To jest dobry artykuł

Finał Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Finał mistrzostw świata w Piłce Nożnej 2002
1998 2006
Ilustracja
Finał na International Stadium w Jokohamie.
Dyscyplina

piłka nożna

Turniej

Mistrzostwa świata 2002

Niemcy Brazylia
Niemcy Brazylia
0 2
Obiekt

International Stadium
Jokohama

Data

30 czerwca 2002

Zawodnik meczu

Ronaldo

Sędzia

Pierluigi Collina

Finał Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002 – mecz finałowy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002, który odbył się 30 czerwca 2002 na stadionie Nissan, mieszczącym się w japońskim mieście Jokohama. Miał na celu wyłonienie mistrza świata w piłce nożnej.

W finale o ten tytuł rywalizowały ze sobą drużyny Niemiec i Brazylii. Było to pierwsze spotkanie tych dwóch zespołów rozegrane w ramach piłkarskich mistrzostw świata. Przed tym meczem ekipa niemiecka miała na swoim koncie trzy mistrzostwa, a brazylijska cztery.

W finale zwyciężyła reprezentacja Brazylii, wygrywając 2:0 i zdobywając tym samym swój piąty tytuł mistrzowski (najwięcej spośród wszystkich reprezentacji). Ronaldo, który został królem strzelców turnieju z dorobkiem ośmiu bramek w siedmiu meczach, strzelił oba gole w drugiej połowie tego meczu. W swoich występach na mistrzostwach świata strzelił łącznie 15 goli, co do 2014 stanowiło rekord liczby strzelonych goli w finałach MŚ (z dorobkiem 16 goli wyprzedził go wtedy Miroslav Klose).

Kapitan zwycięskiej reprezentacji, Cafu, zaliczył trzeci z rzędu występ w finale mundialu (przed nim nie dokonał tego żaden inny piłkarz w historii imprezy). On także wzniósł główne trofeum. Dla Niemców z kolei potyczka finałowa z Brazylijczykami była czwartym przegranym finałem w MŚ (wcześniejsze przegrane miały miejsce w 1966 z Anglią, w 1982 z Włochami i w 1986 z Argentyną)[a].

Oliver Kahn, bramkarz reprezentacji wicemistrzów świata, został uznany najlepszym piłkarzem mistrzostw, otrzymał też Złotą Rękawicę.

Zwycięzca Mundialu 2002 został również pierwszym w historii triumfatorem mistrzostw świata rozegranych na kontynencie azjatyckim.

Oficjalną piłką turnieju, którą grano również w finale, była Adidas Fevernova.

Obie drużyny wygrały swoje grupy i pewnie awansowały do fazy pucharowej. Niemcy rywalizowali w niej z Paragwajem, USA i współgospodarzem mundialu, Koreą Południową. Brazylijczycy z kolei w drodze do finału musieli uporać się z Belgią, Anglią i zespołem ze swojej mundialowej grupy, Turcją.

Droga do mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

Niemcy[1][2] Runda Brazylia[1][2]
Grupa E
Drużyna Pkt M W R P Br+ Br- +/-
 Niemcy 7 3 2 1 0 11 1 +10
 Irlandia 5 3 1 2 0 5 2 +3
 Kamerun 4 3 1 1 1 2 3 -1
 Arabia Saudyjska 0 3 0 0 3 0 12 -12

 Niemcy Arabia Saudyjska 8:0 (Michael Ballack, Oliver Bierhoff, Carsten Jancker, Miroslav Klose x3, Thomas Linke, Bernd Schneider)

 Niemcy Irlandia 1:1 (Miroslav Klose)

 Kamerun Niemcy 0:2 (Marco Bode, Miroslav Klose)

Faza grupowa Grupa C
Drużyna Pkt M W R P Br+ Br- +/-
 Brazylia 9 3 3 0 0 11 3 +8
 Turcja 4 3 1 1 1 5 3 +2
 Kostaryka 4 3 1 1 1 5 6 -1
 Chiny 0 3 0 0 3 0 9 -9

 Brazylia Turcja 2:1 (Rivaldo, Ronaldo)

 Brazylia Chiny 4:0 (Rivaldo, Roberto Carlos, Ronaldinho, Ronaldo)

 Kostaryka Brazylia 2:5 (Edmílson, Júnior, Rivaldo, Ronaldo x2)

Przeciwnik Wynik Strzelcy Faza pucharowa Przeciwnik Wynik Strzelcy
 Paragwaj 1:0 Oliver Neuville 1/8 finału  Belgia 2:0 Rivaldo, Ronaldo
 Stany Zjednoczone 1:0 Michael Ballack Ćwierćfinały  Anglia 2:1 Rivaldo, Ronaldinho
 Korea Południowa 1:0 Michael Ballack Półfinały  Turcja 1:0 Ronaldo

Tło[edytuj | edytuj kod]

