Florence Griffith-Joyner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Florence Griffith-Joyner
Florence Griffith Joyner (cropped).jpg
Florence Griffith-Joyner, 1988
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1959
Stany Zjednoczone Los Angeles
Data i miejsce śmierci 21 września 1998
Stany Zjednoczone Mission Viejo
Pseudonim Flo-Jo
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Seul 1988
100 m
Złoto
Seul 1988
200 m
Złoto
Seul 1988
4 x 100 m
Srebro
Los Angeles 1984
200 m
Srebro
Seul 1988
4 x 400 m
Mistrzostwa świata
Złoto
Rzym 1987 4 x 100 m
Srebro
Rzym 1987 200 m

Florence Griffith-Joyner (ur. 21 grudnia 1959 jako Florence Delorez Griffith, zm. 21 września 1998) – amerykańska lekkoatletka, sprinterka. Trzykrotna mistrzyni olimpijska na 100 m, 200 m i w sztafecie 4 x 100 m (Seul 1988) i dwukrotna wicemistrzyni (200 m (Los Angeles 1984) i w sztafecie 4 x 400m (Seul 1988). Aktualna rekordzistka świata w biegu na 100 m (10,49 sek) i 200 m (21,34 sek).Florence Griffith-Joyner przeszła do historii lekkoatletyki jako fenomenalna sprinterka i najszybsza kobieta globu. Ustanowione przez nią rekordy świata na 100 m. i 200 m. w 1988 roku, do dziś są niepobite. Zmarła nagle podczas ataku padaczki w 1998 r.

Wielki talent sprinterski Florence Griffith można było zauważyć już w liceum, gdzie dla drużyny szkolnej wygrywała wiele startów. Karierę seniorską rozpoczęła w 1978 roku. Jeszcze podczas studiów trenował ją Bobby Kersee, przyszły mąż trzykrotnej mistrzyni olimpijskiej Jackie Joyner, z której bratem Alem związała się Griffith. Z powodu problemów finansowych przerwała studia, podejmując pracę kasjerki w banku. Pomógł jej w owym okresie trener i mogła powrócić na studia, ostatecznie kończąc je z dyplomem psychologii. 

Florence Griffith prezentując znakomitą formę, jeszcze jako studentka, mogła wystąpić na Olimpiadzie w Moskwie w 1980 r., ale jak wiadomo zachód zbojkotował te Igrzyska.

Pierwsze sukcesy

Swój pierwszy medal mogła zdobyć na Mistrzostwach Świata 1983 roku, zajmując tam 4 miejsce. Rok później na Igrzyskach w Los Angeles, startując u siebie w domu, sięgnęła po srebro na dystansie 200 m. Ale uwagę świata Florence przykuwał też jej ekstrawagancki styl zachowanie i ubioru(długie kolorowe paznokcie i niebanalne kombinezony).

W 1985 roku wygrała bieg 100 m., osiągając czas 11 s. Wyszła też za mąż za Ala Joynera, Mistrza Olimpijskiego w trójskoku. Od tej pory Florence nazywano Griffith-Joyner, lub po prostu Flo-Jo.

Największe sukcesy

Zbliżał się czas największych sukcesów Florence Griffith-Joyner. W 1987 roku na Mistrzostwach Świata zdobyła swoje pierwsze złoto w sztafecie 4x100 m, oraz srebro na 200 m.

Na przed olimpijskich zawodach w Indianapolis, 16 lipca 1988 r., Florence Griffith-Joyner zaszokował sportowy świat, osiągając wynik 10,49 s. co było rekordem świata. Flo-Jo pobiła najlepszy czas z przed roku Niemki Silke Gladisch-Möller, o 0,37 s. co w biegu na 100 m. jest przepaścią. Jednak do dziś są kontrowersje co do uznania tego rekordu. Zdaniem obserwatorów, sprinterce musiał pomagać wiatr, który owego dnia wiał całkiem mocno, a podczas biegu miernik wskazywał, że jest bezwietrznie. Sam trener Joyner przyznał później, że jego podopiecznej rzeczywiście mógł pomóc wiatr. Rekord został uznany, choć z uwagą, że wiatr prawdopodobnie przekraczał dopuszczalną normę. Biorąc pod uwagę, że rekordowy czas był wynikiem wspomagania przez wiatr, to i tak do Griffith-Joyner należy najlepszy rezultat osiągnięty w dozwolonym limicie wiatrowym, wynoszący 10, 61 s.

