Flogopit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flogopit
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

zasadowy glinokrzemian potasu i magnezu (KMg3(OH, F)2AlSi3O10)

Twardość w skali Mohsa

2–2,5

Przełam

nierówny, blaszkowy

Łupliwość

doskonała

Układ krystalograficzny

jednoskośny

Gęstość minerału

2,75–2,97 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

żółta, czerwonobrązowa

Rysa

biała

Połysk

perłowy, metaliczny

Flogopit – pospolity minerał skałotwórczy z gromady krzemianów zaliczany do grupy mik.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy pokaźnych rozmiarów kryształy tabliczkowe lub płytkowe podobne do biotytu, jednak od niego jaśniejsze. Jest giętki, sprężysty, przezroczysty. Często zawiera igiełkowe wrostki rutylu. Wykazuje obecność baru, żelaza, manganu, chromu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stanowi składnik różnych skał metamorficznych i magmowych. Często powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych i metasomatycznych. Współwystępuje z: kalcytem, dolomitem, diopsydem, antofyllitem, chlorytem. Występuje w utworach pneumatolitycznych, pegmatytach.

Miejsca występowania: Finlandia – Pargas, Szwecja – Aker, Szwajcaria – Campolungo, Włochy – Fassata, Novara, Crevola Kanada – ogromne kryształy z Sydenham w Ontario, Madagaskar, Rosja, Czechy – Hermanov (słynne hermanowskie kule), Rosja – okolice Jeziora Bajkał, Tommot na Płaskowyżu Ałdańskim, Kowdor na Półwyspie Kolskim (największe dotąd znalezione kryształy), Ural (ujednoznacznienie), Brazylia – Minas Gerais.

W Polsce – znany z Dolnego Śląska – okolice Strzelina, Góry Izerskie, Góry Złote, Masyw Śnieżnika.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

podobne jak muskowitu:

  • minerał o wybitnych walorach kolekcjonerskich,
  • znajduje zastosowanie w elektronice,
  • doskonały izolator elektryczny,
  • po sproszkowaniu używany jako posypka do papy,
  • używany jako wypełniacz środków ochrony roślin.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]