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe ustawienie reprezentacji Niemiec w czasie Mundialu 2002

Reprezentacja Niemiec od kilku lat znajdowała się w piłkarskiej zapaści; ostatni wielki sukces odniosła w 1996 (zdobyła wtedy mistrzostwo Europy po wygranej z Czechami 2:1 – przesądziły o tym dwa gole Olivera Bierhoffa w tym złoty, w dogrywce[3]), z kolei występ na mundialu 1998 zakończyła na ćwierćfinale[4]. Dwa lata później, na Euro 2000 Niemcy nie wyszli z grupy, co zostało uznane w kraju trzykrotnych mistrzów świata za kompromitację[5][6][7]. W Bundeslidze brakowało młodych, utalentowanych piłkarzy, więc siłą rzeczy trzon reprezentacji cały czas oparty był na zawodnikach doświadczonych. Po turnieju w Belgii i Holandii nowym selekcjonerem kadry narodowej został Rudi Völler[8], który rozpoczął swoją kadencję od trzech cennych zwycięstw (4:1 w spotkaniu towarzyskim z Hiszpanią oraz 2:0 z Grecją i 1:0 z Anglią w kwalifikacjach do mistrzostw świata)[9][10][11], później jednak jego podopieczni dwukrotnie w eliminacjach zremisowali z Finlandią (2:2 i 0:0)[12][13] i we wrześniu 2001 wysoko ulegli Anglikom w meczu rewanżowym[14]. Porażka 1:5 w Monachium oznaczała konieczność gry w barażach. Podczas dwumeczu z Ukrainą (1:1, 4:1)[15][16] na nowego lidera drużyny wybił się Michael Ballack[17].

Przed turniejem plaga urazów wyeliminowała kilku podstawowych zawodników, Völler szczególne problemy mógł mieć z obsadą linii obrony, bowiem z kadry wypadli: Christian Wörns, Jens Nowotny i Jörg Heinrich[18]. Stąd obecność w podstawowej jedenastce 21-letniego Christopha Metzeldera, mistrza Niemiec z Borussią Dortmund, który jednak w reprezentacji przed mistrzostwami rozegrał jedynie sześć spotkań[19][20], i Thomasa Linke (33), nie zawsze mieszczącego się w pierwszym składzie Bayernu Monachium[21]. Ostatnie ogniwo defensywy stanowił Carsten Ramelow (28, Bayer 04 Leverkusen), nominalny pomocnik, z konieczności grający na pozycji środkowego obrońcy[22]. Z powodu kontuzji zabrakło także graczy drugiej linii – uważanego za nadzieję niemieckiej piłki Sebastiana Deislera i Mehmeta Scholla[18][23].

Na mistrzostwach świata w 2002 Niemcy pokonali w inauguracyjnym meczu grupy E Arabię Saudyjską 8:0[24][25]. Zwycięstwo to było najwyższym w finałach mistrzostw świata od 1982, kiedy Węgrzy rozgromili 10:1 Salwador[26][27]. W dwóch ostatnich spotkaniach grupowych piłkarze niemieccy pechowo zremisowali z Irlandią (gola na 1:1 stracili w samej końcówce meczu za sprawą Robbiego Keane’a[28][29][30]) i ograli 2:0 mistrza Afryki, Kamerun[31]. Po efektownym (11 goli) wygraniu grupy podopieczni Völlera przestali zdaniem komentatorów imponować świeżością i polotem, i rozpoczęli trwający aż do spotkania finałowego pokaz boiskowej kalkulacji połączony z przesadnym przywiązaniem do defensywy. Najpierw zanotowali zwycięstwo 1:0 (gol Olivera Neuville’a strzelony na dwie minuty przed końcem) z Paragwajem[32]. Taki sam wynik padł w ćwierćfinałowym meczu ze Stanami Zjednoczonymi oraz w półfinale ze współgospodarzami turnieju – Koreańczykami[33][34]. W finale niemiecka solidność okazała się zbyt słaba na Brazylijczyków, którzy wygrali po dwóch golach Ronaldo i zostali po raz piąty w historii mistrzami świata[35]. Po przegranym meczu zasmuceni piłkarze niemieccy nie mogli powstrzymać łez[36][37].

Preferowane przez Völlera podczas mundialu ustawienie 3-5-2 zmieniało się często w czasie meczu na 4-4-2 (tak zwany romb), np. w półfinałowym meczu z Koreą Południową, kiedy podopieczni Guusa Hiddinka zagrali trzema napastnikami[38][39]. Pozycję prawego obrońcy zajmował wówczas Torsten Frings (26, Werder Brema), piłkarz wszechstronny, mogący grać nawet na prawym skrzydle[39][40]. Pomocnik Bernd Schneider (29, Bayer), według obserwatorów najlepiej wyszkolony technicznie zawodnik reprezentacji, występował zazwyczaj na prawej pomocy, ale zdarzało mu się także operować tuż za napastnikami (np. w finale)[41][42]. Jego vis-à-vis, starszy o rok Christian Ziege (Tottenham Hotspur) częściej wspomagał defensywę, aniżeli włączał się do ataków[43]. On i Dietmar Hamann (29, Liverpool) w razie konieczności zamieniali się w czwartego i piątego obrońcę[43][44].

