Flaming andyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flaming andyjski
Phoenicoparrus andinus[1]
(Philippi, 1854)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd flamingowe
Rodzina flamingi
Rodzaj Phoenicoparrus
Gatunek flaming andyjski
Synonimy
  • Phoenicopterus andinus Philippi, 1854[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Flaming andyjski[4], czerwonak andyjski (Phoenicoparrus andinus) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny flamingów (Phoenicopteridae). Występuje w zachodniej części Ameryki Południowej. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 100 cm, zaś jego masa 2–2,4 kg[6]. Dziób u nasady żółty, poza tym czarny. Nogi żółte. Generalnie upierzenie białe, różowawe na piersi. Lotki czarne, pokrywy skrzydłowe i podskrzydłowe II rzędu czerwone.

Zasięg[edytuj | edytuj kod]

Występuje w północnym Chile, północno-zachodniej Argentynie, w zachodniej Boliwii i na południowych krańcach Peru. Obserwacje z Brazylii początkowo wskazywały na to, że przebywające na terenie państwa osobniki znalazły się tam przypadkowo, np. w wyniku silnych wiatrów; ostatnie obserwacje grup do 32 osobników wskazują na możliwość istnienia tam nielicznej populacji zimującej[2]. Spotykany na wysokości 3500–4500 m n.p.m. w okolicach słonych jezior[6]. Może poruszać się między zbiornikami w razie braku pokarmu[2].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się małymi glonami odcedzanymi z warstwy wody nad osadem dennym[6], w szczególności okrzemkami (Bacillariophyceae) z rodzaju Surirella. W trakcie żerowania powoli kroczy, raz po raz przystając. Flaming andyjski odzywa się wyższymi dźwiękami niż flaming chilijski (Phoenicopterus chilensis). Zazwyczaj wydaje z siebie kwaczące, podobne jak u kaczek KAH-KAH-kah-kah-kah, wysokie szczebiotliwe gwizdy, nosowe chrząknięcia lub płaczliwe, zawodzące gwizdy[2].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy trwa w grudniu i styczniu. Ptaki tworzą kolonie liczące do kilku tysięcy osobników[2]. Gniazdo stanowi kopiec z mułu. Składa jedno białe jajo, które następnie wysiaduje blisko 28 dni[2]. Młode w momencie wyklucia porasta szary puch; ma prosty dziób i jest karmione wydzieliną z wola, póki jego dziób nie osiągnie odpowiedniego do filtracji kształtu[6]. Po trzecim roku życia przybiera szatę dorosłą[2].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako narażony (VU, Vulnerable), niezmiennie od 1994. Populacja w 2010 liczyła 38 600–38 700 osobników[2]. W połowie XIX w. i ponownie w latach 80. zbierano jaja flamingów andyjskich w tysiącach sztuk rocznie w celach sprzedaży jako pożywienie. Prócz tego zagrożenie stanowią wahania poziomu wody (także wywołane działalnością człowieka), erozja w miejscach rozrodu i niszczenie ich przez działalność kopalnianą[7].

P. andinus figuruje na liście załącznika II CITES i załącznika I CMS (Convention on the Conservation of Migratory Species of Wild Animals). Do tego występuje na 47 obszarach uznanych za ostoje ptaków IBA, w tym chronionych, jak np. Park narodowy Sajama (Boliwia), Park narodowy Lagoa do Peixe (Brazylia), Park Narodowy Lauca, PN Salar de Huasco i PN Volcán Isluga (Chile)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phoenicoparrus andinus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d e f g h i del Hoyo, J., Boesman, P. & Garcia, E.F.J.: Andean Flamingo (Phoenicoparrus andinus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, 2014. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-01)].
  3. Phoenicoparrus andinus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phoenicopteridae Bonaparte, 1831 - flamingi - Flamingos (wersja: 2015-08-30). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-13].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Grebes, flamingos, buttonquail, plovers, painted-snipes, jacanas, plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-05-13].
  6. a b c d David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 155. ISBN 978-83-01-15733-3.
  7. a b Andean Flamingo Phoenicoparrus andinus. BirdLife International. [dostęp 26 sierpnia 2016].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]