Fisker Karma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fisker Karma
Karma Revero
Karma Revero GT
Ilustracja
Fisker Karma
Producent Fisker
Karma
Projektant Henrik Fisker
Zaprezentowany Styczeń 2008
Okres produkcji 2011 – 2012
od 2016
Miejsce produkcji Finlandia Uusikaupunki[1]
Stany Zjednoczone Moreno Valley
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Napęd tylny
Długość 2011-2012:
4970 mm (Karma)
od 2016:
4999 mm (Revero)
Szerokość 2011-2012:
41984 mm (Karma)
od 2016:
2134 mm (Revero)
Wysokość 2011-2012:
41310 mm (Karma)
od 2016:
1331 mm (Revero)
Rozstaw osi 2011-2012:
43160 mm (Karma)
od 2016:
4999 mm (Revero)
Masa własna 2011-2012:
2400-2495 kg (Karma)
od 2016:
2449 mm (Revero)
Liczba miejsc 4
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Drako GTE
VLF Destino
Pokrewne Fisker Atlantic
Fisker Surf
Fisker Sunset
Konkurencja Audi A7
BMW serii 6 Gran Coupe
Mercedes-Benz CLS
Porsche Panamera

Fisker Karmahybrydowy samochód osobowy klasy wyższej produkowany pod amerykańską marką Fisker w latach 2011 – 2012 oraz pod amerykańską marką Karma jako Karma Revero od 2016 roku.

Historia i opis modelu[edytuj | edytuj kod]

Fisker Karma - tył
Karma Revero
Karma Revero - tył
Karma Revero GT

Fisker Karma został zaprezentowany po raz pierwszy w styczniu 2008 roku na Detroit Auto Show, jako pierwsza samodzielna konstrukcja opracowana pod marką Fisker[2].

Pojazd przyjął formę wyższej klasy 4-drzwiowego sedana, zyskując awangardową i futurystyczną stylistykę autorstwa ówczesnego prezesa i współzałożyciela Fisker Automotive - Henrika Fiskera. Charakterystycznymi elementami stały się muskularne nadkola poszerzające nadwozie, pdłużna maska, dwuczęściowa podłużna atrapa chłodnicy i umieszczone na górnych krawędziach błotników reflektory[3].

Fisker Karma to pojazd o napędzie hybrydowym - samochód wyposażono w dwa silniki elektryczne, silnik spalinowy napędzający prądnicę ładującą akumulatory i zintegrowane z konstrukcją dachu - baterie słoneczne[4].

Produkcja Karmy rozpoczęła się w marcu 2011 roku przez Valmet Automotive w Finlandii[5], który wcześniej produkował auta na zlecenie m.in. dla Porsche i Saaba.

Przerwa w produkcji[edytuj | edytuj kod]

Po półtora roku trwania produkcji Fiskera Karmy w fińskim Uusikaupunki, została ona wstrzymana w listopadzie 2012 roku z powodu bankructwa firmy A123 Systems, która zajmowałą się dostawą baterii do układów hybrydowych[6].

Produkcji nie udało się już wznowić - w kolejnych miesiącach Fisker Automotive pogrążyło się w kryzysie finansowym, który zakończył się odejściem Henrika Fiskera wiosną 2013 roku[7] i ostatecznie ogłoszeniem bankructwa przedsiębiorstwa w listopadzie 2013 roku[8].

Karma Revero[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2014 roku chiński gigant rynku części samochodowych, Wanxiang Group, kupił upadłe Fisker Automotive, a także prawa do wyglądu i układu napędowego Fiskera Karmy[9]. W związku z zachowaniem przez Henrika Fiskera praw do stosowania nazwy Fisker, dotychczasowa firma zmieniła nazwę na Karma Automotive.

W sierpniu 2016 roku odbyła się premiera Fiskera Karmy pod nową nazwą Karma Revero[10]. Za to w październiku 2016 roku, po przetransportowaniu dawnej fińskiej linii produkcyjnej do Moreno Valley w amerykańskiej Kalifornii, ruszyła ona ponownie[11].