Skuteczność Miroslava Klose (24)[45], Polaka z pochodzenia i jednego z największych odkryć Völlera, wyczerpała się na meczach grupowych[46]. Jego partnerem w linii napadu na początku był Carsten Jancker (28, Bayern)[47], a z czasem coraz mocniejszą pozycję wyrobił sobie Oliver Neuville (29, Bayer)[48], który pełne 90 minut w podstawowej jedenastce rozegrał w meczu z Paragwajem[49], w którym zresztą strzelił decydującą o zwycięstwie bramkę[50]. Od czasu do czasu z ławki rezerwowych wchodzili weteran Oliver Bierhoff (34, AS Monaco)[51] i urodzony w Ghanie Gerald Asamoah (24, Schalke 04 Gelsenkirchen)[52].

W mediach przeważała opinia, że Niemcy są przeciętną drużyną, z jedną tylko wybitną piłkarską indywidualnością, dzięki której zaszli w turnieju tak daleko. Miał nią być kapitan drużyny 33-letni bramkarz Oliver Kahn[53], od wielu już lat uznawany za najlepszego na świecie. Zawodnik Bayernu Monachium, debiutujący w pierwszej jedenastce na mistrzostwach świata (wcześniej znalazł się w kadrze na mundiale 1994 i 1998, ale był tam tylko rezerwowym[54][55]), aż do finału przepuścił tylko jedną bramkę. W czasie turnieju nie tylko wyrósł na prawdziwą gwiazdę drużyny narodowej, ale i, jak pisał Zbigniew Mucha, dziennikarz tygodnika „Piłka Nożna”:

(...) doprowadził do tego, że zaczęto artykułować nowe bramkarskie normy. Jeżeli Kahn piąstkuje piłkę, to znaczy, że tak trzeba. Jeśli kapituluje, to znaczy, że tego strzału obronić nie było można[56].

Kahn pomylił się w turnieju tylko trzy razy (pierwszy raz z Irlandią i dwukrotnie w najważniejszym meczu). W 67. minucie spotkania finałowego wypuścił piłkę z rąk po strzale Rivaldo. Jego kiks wykorzystał Ronaldo, który zdobył gola na 1:0[57]. Powtórzyła się tym samym sytuacja z 1986, kiedy ratujący wielokrotnie zespół przed utratą bramki Harald Schumacher popełnił błąd w ostatnim spotkaniu turnieju, błąd kosztujący Niemców Puchar Świata[58][59]. W 79. minucie ten sam zawodnik ponownie pokonał niemieckiego golkipera, dzięki czemu Brazylijczycy mogli świętować zdobycie piątego mistrzostwa świata[57].

Mimo pomyłek Oliver Kahn został uznany najlepszym piłkarzem mistrzostw, otrzymał też Złotą Rękawicę[60][61][62][63].

Za najważniejszego po Kahnie zawodnika reprezentacji uchodził rozgrywający Michael Ballack (26, Bayer)[64]. Umiał nie tylko celnie podać piłkę do napastników, ale i w najważniejszych meczach – ze Stanami Zjednoczonymi i Koreą Południową – wyręczyć ich[65][66]. Jego bramki zadecydowały w dużej mierze o awansie Niemców do finału. Nadmiar żółtych kartek sprawił jednak, że Ballack nie mógł wystąpić w spotkaniu z Brazylią[67][68][69][70]. Spotkanie Niemców z Brazylią było pierwszym meczem tych dwóch zespołów rozegranym w ramach piłkarskich mistrzostw świata[71].

