Filtrfrak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Filtrfrak (destylozon, filtrak) – zaprojektowany i wytwarzany przez Fremenów kombinezon chroniący przed utratą wody i przegrzaniem, obecny w serii powieści Franka Herberta Diuna.

Swoje właściwości zawdzięczał mikrowarstwowej tkaninie, która stanowiła wysokowydajny wymiennik ciepła i system odfiltrowujący wilgoć. Pierwsza, wewnętrzna warstwa była porowata i po wchłonięciu ciepła przez filtfrak, przepływał przez nią pot. W następnych dwóch warstwach odbywała się wymiana ciepła i odzyskiwanie soli. Ekskrementy i mocz były przetwarzane w podkładkach udowych, z nich również odzyskiwana była woda. W otwartej pustyni nosiło się na twarzy specjalną maskę, zaś do nosa wkładało się tzw. filtrwtyki, które połączone były za pomocą tzw. chwytowodu z mechanizmem odfiltrowującym wilgoć z wydychanego powietrza. Wdech następował przez usta, zabezpieczone specjalnym filtrem, zaś wydech nosem przez filtrwtyki.

Cała odzyskana w ten sposób woda trafiała wodowodami do kieszeni łownych, i można było ją pić za pomocą rurki w chomątku na szyi. Siły pompującej wodę do kieszeni łownych dostarczały głównie ruchy ciała (oddychanie i kroki, dzięki zamontowanym w butach pompom piętowym), a w części osmoza.

Filtrfrak stanowił strój szczelnie okrywający całe ciało Fremena, z wyjątkiem dłoni. Co prawda można było użyć specjalnych filtrfrakowych rękawic, były one jednak bardzo niewygodne i uniemożliwiały precyzyjne ruchy. W celu zmniejszenia utraty wody przez nieosłonięte dłonie smarowano je sokiem rośliny Corvillea mexicana, który powodował prawie całkowity brak potliwości. W szczelnym i dobrze dopasowanym filtrfraku Fremen tracił w otwartej pustyni nie więcej niż naparstek wody dziennie.[1]

Pod rządami Boga Imperatora, po transformacji ekologicznej Diuny, użycie filtrfraków nie miało sensu. Ich produkcja ograniczala się do nieskutecznych, tanich replik dla pielgrzymów i turystów. Jednak po jego śmierci piaskopływaki uwolnione z jego ciała cofnęły transformację z powrotem do etapu suchej pustyni, co znowu uczyniło użycie filtrfraków koniecznym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Frank Herbert: Diuna. Poznań: REBIS, 2007, s. 148.