Final Fight

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Final Fight
Producent Capcom
Wydawca Capcom
Seria gier Final Fight
Gatunek bijatyka
Tryby gry gra jednoosobowa, gra wieloosobowa
Wymagania sprzętowe
Platforma SNES, Sega CD, Automaty, ZX Spectrum[1], Commodore 64, Amiga, Atari ST
Nośniki Kartridż, CD-ROM
Kontrolery Gamepad, Arcade Stick, Klawiatura, D-pad i wbudowane klawisze.
Rozdzielczość natywna 384 × 224

Final Fightchodzona bijatyka (beat'em up) 2D, stworzona przez Capcom w roku 1989 na automaty, później została przeniesiona na wiele innych platform.

Gra ma 3 bohaterów – Cody, Guy oraz Haggar. Haggar to były wrestler i burmistrz Metro City. Gang Mad Gear porwał jego córkę, Jessicę, która jednocześnie jest dziewczyną Cody'ego. Dwóch wcześniej wymienionych bohaterów oraz Guy (bliski przyjaciel Cody'ego) wyruszają, by ją uwolnić[2].

Wersje na różne platformy znacząco się różniły. Na SNES-ie zabrakło Guya, dopiero wersja "Final Fight Guy" zawierała tę postać[3] (za to nie zamieszczono w niej Cody'ego). W obu wersjach na SNES nie było trybu dla dwóch graczy oraz jednego z terenów. Dodatkowo obecne były różnice regionalne, w tym płeć przeciwniczek, Poison i Roxy, co tłumaczono tym, że bicie kobiet jest niemoralne. Gra była pierwotnie tworzona pod nazwą Street Fighter '89[4], i pozostaje z nią blisko "spokrewniona" – Guy i Cody wystąpili w kilku częściach Street Fighter (również część przeciwników – Rolento, Sodom, Poison i Hugo Andore, pojawili się w tej serii bijatyk, zaś Haggar wystąpił jako cameo w podserii Alpha).

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywka w Final Fight jest bardzo typowa dla gatunku, gracz lub gracze idą w prawo, po drodze mierząc się z wieloma przeciwnikami naraz. Na końcu każdego poziomu czeka boss. W walce postacie używają zarówno ataków wręcz, w tym przeróżnych rzutów, kopnięć z wyskoków czy chwytów wrestlingowych w przypadku Haggara[5], jak i broni znajdowanych po drodze, na przykład gazrurek, noży, czy przeróżnych mieczy. Do tego część przeciwników korzysta z własnych broni – jak Rolento i jego ludzie, używający materiałów wybuchowych, czy ostatni boss, korzystający z kuszy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Final Fight - World of Spectrum, www.worldofspectrum.org [dostęp 2017-11-18].
  2. Final Fight - Super NES - IGN, uk.ign.com [dostęp 2017-11-18] (ang.).
  3. Final Fight Guy - Super NES - IGN, uk.ign.com [dostęp 2017-11-18] (ang.).
  4. AVGN: Street Fighter 2010 | Cinemassacre Productions, cinemassacre.com [dostęp 2017-11-18] (ang.).
  5. Mark Birnbaum: Final Fight Review (ang.). IGN, 2007-05-07. [dostęp 2015-07-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]