Brazylia[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Brazylii z kolei w 1998 została wicemistrzem świata po przegranej z Francją[72][73]. W czerwcu 2001, po zajęciu przez ten zespół czwartego miejsca w rozgrywkach o Puchar Konfederacji[74][75], selekcjonerem kadry został Luiz Felipe Scolari, który zastąpił Émersona Leão[76]. Pod jego wodzą Brazylijczycy dokończyli eliminacje do azjatyckiego turnieju, zajmując trzecie miejsce w strefie CONMEBOL[77]. W Korei i Japonii los przydzielił ich do grupy C z Turcją, Kostaryką i Chinami[2][78]. W pierwszym meczu wygrali z Turcją 2:1, a już po drugim pewnie wygranym 4:0 meczu grupowym z Chinami zapewnili oni sobie awans do kolejnej rundy[79][80]. Trener Luiz Felipe Scolari dał więc w ostatnim spotkaniu szansę występu rezerwowym[81]. Zagrali wówczas m.in. strzelec bramki Júnior i 20-letni Kaká, późniejsza gwiazda Milanu[81][82][83]. W 1/8 finału Canarinhos ograli 2:0 Belgię, ale spotkanie to wywołało wiele kontrowersji, gdyż zdaniem komentatorów sędzia nie uznał prawidłowo zdobytej bramki podopiecznym Roberta Waseige’a[84]. Mecz ćwierćfinałowy z Anglią zapisał się w historii jako przede wszystkim popis Ronaldinho, który strzelił gola z rzutu wolnego z odległości około 35-40 jardów[85][86][87]. W półfinale po raz drugi w turnieju Brazylijczycy pokonali Turków[88], a w batalii finałowej, dzięki dwóm bramkom Ronaldo, okazali się lepsi od Niemców[41][89]; tamten mecz określany był mianem pojedynku najlepszego napastnika turnieju (Ronaldo) z najlepszym bramkarzem (Oliver Kahn)[90].

Scolari podczas koreańsko-japońskiego mundialu korzystał z kilku ustawień taktycznych: 1-3-3-3-1, 1-4-4-2, 1-3-4-2-1 oraz 1-3-5-2 zmieniającego się w czasie meczu na ofensywne 1-3-4-3, w którym przesuwał nominalnych bocznych obrońców Cafu (32 lata)[91], dla którego występ w finale mistrzostw był trzecim z kolei[92][93], i Roberto Carlosa (29)[94] do linii pomocy i powierzał im obowiązki klasycznych skrzydłowych[95].

W szarżach na bramkę rywali wyspecjalizował się „atak R”. Ronaldo (26) zdobył osiem goli, z czego dwa w finale, i został królem strzelców azjatyckiej imprezy oraz, w opinii wielu obserwatorów, jej największą indywidualnością[96][97]. Z dobrej strony zaprezentował się 22-letni Ronaldinho, szybki drybler, którego bramka z rzutu wolnego strzelona Davidowi Seamanowi uznana została za jedną z najładniejszych w całym turnieju[87]. Najbardziej doświadczony z całej trójki – Rivaldo (30) – trafiał do siatki rywali w pięciu kolejnych spotkaniach i, chociaż dziennikarze narzekali, że gra zbyt indywidualnie, stanowił mocny punkt zespołu[98][99].

Podopieczni Scolariego wygrali wszystkie mecze, strzelili osiemnaście goli, a stracili cztery. Bramkarz Marcos (28)[100], który przed turniejem typowany był na zmiennika Didy, zdaniem wielu komentatorów, nie zawiódł[101]. W czasie mistrzostw kilkakrotnie ratował Canarinhos przed utratą bramek. Dziennikarze Bleacher Report umieścili go na trzecim miejscu w rankingu 10 najlepszych bramkarzy wszech czasów, uznając go za godnego następcę najwybitniejszych golkiperów Brazylii – Gilmara i Cláudio Taffarela[102].

W linii obrony grało trzech zawodników – Lúcio (24)[103], Roque Júnior (26)[104] i Edmilson (26)[105] – w razie potrzeby wspomaganych przez Cafu[91] i Roberto Carlosa[94]. Defensorzy skupiali się niemal wyłącznie na zadaniach obronnych i rzadko włączali się do akcji ofensywnych, najbardziej aktywny był Edmilson, w klubie Olympique Lyon występujący jako pomocnik[105]. W czasie turnieju strzelił jednego gola, w spotkaniu z Kostaryką[81][105].

Łącznikiem między obroną a linią ataku był defensywny pomocnik Gilberto Silva (26)[106], jedyny, oprócz Marcosa, Cafu i Lúcio, który rozegrał wszystkie mecze od pierwszej do ostatniej minuty[107][108][109][110]. Zawodnik Atlético Mineiro Belo Horizonte, który po Mundialu przeszedł do Arsenal F.C., w ofensywnym ustawieniu Brazylii odpowiedzialny był za destrukcję; już na połowie przeciwnika zatrzymywał jego ataki i szybkim podaniem uruchamiał bocznych pomocników lub bezpośrednio napastników. Jego partner z drugiej linii Juninho Paulista (29)[111], zmieniony od meczu ćwierćfinałowego przez Klébersona (23)[112], miał był rozgrywającym. Kontuzja Emersona[113], który pierwotnie miał grać na tej pozycji, dobra forma Gilberto Silvy i modyfikacja stylu gry reprezentacji, polegająca na przewadze zagrań bezpośrednich do atakujących, sprawiły jednak, że jego rola ograniczała się do przeszkadzania przeciwnikowi i wspomagania w zadaniach obronnych Gilberto Silvy.

