Finnair

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Finnair
Finnair
IATA
AY
ICAO
FIN
Znak
FINNAIR
Historia
Data założenia 1923
Lokalizacja
Państwo  Finlandia
Węzeł Port lotniczy Helsinki-Vantaa
Kooperacja
Program lojalnościowy Finnair Plus
Sojusz Oneworld
Flota
Liczba samolotów 63
Liczba tras 59
Przedsiębiorstwo
Siedziba Vantaa  Finlandia
Członkowie zarządu Mika Vehviläinen (CEO)
Udziałowcy Rząd
Slogan Designed for you
Strona internetowa
Siedziba główna firmy Finnair
TOKE Building
Airbus A320 w barwach Finnair

Finnair – narodowe linie lotnicze Finlandii, z siedzibą w Vantaa. Jej głównym portem przesiadkowym jest port lotniczy Helsinki-Vantaa. Finnair jest piątą najstarszą nieprzerwanie działającą linią lotniczą świata.

Do Polski Finnair wykonuje loty do Warszawy i Krakowa, a od 11 maja 2015 również do Gdańska.

Historia[edytuj]

Linia powstała w 1923 roku pod nazwą Aero O/Y. Pierwszy komercyjny lot wykonano 20 marca 1924 roku przewożąc 162 kg poczty z Helsinek do Tallina samolotem Junkers F 13 wyposażonym w pływaki. W pierwszych latach istnienia firmy samoloty Junkersa stanowiły podstawowe wyposażenie fińskiego przewoźnika. W 1926 roku do eksploatacji wszedł Junkers G 24 a w 1932 roku Junkers Ju 52. Początkowo, wykorzystując rozległą sieć jezior, maszyny wyposażone w pływaki, wykorzystywały akweny do startów i lądowań, zimą, pływaki zamieniano na narty. Dopiero w 1935 roku w Turku wybudowano pierwsze lotnisko a rok później w Helsinkach. Wraz z wybuchem wojny zimowej kontrolę nad liniami przejęło wojsko. Dopiero po jej zakończeniu w kwietniu 1940 roku wznowiono loty komercyjne. W 1941 roku linia otrzymała dwie pierwsze maszyny Douglas DC-2. Samoloty zostały pozyskanie od Niemiec, które z kolei zdobyły maszyny w Czechosłowacji. Kolejny konflikt ze Związkiem Radzieckim na powrót wprowadził wojskowy zarząd nad przedsiębiorstwem. Po zakończeniu II wojny światowej większościowym udziałowcem firmy zostało państwo. Trzonem floty przewoźnika były pozyskane z demobilu samoloty Douglas DC-3. W latach 50. ubiegłego wieku firma pozyskała amerykańskie CV-340 i CV-440. W 1956 roku Finnair zainaugurował loty do Moskwy, stając się w ten sposób pierwszą linią lotniczą, z po za bloku wschodniego latającą do stolicy Związku Radzieckiego. Również w tym samym roku firma zaczęła używać nazwy handlowej Finnair, która stała się oficjalną nazwą fińskiego przewoźnika 25 czerwca 1968 roku. W 1960 roku linia otrzymała pierwsze samoloty z napędem odrzutowym, były to francuskie samoloty typu Sud Aviation Caravelle. W 1969 roku zakupiono maszyny Douglas DC-8. Dzięki nim, przewoźnik mógł rozpocząć realizację lotów transatlantyckich do Nowego Jorku z międzylądowaniem w Amsterdamie. Pierwszy z takich lotów odbył się w maju 1969 roku. W 1973 roku fińskie linie rozpoczęły regularne loty do Warszawy, podstawową maszyną używaną na trasie do stolicy Polski, przez wiele lat był McDonnell Douglas DC-9. W 1975 roku pozyskano pierwsze szerokokadłubowe samoloty McDonnell Douglas DC-10. Pierwszy komercyjny lot, DC-10 wykonał 14 lutego 1975 roku na trasie Helsinki – Las Palmas na Wyspach Kanaryjskich. W 1983 roku, Finnair został pierwszą europejską linią lotniczą, która uruchomiła bezpośrednie połączenie z Japonią. Kolejnym pionierskim połączeniem na azjatyckim kierunku lotów było uruchomienie w 1988 roku bezpośredniego połączenia z Pekinem, również jako pierwsza zachodnioeuropejska linia. 7 grudnia 1990 roku do Finlandii dotarł pierwszy z zakupionych przez przewoźnika, szerokokadłubowych McDonnell Douglas MD-11[1]. Finnair był pierwszą linią lotniczą, której dostarczono ten typ maszyny. 20 grudnia 1990 roku zainaugurowano ich komercyjne wykorzystanie lotem czarterowym z Helsinek na Teneryfę[2]. 7 października 2015 roku, w trakcie odbywającej się w Tuluzie uroczystości, Finnair oficjalnie odebrał pierwszy egzemplarz samolotu Airbus A350 XWB stając się tym samym pierwszym europejskim użytkownikiem tego typu maszyn. Dwa dni później, 9 października samolot wykonał swój pierwszy komercyjny lot na trasie Helsinki - Amsterdam[3].


Finnair nie odnotowała śmiertelnego wypadku od 1963, a w przypadku lotów międzynarodowych, wcale, nie licząc samolotu zestrzelonego przez radzieckie lotnictwo w 1940 i zaginionego samolotu z dwoma generałami, prawdopodobnie uprowadzonego do ZSRR w 1927.

Porty docelowe[edytuj]

Ameryka Północna[edytuj]

Azja[edytuj]

Europa[edytuj]

Flota[4][edytuj]

Statek powietrzny Liczba Liczba pasażerów Uwagi
Airbus A319 8
Airbus A320 10
Airbus A321 15
Airbus A330 8
Airbus A350-900XWB 10
Embraer E190 12

Przypisy

  1. 90 lat Finnairu, „Lotnictwo”, nr 5 (2014), s. 14, ISSN 1732-5323
  2. Jerzy Liwiński,20 lat eksploatacji MD-11, „Lotnictwo”, nr 12 (2010), s. 28-32, ISSN 1732-5323
  3. Finnair pierwszym europejskim operatoorem A350 XBW, „Lotnictwo”, nr 11 (2015), s. 9, ISSN 1732-5323
  4. Fleet age Finnair | Airfleets aviation, www.airfleets.net [dostęp 2017-04-11].