Flammpanzer II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flammpanzer II (Sd.Kfz.122)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent MAN
Typ pojazdu samobieżny miotacz ognia
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 osoby
Historia
Prototypy 1939
Produkcja 1939–1942
Wycofanie 1942
Egzemplarze 155 egz.
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy, gaźnikowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy typu Maybach HL 62TRM o pojemności 6191 cm³
o mocy 103 kW (140 KM)
Transmisja mechaniczna
Pancerz stalowy
14,5 - 30 mm
Długość 4900 mm
Szerokość 2400 mm
Wysokość 1850 mm
Masa bojowa: 12 000 kg
Osiągi
Prędkość 55 km/h
Zasięg 250 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 800 mm
Rowy (szer.) 1700 mm
Ściany (wys.) 420 mm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x km MG 34

2 x miotacz ognia

Flammpanzer II (Sd.Kfz.122; PzKpfw II (F), Flamingo) – niemiecki samobieżny miotacz ognia na podwoziu czołgu PzKpfw II.

Na początku 1939 roku Waffenamt postanowił zamówić 90 samobieżnych miotaczy ognia opartych na podwoziu czołgu lekkiego. 21 stycznia 1939 roku zamówiono 90 wozów opartych o podwozia czołgu PzKpfw II Ausf. D.

Flammpanzer II został wyposażony w dwa miotacze ognia umieszczone w niewielkich sterowanych z wnętrza czołgu wieżyczkach na błotnikach, paliwo do miotaczy zostało umieszczone wewnątrz błotników. Uzbrojeniem dodatkowym był pojedynczy karabin maszynowy MG 34 (z zapasem amunicji 1800 naboi) umieszczony w obrotowej wieży.

Produkcja prototypowej serii (seria 0) została zakończona w kwietniu 1940 roku. Następnie zamówiono jeszcze trzy serie po 50 tych pojazdów (na podwoziach czołgów PzKpfw II Ausf. D i Ausf. E). Ostatecznie zbudowano 155 Flammpanzerów II wszystkich serii.

Zbudowane miotacze ognia skierowano do batalionów samobieżnych miotaczy ognia (Flammpanzer Abteilung). Wzięły one udział w ataku na ZSRR (plan Barbarossa). Walki wykazały że samobieżne miotacze ognia są skutecznym środkiem walki w mieście, ale słabe opancerzenie Flammpanzerów II powodowało, że były one łatwo niszczone przez ogień przeciwnika. Ostatecznie ocalałe Flammpanzery II wycofano z uzbrojenia w 1942 roku, a ich podwozia wykorzystano do budowy dział samobieżnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]