Kapitan reprezentacji, Cafu, po zakończeniu meczu wzniósł główne trofeum[114]. Brazylia została tym samym pierwszym w historii triumfatorem mistrzostw świata rozegranych na kontynencie azjatyckim[115]. Ronaldo w swoich występach na mistrzostwach świata strzelił łącznie 15 goli, co do 2014 stanowiło rekord liczby strzelonych goli w finałach MŚ (z dorobkiem 16 goli wyprzedził go wtedy Miroslav Klose)[57].

Mecz[edytuj | edytuj kod]

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Sędzią w meczu finałowym, który rozpoczął się 30 czerwca 2002 o godzinie 20:00 czasu koreańskiego na Stadionie Nissan w Jokohamie, był Włoch Pierluigi Collina[41][116]. W meczu tym, podobnie jak w całym turnieju grano piłką o nazwie Adidas Fevernova[117]. Piłkarze obu drużyn rozpoczęli to spotkanie zmotywowani i skoncentrowani, jednak wydawało się, że to Niemcy są bardziej zdeterminowani, by odnieść zwycięstwo[118]. Pierwsza połowa meczu to potwierdziła. W obronie brylowali Ramelow, Jeremies, Frings i Linke, którzy raz po raz zatrzymywali nieźle zapowiadające się akcje ofensywne Brazylijczyków[119]. W ataku z kolei często pokazywał się Bernd Schneider, który długimi podaniami próbował „szukać” Miroslava Klose w polu karnym rywali[118]. Z optycznej przewagi drużyny niemieckiej niewiele jednak wynikało, ponieważ brazylijski bramkarz Marcos był tego dnia dobrze dysponowany. Pierwsza groźna akcja Brazylijczyków miała miejsce w 19. minucie, kiedy to Ronaldinho podał za plecy obrońców do Ronaldo, który spudłował[118]. Jedenaście minut później miała miejsce niemal kopia tej sytuacji, Ronaldinho ponownie posłał futbolówkę za linię obrony do Ronaldo, tym razem jednak Oliver Kahn obronił jego strzał[118][119]. Tuż przed końcem pierwszej połowy Canarinhos mieli jeszcze dwie dogodne sytuacje do otwarcia wyniku meczu; najpierw strzał Klebersona z dystansu zatrzymał się na poprzeczce, a zaraz potem Roberto Carlos dograł piłkę w niemieckie pole karne, jednak strzał Ronaldo ponownie wybronił niemiecki golkiper[118]. W 50. minucie z kolei fantastyczny strzał z rzutu wolnego oddał Oliver Neuville, jednak Marcos musnął piłkę, która uderzyła w słupek[119]. O końcowym triumfie Canarinhos zadecydowały akcje z 67. i 79. minuty[120]. W pierwszym przypadku Ronaldo wygarnął piłkę spod nóg Dietmarowi Hamannowi i podał ją do Rivaldo, który strzelił z dystansu. Kahn jednak popełnił błąd – zamiast wypiąstkować lub odbić piłkę przed siebie, próbował ją złapać, co przyczyniło się chwilę później do utraty gola przez Niemców po strzale Ronaldo w krótki róg bramki[119]. W drugiej sytuacji z prawej strony pola karnego piłkę dogrywał Kleberson, Rivaldo przepuścił piłkę do wbiegającego Ronaldo, a ten pewnym strzałem ponownie umieścił piłkę w siatce[119]. Pod koniec meczu szansę na zmianę wyniku miał jeszcze Oliver Bierhoff, jednak Marcos pewnie złapał piłkę i wynik tego meczu nie uległ już zmianie[118]. Krótko po tej akcji włoski sędzia zakończył spotkanie, a piąty tytuł Brazylijczyków stał się faktem[89][90].

Szczegóły[edytuj | edytuj kod]

30 czerwca 2002
20:00
Niemcy  0:2
(0:0)
 Brazylia
Gol 67'79' Ronaldo
International Stadium, Jokohama
Widzów: 69 029
Sędzia: Pierluigi Collina Włochy

