Film dźwiękowy
Film dźwiękowy – film zsynchronizowany z dźwiękiem.
Pierwsza znana publiczna prezentacja filmów dźwiękowych miała miejsce w Paryżu w 1900[1][2], lecz wczesne produkcje były bardzo niskiej jakości. Głównymi problemami z wdrażeniem nowej technologii były zawodna synchronizacja oddzielnych nośników obrazu i dźwięku, a także niska głośność i niezadowalająca zrozumiałość ścieżek dźwiękowych[3]. Innowacje w dziedzinie zapisywania dźwięku na taśmie filmowej zaowocowały pierwszą komercyjną projekcją krótkometrażowych filmów dźwiękowych w 1923. Zanim technologia zapisu dźwięku na taśmie filmowej stała się powszechna, ścieżki dźwiękowe do filmów były powszechnie wykonywane na żywo w kinach za pomocą fortepianów[4].
Pierwsze kroki w kierunku upowszechnienia kina dźwiękowego podjęto w połowie lub pod koniec lat 20. XX wieku. Początkowo filmy dźwiękowe z zsynchronizowanymi dialogami, znane jako „mówiące obrazy” lub „filmy mówione” (ang. talkies), były wyłącznie produkcjami krótkometrażowymi[5]. Wczesne filmy pełnometrażowe z nagranym dźwiękiem zawierały jedynie muzykę i efekty specjalne. Pierwszym filmem fabularnym, pierwotnie prezentowanym jako dźwiękowy (choć zawierał jedynie ograniczone sekwencje dźwiękowe), był Śpiewak jazzbandu (reż. Alan Crosland), którego premiera miała miejsce 6 października 1927. Film ten, który okazał się wielkim hitem, został nakręcony przy użyciu Vitaphone, wiodącej wówczas technologii zapisywania dźwięku na płytach[6]. Zapis dźwięku na taśmie filmowej wkrótce jednak stał się standardem w produkcji filmów dźwiękowych[7].
Na początku lat 30. XX wieku filmy dźwiękowe stały się globalnym fenomenem. W Stanach Zjednoczonych przyczyniły się do ugruntowania pozycji Hollywood jako jednego z najpotężniejszych ośrodków kulturalno-handlowych na świecie (patrz: kinematografia amerykańska). W Europie (i, w mniejszym stopniu, w innych częściach świata) ten nowy trend był początkowo traktowany z podejrzliwością przez wielu filmowców i krytyków, którzy obawiali się, że skupienie się na dialogach podważy wyjątkowe walory estetyczne kina niemego. W Japonii, gdzie lokalna tradycja filmowa łączyła filmy nieme z występami wokalnymi na żywo (benshi), filmy dźwiękowe zakorzeniały się bardzo wolno[8]. W Indiach natomiast dźwięk okazał się czynnikiem transformacyjnym, który doprowadził do szybkiego rozwoju miejscowego przemysłu filmowego[9].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ann Lloyd, David Robinson: Illustrated History of the Cinema. Orbis Publishing Ltd., 1986, s. 91. ISBN 978-0856137549. (ang.).
- ↑ Patrick Robertson: Film Facts. Billboard Books, 2001, s. 168. ISBN 978-0823079438. (ang.).
- ↑ Mark Ulano: The Movies are Born a Child of the Phonograph. FilmSound.org. [dostęp 2025-09-13]. (ang.).
- ↑ Donald Crafton: The Talkies: American Cinema's Transition to Sound, 1926-1931 (History of the American Cinema). T. 4. University of California Press, 1997, s. 37. ISBN 978-0520221284. (ang.).
- ↑ Meghan Dubitsky: How Talkies Changed the Film Industry. Central Casting, 29.06.2020. [dostęp 2025-09-13]. (ang.).
- ↑ The first talkie – “The Jazz Singer”. jolsonville.net, 10.09.2013. [dostęp 2025-09-13]. (ang.).
- ↑ Roy Liebman: Vitaphone Films: A Catalogue of the Features and Shorts. Jefferson, N.C.: McFarland, 2003, s. 398. ISBN 0-7864-1279-8. (ang.).
- ↑ A Page of Madness. Midnight Eye, 7.03.2002. [dostęp 2025-09-13]. (ang.).
- ↑ Tejaswini Ganti: Bollywood: A Guidebook to Popular Hindi Cinema (Routledge Film Guidebooks). Routledge, 2004, s. 11. ISBN 978-0415288545. (ang.).