Olimpiada w Seulu

Tak czy inaczej amerykańska sprinterka na olimpiadę w Seulu w 1988 r. jechała jako główna faworytka. Podczas finałowego biegu Griffith-Joyner pokazała, że jej rekordowy rezultat nie był dziełem przypadku a znakomita formą. Wygrała bieg na 100 m. z rezultatem nie wiele gorszym od rekordu – 10,54 s., wyprzedzając drugą Evelyn Ashford o 0,3 s. Mimo, że czas z powodu wiatru nie był uznany, Griffith udowodniła, że jest numer „1” sprintów. To nie był koniec jej popisów, a w zasadzie początek. Do historii przejdą wyczyny Flo-Jo na dystansie 200 m. Już w biegu półfinałowym ustanowiła nowy rekord świata z czasem 21:56 s., aby w finale pobić go jeszcze raz, i to aż o 0,22 s.(21:34) Pomogła też wywalczyć złoto w sztafecie 4x100. Wzięła również udział w sztafecie 4x400 m., gdzie w tej konkurencji występowała po raz pierwszy na arenie międzynarodowej. Z niesamowitym finale sztafeta amerykańska zajęła drugą pozycję tuż za rosyjską. Do tej pory są to dwa najlepsze czasy w historii tej konkurencji.

Florence Griffith-Joyner z Igrzysk wyjeżdżała jako jedna z największych gwiazd sportu. Uzyskała także jeden z najlepszych wyników pod względem ilości zdobytych medali przez jedną zawodniczkę.

Zakończenie kariery i śmierć

Zaraz po Olimpiadzie postanowiła zakończyć karierę, poświęcając się rodzinie i swoim innym pasjom, jak moda i projektowanie ubrań. W 1990 roku Państwu Joyner, urodziła się córka Mary Ruth Joyner, która próbowała swoich sił w sporcie, jednak poświęciła się tańcowi i śpiewaniu.

Florence próbowała wrócić do biegania w 1996 r., jej marzeniem było wystartowanie w Atlancie i zdobycie rekordy świata na dystansie 400 m., jednak z powodu problemów ze ścięgnem musiała pożegnać się z tymi planami. W trakcie kariery i po jej zakończeniu występowała gościnnie w kilku serialach, jak; "Santa Barbara" czy "Pomoc domowa". Zmarła niespodziewanie w 1998 roku podczas snu. 

Jak wielu sprinterom, także Griffith-Joyner zarzucano używanie dopingu i sterydów. Dla wielu tak duża progresja wyników w ciągu zaledwie jednego roku oraz przyrost masy mięśniowej, jest bardzo podejrzana i wręcz nieprawdopodobna. Także niespodziewana śmierć sportsmenki była powiązywana z dopingiem stosownym przed laty. Jednakże zarówno testy antydopingowe w trakcie kariery, jak i sekcja zwłok nie wykazała jakoby Florence używała dopingu, a powodem śmierci sprinterki były niedozwolone środki dopingujące. Griffith-Joyner doznała ataku padaczki w trakcie którego udusiła się. Podczas sekcji zwłok wykryto u niej w mózgu naczyniaka jamistego, który prawdopodobnie był przyczyną napadów, które sprinterka miła także wcześniej.

Przyczyną jej śmierci był atak padaczki, podczas którego się udusiła. Za atak padaczki odpowiadał naczyniak jamisty, który w jej przypadku miał charakter genetyczny.

Linki zewnętrzne[edytuj]