Asystenci: Leif Lindberg Szwecja
Philip Sharp Anglia

Niemcy
BR 1 Oliver Kahn 1 capitan.png
OB 2 Thomas Linke
OB 5 Carsten Ramelow
OB 21 Christoph Metzelder
PO 22 Torsten Frings
PO 8 Dietmar Hamann
PO 16 Jens Jeremies Zejście w 77. minucie 77'
PO 17 Marco Bode Zejście w 84. minucie 84'
PO 19 Bernd Schneider
N 11 Miroslav Klose Żółta kartka w 9. minucie 9' Zejście w 74. minucie 74'
N 7 Oliver Neuville
Zmiany:
N 20 Oliver Bierhoff Wejście w 74. minucie 74'
N 14 Gerald Asamoah Wejście w 77. minucie 77'
PO 6 Christian Ziege Wejście w 84. minucie 84'
Trener:
Rudi Völler
Rezerwowi:
Jens Lehmann
Hans-Jörg Butt
Marko Rehmer
Frank Baumann
Christian Ziege
Carsten Jancker
Lars Ricken
Michael Ballack
Gerald Asamoah
Sebastian Kehl
Jörg Böhme
Oliver Bierhoff
GER-BRA 2002-06-30.svg
Brazylia
BR 1 Marcos
OB 3 Lúcio
OB 5 Edmílson
OB 4 Roque Júnior Żółta kartka w 6. minucie 6'
PO 2 Cafu1 capitan.png
PO 8 Gilberto Silva
PO 15 Kléberson
PO 6 Roberto Carlos
PO 11 Ronaldinho Zejście w 85. minucie 85'
N 10 Rivaldo
N 9 Ronaldo Gol 67'79' Zejście w 90. minucie 90'
Zmiany:
PO 19 Juninho Wejście w 85. minucie 85'
PO 17 Denílson Wejście w 90. minucie 90'
Trener:
Luiz Felipe Scolari
Rezerwowi:
Dida
Rogério Ceni
Ricardinho
Juliano Belletti
Ânderson Polga
Júnior
Denílson
Vampeta
Juninho Paulista
Edílson
Luizão
Kaká


Niemcy Statystyki[121] Brazylia
0 BRAMKI 2
12 SYTUACJE BRAMKOWE 9
4 STRZAŁY NA BRAMKĘ 5
21 FAULE 19
13 RZUTY ROŻNE 3
0 RZUTY KARNE 0
0 GOLE SAMOBÓJCZE 0
1 SPALONE 0
1 ŻÓŁTE KARTKI 1
0 CZERWONE KARTKI 0
56% POSIADANIE PIŁKI 44%

 

MISTRZ ŚWIATA 2002

Brazylia

BRAZYLIA

 PIĄTY TYTUŁ

Reakcje po meczu[edytuj | edytuj kod]

W Rio de Janeiro po zakończeniu meczu finałowego licznie zgromadzeni kibice rozpoczęli świętowanie na Copacabanie[122]. Zawodnicy po powrocie z turnieju zostali powitani w stolicy kraju, Brasilii przez setki tysięcy rozentuzjazmowanych fanów[123]. Samolot linii lotniczych Varig, którym lecieli, ozdobiony był ich zdjęciami[123]. Szczęśliwy tłum „eskortował” bohaterów tego dnia z lotniska do Pałacu Prezydenckiego[124]. Dodatkowo Rivaldo otrzymał Order Zasługi[124]. Zorganizowano też wielką mistrzowską fetę w rytmie samby z fajerwerkami i orkiestrą. Fani ubrani w narodowe barwy śpiewali i krzyczeli z zachwytu[123].

