział metropolici kijowski Joannicjusz oraz moskiewski Włodzimierz. W styczniu 1904 został przeniesiony do eparchii wiackiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa głazowskiego, jednak jeszcze w tym samym roku, gdy biskup wiacki Nikon został mianowany egzarchą Gruzji, biskup Filaret został ordynariuszem eparchii wiackiej. Po dziesięciu latach służby w Wiatce objął katedrę astrachańską i jenotajewską.

W czasie I wojny światowej biskup Filaret regularnie odprawiał w Astrachaniu nabożeństwa w intencji zwycięstwa Rosjan w wojnie. Jego eparchia i podległe jej instytucje (w tym monastery) przekazywały znaczące sumy na cele wojskowe oraz na cele pomocy bieżeńcom.

W 1916 biskup Filaret został odsunięty od zarządu eparchii i przeniesiony w stan spoczynku wskutek konfliktu z przełożonym Monasteru Czurkińskiego o dysponowanie cerkwią św. Mikołaja w obrębie klasztoru. Duchowny zamieszkał początkowo w Wołdińskim Monasterze Opieki Matki Bożej w Astrachaniu, następnie przeniósł się do Monasteru Żełtykowskiego w Twerze, którego został przełożonym. Funkcję tę sprawował do lutego 1919, gdy nakazano mu przeniesienie się do monastyru Dońskiego w Moskwie. We wrześniu tego samego roku powierzono mu zarząd eparchii samarskiej, który sprawował do 1921. Według badań metropolity Manuela (Lemieszewskiego) w tym samym roku zmarł. Istnieje również wersja, iż duchowny zmarł w roku następnym na zesłaniu do regionu archangielskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Nikon (Sofijski)
Biskup wiacki
1904 – 1914
Następca
Nikander (Fienomienow)
Poprzednik
Nikodem (Bokow)
Biskup astrachański
1914 – 1916
Następca
Mitrofan (Krasnopolski)