Fiodor Kostienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiodor Jakowlewicz Kostienko
Фёдор Яковлевич Костенко
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1896
Bolszaja Martynowka

Data i miejsce śmierci

26 maja 1942
rejon bałaklijski

Przebieg służby
Lata służby

1915–1942

Siły zbrojne

Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona

Stanowiska

dowódca 26 Armii, zastępca dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa;
wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa:

Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyMedal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”

Fiodor Jakowlewicz Kostienko (ros. Фёдор Яковлевич Костенко, ukr. Федір Якович Костенко; ur. 10 lutego?/ 22 lutego 1896 w osadzie Bolszaja Marynowka, zm. 26 maja 1942) – radziecki wojskowy, generał porucznik, Ukrainiec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w słobodzie Bolszaja Martynowka (obwód rostowski), w rodzinie chłopskiej.

W 1915 roku powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej, brał udział w I wojnie światowej. Brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim, dosłużył się stopnia starszego podoficera i dowodził plutonem.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej w Rosji, będąc szefem kompanii, zastępcą dowódcy szwadronu w 1. Armii Konnej. Brał udział w walkach przeciwko oddziałom gen. K. Mamontowa, gen. A. Szkura i gen. A. Denikina na Froncie Południowym.

Po zakończeniu wojny domowej był dowódcą szwadronu kawalerii, w 1924 roku ukończył Leningradzki kurs dowódców średniego szczebla. Następnie był komendantem pułkowej szkoły kawalerii, zastępcą dowódcy pułku ds. rozmieszczenia[potrzebny przypis]. W 1928 roku ukończył kurs udoskonalający dowódców średniego szczebla[potrzebny przypis]. Następnie od 1932 roku był dowódcą pułku kawalerii. W 1934 roku ukończył kurs dla dowódców wyższego szczebla i w 1937 roku został dowódcą 7 Dywizji Kawalerii, a potem Samodzielnej Dywizji Kawalerii w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym. W 1939 roku został dowódcą 2 Korpusu Kawalerii (na czele tego korpusu uczestniczył w agresji na Polskę) w składzie 6. Armii i Frontu Ukraińskiego.

W 1940 roku został dowódcą armijnej Grupy Kawalerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. W październiku 1940 roku został dowódcą 26 Armii. W 1941 roku ukończył wyższy kurs dla dowódców w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa.

W chwili ataku wojsk niemieckich na ZSRR był dowódcą 26 Armii, która od początku brała udział w walkach obronnych na Froncie Południowo-Zachodnim. Walczyła w rejonie Proskirowa, wykonała jednym ze swych korpusów zmechanizowanych kontrnatarcie pod Brodami w dniach 25–27 lipca 1941 roku. Następnie wycofała się w kierunku Kijowa i wzięła udział w jego obronie.

We wrześniu 1941 roku został zastępcą dowódcy Frontu Południo-Zachodniego. W grudniu 1941 roku wziął udział w kontrnatarciu pod Moskwą, dowodząc wydzieloną grupą wojsk Frontu Południowo-Zachodniego w ofensywie na miasto Jelec, doprowadzając do jego wyzwolenia. W styczniu 1942 roku dowodzona przez niego grupa wojsk uczestniczyła w operacji barwienkowsko-łozowskiej, zdobywając przyczółek na prawym rzeki Północny Doniec.

Następnie wziął udział w natarciu na Charków w maju 1942 roku. W trakcie tej operacji dowodzone przez niego oddziały znalazły się w okrążeniu i całkowicie rozbite, a on sam zaginął – ostatni raz widziany był 26 maja 1942 roku i ten dzień uznano za datę jego śmierci.

W kwietniu 2017 roku pomiędzy miejscowościami Gusarowka i Łozowienka w obwodzie charkowskim odnaleziono szczątki, które rozpoznano jako szczątki generała Kostienko[1]. Następnie zostało to potwierdzone przez badania genetyczne. Jego szczątki zostały w dniu 20 czerwca 2018 roku pochowane na Federalnym Cmentarzu Wojskowym[2].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]