Piłkarze niemieccy z kolei zostali powitani na lotnisku we Frankfurcie nad Menem przez niewielką grupę fanów[125]. W późniejszym czasie drużyna została przewieziona autobusami z lotniska do centrum miasta, gdzie na placu ratuszowym Römerberg zebrali się czekający już na nich wierni kibice z flagami, którzy odśpiewali hymn narodowy[125]. Mimo porażki w meczu finałowym, podkreślano, że podopiecznym Rudiego Völlera nie dawano w Korei i Japonii większych szans i dotarcie przez nich do finału to i tak duży sukces, biorąc pod uwagę wcześniejszą klęskę na Euro 2000[125].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. We wszystkich trzech mundialach Niemcy wystąpili jako reprezentacja RFN.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b 2002 FIFA World Cup Korea Japan Bracket, Print Your Brackets.
  2. a b c 2002 FIFA World Cup Groups, Oocities [dostęp 2020-09-02].
  3. EURO '96: all you need to know, UEFA.com, 19 lutego 2020 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  4. Raphael Honigstein, How German football rose from the ashes of 1998 to become the best in the world, „The Observer”, 5 września 2015, ISSN 0029-7712 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  5. Die Geschichte der Fußball-Europameisterschaft 2000 in Belgien und den Niederlanden, Sportschau, 17 kwietnia 2016 [dostęp 2020-09-05] (niem.).
  6. Euro 2000: Das deutsche Debakel, Der Spiegel [dostęp 2020-09-05] (niem.).
  7. Udany początek pracy Voellera z kadrą, Gazeta Wyborcza [dostęp 2020-09-05].
  8. Voller to coach Germany until 2002 World Cup, The Telegraph [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  9. 2000: Germany – Spain 4-1 (1-0), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 11 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  10. Germany – Greece 2-0 (1-0), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 13 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  11. England – Germany 0-1 (0-1), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 14 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  12. Finland – Germany 2-2 (2-0), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 17 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  13. 2001: Germany – Finland 0-0, Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 18 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  14. 2001: Germany – England 1-5 (1-2), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 18 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  15. 2001: Ukraine – Germany 1-1 (1-1), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 18 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  16. 2001: Germany – Ukraine 4-1 (3-0), Germany's / Deutschlands Nationalmannschaft – A tribute, 18 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  17. Falk Schneider, Relegation gegen die Ukraine: Ballacks "Kopfball" vermied historisches WM-Debakel, „DIE WELT”, 11 listopada 2011 [dostęp 2020-09-05].
  18. a b Heinrich joins absentees, BBC Sport, 21 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  19. Christoph Metzelder » Internationals, Worldfootball [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  20. Christoph Metzelder, BBC Sport, 28 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  21. Thomas Linke, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  22. Carsten Ramelow, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  23. Germany's Deisler ruled out of World Cup, CNN Sports Illustrated, 2 listopada 2012 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2012-11-02].
  24. Germany – Saudi Arabia 2002, FIFA, 15 czerwca 2010 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  25. Germany v Saudi Arabia – Germany savage Saudis, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  26. Emma Beswick, What are the biggest defeats in World Cup history?, Euronews, 12 czerwca 2019 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  27. John Maylam, Germany routs Saudi Arabia 8-0, The Japan Times, 2 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  28. Soccer: Keane saves Ireland with last-gasp goal against Germany, „NZ Herald”, 5 czerwca 2002, ISSN 1170-0777 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  29. Germany v Rep of Ireland – Ireland snatch priceless point, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  30. Clockwatch: Germany 1-1 Ireland, BBC Sport, 5 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  31. Cameroon v Germany – Germany overcome Cameroon, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  32. Germany v Paraguay – Germany edge out Paraguay, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  33. Germany v USA – Germany beat valiant USA, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  34. Germany v South Korea – Germany shatter Korea, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  35. Germany v Brazil – Brazil crowned world champions, BBC Sport [dostęp 2020-09-05].
  36. German despair, BBC Sport, 30 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  37. Kahn shoulders the blame, BBC Sport, 1 lipca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  38. Rudi Völler, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy–podsumowanie pracy) [online] [dostęp 2020-09-05].
  39. a b Niemcy - Korea Południowa, 25 cze 2002 - Mistrzostwa Świata 2002, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2020-09-05].
  40. Torsten Frings, BBC Sport, 28 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  41. a b c Niemcy - Brazylia, 30 cze 2002 - Mistrzostwa Świata 2002, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2020-09-05].
  42. Bernd Schneider, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  43. a b Christian Ziege, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  44. Dietmar Hamann, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  45. Miroslav Klose, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  46. Miroslav Klose, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  47. Carsten Jancker, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  48. Oliver Neuville, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  49. Oliver Neuville, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  50. Niemcy - Paragwaj, 15 cze 2002 - Mistrzostwa Świata 2002, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2020-09-05].
  51. Oliver Bierhoff, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  52. Gerald Asamoah, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  53. Oliver Kahn, BBC Sport, 8 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  54. 1994 FIFA World Cup USA ™ - Germany, FIFA [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  55. 1998 FIFA World Cup France ™ - Germany, FIFA [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  56. Zbigniew Mucha: Bóg bywa omylny, w: Piłka Nożna nr 27/2002, s. 9.
  57. a b c Klose sets World Cup goals record, „BBC Sport” [dostęp 2020-09-02] (ang.).
  58. Schumacher Shoulders Blame for 3-2 Defeat : West German Goaltender Claims He Was at Fault, but Coach Beckenbauer Disagrees, Los Angeles Times, 30 czerwca 1986 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  59. Argentina - Germany Federal Republic 3:2, FIFA, 21 czerwca 2007 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2007-06-21].
