Flavio Chigi (1711-1771)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flavio Chigi
Kardynał diakon
Flavio Chigi
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 8 września 1711
Rzym
Data i miejsce śmierci 12 lipca 1771
Rzym
Prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
Okres sprawowania styczeń 1768 - 12 lipca 1771
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 2 czerwca 1754
Kreacja kardynalska 26 listopada 1753
Benedykt XIV
Kościół tytularny S. Angelo in Pescheria (10 grudnia 1753)
S. Maria in Portico (12 lutego 1759)

Flavio Chigi (ur. 8 września 1711, zm. 12 lipca 1771)[1] – włoski kardynał. Pochodził z tej samej rodziny, co papież Aleksander VII (1655-1667)[1]. Od strony matki był spokrewniony także z papieżem Klemensem IX (1667-1669)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Rzymie jako syn księcia Farnese Agostino Chigiego i jego żony, księżniczki Marii Eleonory Rospigliosi[1]. Przeznaczony do stanu duchownego, w 1736 przeszedł do pracy w Kurii Rzymskiej, gdzie został referendarzem Obojga Sygnatur oraz protonotariuszem apostolskim[1]. W 1738 papież Klemens XII wysłał go jako komisarza apostolskiego celem przywitania na ziemiach Państwa Kościelnego księżniczki Marii Amalii, córki króla polskiego Augusta III, która zmierzała do królestwa Neapolu, by poślubić króla Karola Burbona[1]. W 1740 został członkiem Kamery Apostolskiej, a w 1743 jej audytorem generalnym[1].

26 listopada 1753 papież Benedykt XIV mianował 42-letniego Flavio kardynałem diakonem, pomimo, że nie miał jeszcze żadnych święceń[1]. Dopiero 26 maja 1754 otrzymał święcenia subdiakonatu, a tydzień później diakonatu[1]. Nigdy nie przyjął święceń kapłańskich. W Kolegium Kardynalskim należał do frakcji Zelantów (Gorliwych), przeciwnej świeckim wpływom na Kościół i broniącej zakonu jezuitów przed żądaniami kasaty. Uczestniczył w konklawe 1758 i konklawe 1769. Na tym drugim był wysuwany jako kandydat radykalnych Zelantów na papieża, ale nie został wybrany ze względu na zdecydowany sprzeciw dworów burbońskich, które nie akceptowały go jako zwolennika jezuitów[2].

W styczniu 1768 Flavio Chigi został prefektem Świętej Kongregacji ds. Obrzędów i sprawował ten urząd aż do śmierci[1]. Ponadto był członkiem dziesięciu innych kongregacji kurialnych:

  • Świętej Konsulty (od 1754)[3]
  • Fabryki Świętego Piotra (od 1754)[3]
  • Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów (od 1754)[3]
  • Kongregacji ds. Reformy Trybunałów (od 1754)[3]
  • Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego (od 1762)[4]
  • Kongregacji ds. Awinionu (od 1763)[5]
  • Kongregacji ds. Sanktuarium w Loreto (od 1763)[5]
  • Kongregacji Konsystorialnej (od 1764)[6]
  • Kongregacji ds. Wód (od 1764)[6]
  • Kongregacji Świętego Oficjum (od 1768)[7]

Flavio Chigi był także kardynałem-protektorem zakonów franciszkanów konwentualnych (od 7 maja 1765)[1] i kanoników laterańskich (od 1767)[1] oraz wielu innych wspólnot i instytucji[8]. Znany był także hojności dla biedaków oraz ludzi pióra[1]. Szczególną troską otaczał przytułek dla sierot przy kościele S. Maria in Aquiro[1].

Flavio Chigi zmarł 13 lipca 1771 w wieku 59 lat i został pochowany w kaplicy Matki Boskiej z Loreto w rzymskim kościele S. Maria del Popolo[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Salvador Miranda: Chigi, Flavio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-08-15].
  2. Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 38. Londyn: 1951, s. 46-47. (ang.)
  3. a b c d Notizie per l'anno 1755, Rzym 1755, s. 104.
  4. Notizie per l'anno 1763, Rzym 1763, s. 118.
  5. a b Notizie per l'anno 1764, Rzym 1764, s. 118.
  6. a b Notizie per l'anno 1765, Rzym 1765, s. 117.
  7. Notizie per l'anno 1769, Rzym 1769, s. 116.
  8. Pełen wykaz w Notizie per l'anno 1771, Rzym 1771, s. 116-117.