Lifting[edytuj | edytuj kod]

W maju 2019 roku Karma Revero przeszła pierwszą głęboką modernizację od czasu wznowienia produkcji pod nową marką, dokonując korekty nazwy na Karma Revero GT[12]. Zdecydowano się głęboko zmodyfikować zarówno oryginalny projekt Henrika Fiskera z 2008 roku, jak i dotychczasowy układ napędowy.

Pod kątem wizualnym samochód zyskał zupełnie nowy pas przedni, z dużym jednoczęściowym wlotem powietrza dominującym pas przedni. Reflektory umieszczono niżej, zachowując ich dotychczasową formę, za to z tyłu zmodyfikowano kształt lamp i wygląd zderzaka. Modernizacja objęła także kokpit, gdzie pojawiło się nowe koło kierownicy oraz zmodernizowana konsola centralna z dużym ekranem dotykowym[13].

Karma Revero GT zyskała też zupełnie nowy układ napędowy, gdzie dotychczasowy silnik benzynowy konstrukcji General Motors zastąpiła nowa, trzycylindrowa jednostka napędowa BMW o pojemności 1,5-litra. Spalinowy silnik pełni teraz funkcję jedynie tzw. range extendera pomocniczego wobec dwóch silników elektrycznych o mocy 535 KM[14].

Dane techniczne (Fisker Karma)[edytuj | edytuj kod]

  • 2 x silnik elektryczny o mocy 120 kW, napęd na oś tylną
  • łączna maksymalna moc: 408 KM (2 x 204 KM na tylne koła)
  • Maksymalny moment obrotowy: 1330,5 Nm
  • 1 x silnik spalinowy, napędzający wyłącznie prądnicę,
  • Moc maksymalna: 264 KM, GM Ecotec 2,0 turbo

Silnik spalinowy używany jest wyłącznie do ładowania akumulatorów – nie ma mechanicznego połączenia z układem przeniesienia napędu. Za wyhamowanie pojazdu odpowiadają hamulce tarczowe firmy Brembo o średnicy 370 mm oraz komputerowo sterowany system odzyskiwania energii hamowania.

Osiągi (Fisker Karma)[edytuj | edytuj kod]

  • Przyspieszenie 0–96 km/h (0–60 mph): 5,9 s (w trybie "Sport" – z doładowaniem akumulatorów poprzez prądnicę napędzaną silnikiem spalinowym)
  • Przyspieszenie 0–96 km/h(0–60 mph): 7,9 s (w trybie "Stealth" – tylko silniki elektryczne)
  • Prędkość maksymalna: 200 km/h (stała) lub 230 km/h (dostępna przez 90 sekund) w trybie "Sport"
  • Prędkość maksymalna: 153 km/h (95 mph) w trybie "Stealth"
  • Zasięg 483 km (tryb "Stealth")/ 80 km (tryb "Sport")


Wersje specjalne[edytuj | edytuj kod]

Fisker Sunset
Fisker Surf

Fisker Sunset[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2010 roku Fisker zaprezentował bliski wersji produkcyjnej prototyp 2-drzwiowego coupe-kabrioleta o nazwie Fisker Sunset. Samochód otrzymał 4-miejscowe nadwozie, z twardym składanym dachem i identycznym wyglądem pasa przedniego, tylnego oraz kokpitu[15]. Samochód nie trafił do seryjnej produkcji.

Fisker Surf[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2011 roku Fisker przedstawił przedprodukcyjne studium nowej wersji nadwoziowej Karmy o nazwie Fisker Surf, która docelowo miała poszerzyć ofertę o 5-drzwiowe shooting brake. Pojazd odróżniał się większym bagażnikiem, a także linią dachu nawiązującą do kombi. Wyżej poprowadzono linię okien, a na klapie bagażnika pojawiła się dodatkowa czarna nakładka[16]. Pierwotnie samochód miał trafić do sprzedaży i produkcji w 2013 roku, jednak nie udało się zrealizować tych planów z powodu bankructwa Fisker Automotive.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]