  60. Kahn wins Golden Ball award, BBC Sport, 2 lipca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  61. Kahn named top keeper, BBC Sport, 30 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  62. Bobby McMahon, 2018 World Cup: What It Takes To Become The World Cup's Best Player And Be Awarded The Golden Ball, Forbes [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  63. Kurs zarządzania Bayernem. Jak Oliver Kahn został człowiekiem sukcesu, Newonce.Sport, 21 lutego 2020 [dostęp 2020-09-05] (pol.).
  64. Michael Ballack, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  65. Germany - USA 2002, FIFA, 15 czerwca 2010 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  66. Germany - Korea Republic 2002, FIFA, 15 czerwca 2010 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  67. Mark Lovell, Brazil vs. Germany 2002 World Cup Final: Where Are They Now?, Bleacher Report [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  68. Ballack misses second WC final, NDTVSports [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  69. Absent from the World Cup final & now his own farewell match - Germany says ‘Auf Wiedersehen’ to Michael Ballack, Goal.com [dostęp 2020-09-05].
  70. Rob Hughes, THE WORLD CUP : Germany shatters Korea's dream, „The New York Times”, 26 czerwca 2002, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  71. Niemcy - bilans meczów przeciwko Brazylii, Transfermarkt [dostęp 2020-08-24] (pol.).
  72. Brazil World Cup History, CNN Sports Illustrated, 13 listopada 2007 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2007-11-13].
  73. World Cup Spotlight on Brazil, CNN Sports Illustrated, 24 października 2009 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2009-10-24].
  74. FIFA Confederations Cup Korea/Japan 2001 - Schedule, FIFA, 6 sierpnia 2001 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2001-08-06].
  75. FIFA Confederations Cup 2001 - French masterclass in the East, FIFA [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).
  76. Scolari named Brazil coach, BBC Sport, 12 czerwca 2001 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  77. Copa Mundial de la FIFA Corea/Japón 2002 Preliminares, FIFA, 16 czerwca 2012 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-16].
  78. Group C preview – Brazilian bullies have eyes on prize, CNN Sports Illustrated [zarchiwizowane z adresu 2012-11-02].
  79. Brazil – Turkey 2002, FIFA [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  80. Brazil – China 2002, FIFA, 15 czerwca 2010 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  81. a b c Costa Rica – Brazil 2002, FIFA, 15 czerwca 2010 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-15].
  82. Junior, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.).
  83. Kaka, BBC Sport, 8 maja 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.).
  84. Rivaldo and Ronaldo Put Brazil Through, Tehran Times, 17 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  85. Wonder goal or fluke? Ronaldinho’s 2002 strike remembered, FIFA [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  86. Of course Ronaldinho meant to chip David Seaman - he's Ronaldinho, Planet Football, 21 czerwca 2020 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  87. a b On this day in 2002, Ronaldinho broke all our hearts by lobbing David Seaman from 40 yards, GiveMeSport, 21 czerwca 2019 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  88. Brazil vs. Turkey - June 26, 2002, ESPN [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  89. a b Brazil 2 - 0 Germany, „The Guardian”, 1 lipca 2002, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-09-02] (ang.).
  90. a b Rafał Stec, Brazylia - Niemcy 2:0. Ronaldo królem, Brazylia mistrzem!, Gazeta Wyborcza [dostęp 2020-09-05].
  91. a b Cafu, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  92. Brazil - Italy 1994, FIFA, 29 czerwca 2007 [dostęp 2020-08-24] [zarchiwizowane z adresu 2007-06-29].
  93. Brazylia - Francja, 12 lip 1998 - Mistrzostwa Świata 1998, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2020-08-24].
  94. a b Roberto Carlos, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  95. Luiz Felipe Scolari, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy–podsumowanie pracy) [online] [dostęp 2020-09-05].
  96. Ronaldo sets new goals, BBC Sport, 30 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  97. Ronaldo: Brazil legend reveals reason behind famous 2002 World Cup haircut, Goal.com [dostęp 2020-09-05].
  98. Jerrad Peters, Rivaldo: His Greatest Moments and Accomplishments, Bleacher Report [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  99. Rivaldo, BBC Sport, 9 kwietnia 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  100. Marcos, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  101. Marcos makes his mark, BBC Sport, 1 lipca 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  102. Christopher Atkins, Ranking Brazil's 10 Best Goalkeepers of All Time, Bleacher Report [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  103. Lucio, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  104. Roque Junior, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  105. a b c Edmilson, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  106. Gilberto Silva, BBC Sport, 8 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  107. Marcos, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  108. Cafú, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  109. Lúcio, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  110. Gilberto Silva, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [online] [dostęp 2020-09-05].
  111. Juninho, BBC Sport, 7 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  112. Kleberson, BBC Sport, 8 maja 2002 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  113. Emerson ruled out of World Cup, „The Guardian”, 2 czerwca 2002, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  114. Rozpracowujemy rywala: Cafu, FCBarca.com [dostęp 2020-08-24] (pol.).
  115. History of the World Cup: 2002 – Asia and the next frontier, Sportsnet [dostęp 2020-09-05].
  116. NISSAN STADIUM, 日産スタジアム [dostęp 2020-09-05].
  117. Fevernova, Soccerball World, 23 marca 2019 [dostęp 2020-09-05] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-23].
  118. a b c d e f Brazylia po raz piąty, BBC Polish [dostęp 2020-09-05].
  119. a b c d e Scott Murray, Brazil 2 - 0 Germany, „The Guardian”, 30 czerwca 2002, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-09-05] (ang.).
  120. Ronaldo's World Cup . . . goal by goal the eight that made it great, „The Guardian”, 1 lipca 2002, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-09-02] (ang.).
  121. Mistrzostwa Świata 2002, Flashscore [dostęp 2020-08-24] (pol.).
  122. Party time in Brazil, BBC Sport, 30 czerwca 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.).
  123. a b c Fanfare for Brazil's heroes, BBC Sport, 2 lipca 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.).
  124. a b Brazil's joyful homecoming, BBC Sport, 2 lipca 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.), zdjęcia nr 1 i 5.
  125. a b c Germany greeted by partying fans, BBC Sport, 1 lipca 2002 [dostęp 2020-09-06] (ang.).