Przejdź do zawartości

Flores (wyspa w Indonezji)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Flores
Ilustracja
Widok na miasto Bajawa
Kontynent

Azja

Państwo

 Indonezja

Akwen

Ocean Indyjski

Archipelag

Małe Wyspy Sundajskie

Powierzchnia

14 273 km²

Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość


1 831 000
135 os./km²

Położenie na mapie Indonezji
Mapa konturowa Indonezji, na dole znajduje się punkt z opisem „Flores”
Ziemia8°40′29″S 121°23′04″E/-8,674722 121,384444
Mapa wyspy

Flores (z port. „kwiaty”) – indonezyjska wyspa wchodząca w skład Małych Wysp Sundajskich. Druga co do wielkości wyspa tego archipelagu[1]. Na południowy wschód od wyspy położona jest wyspa Timor, na południowy zachód – wyspa Sumba, a na północ – Celebes.

  • Powierzchnia: 14 273 km²[1]
  • Liczba mieszkańców: 1 831 000 (2010)
  • Główne miasta: Ruteng, Ende, Maumere[2]
  • Podział administracyjny (dystrykty): Manggarai, Ngada, Ende, Sikka i Flores Timur

Warunki naturalne

[edytuj | edytuj kod]

Wyspa jest górzysta (najwyższy szczyt Mandasawu 2370 m n.p.m.)[1], rozciąga się w kierunku równoleżnikowym[2]. Na wyspie znajdują się liczne czynne i nieczynne wulkany, a region jest aktywny tektonicznie. Znaną atrakcją przyrodniczą i turystyczną jest wygasły wulkan Keli Mutu z trzema kolorowymi jeziorami. Wulkan uważany jest przez ludność tubylczą za świętą górę, wierzą oni, że jest to miejsce przebywania duchów[1]. Jeziora co pewien czas zmieniają swoje kolory[1].

Na Flores znajdują się dwa parki narodowe: Park Narodowy Kelimutu i Park Narodowy Komodo oraz liczne rezerwaty przyrody.

Nazwa „Flores” wzięła się od portugalskiej nazwy przylądka Kopondai (Cabo de Flores) we wschodniej części wyspy, nazwanego tak z powodu porastających ten obszar krzewów (Poinciana regia)[3].

Klimat tropikalny. Występują sawanny i lasy monsunowe[1].

Na Flores oraz położonych w pobliżu wyspach (m.in. Komodo) żyją w stanie dzikim wielkie gady, warany z Komodo (Varanus komodoensis), ze względu na wygląd i mięsożerność zwane „smokami”.

Gospodarka

[edytuj | edytuj kod]

Uprawa ryżu, kukurydzy, palmy kokosowej, trzciny cukrowej, kawy, manioku[1]

  • Hodowla bydła
  • Turystyka

Demografia

[edytuj | edytuj kod]

Wyspa zamieszkiwana jest przez ludność o mieszanym pochodzeniu papuasko-austronezyjskim[4]. Używane na wyspie języki (takie jak sika, ende, ngadha czy rongga), choć klasyfikowane w ramach rodziny austronezyjskiej, wykazują cechy substratu papuaskiego[5][6].

Dominuje katolicyzm[7]. Największą grupą etniczną są Mangarajowie[7], a język manggarai – w dialekcie z miasta Ruteng – bywa stosowany do kontaktów międzyetnicznych (podobnie jak indonezyjski)[8].

Na wybrzeżu obecna jest ludność napływowa, która przybyła z innych wysp Indonezji[2].

Homo floresiensis

[edytuj | edytuj kod]

Homo floresiensis to opisany w 2004 roku gatunek człowieka, występujący na wyspie jeszcze około 18 tys. lat temu.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f g Flores. [w:] Encyclopaedia Beliana [on-line]. [dostęp 2023-03-31]. (słow.).
  2. a b c Flores, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2023-03-31].
  3. Naonori Nagaya, The Lamaholot Language of Eastern Indonesia, Rice University, 2012, s. 3, OCLC 1031100272 [dostęp 2023-04-10] (ang.).
  4. Planning the Project. W: Mike Morwood, Penny van Oosterzee: A New Human: The Startling Discovery and Strange Story of the "Hobbits" of Flores, Indonesia, Updated Paperback Edition. Abingdon–New York: Routledge, 2016. DOI: 10.4324/9781315435657. ISBN 978-1-315-43565-7. ISBN 978-1-315-43563-3. OCLC 966310263. [dostęp 2023-06-01]. Cytat: Many of the Manggarai, Ngadha and Nagakeo still resemble their Papuan ancestors rather than later Asian colonizers. (ang.).
  5. Antoinette Schapper, Marian Klamer: Numeral systems in the Alor-Pantar languages. W: Marian Klamer (red.): The Alor-Pantar languages: History and typology. Berlin: Language Science Press, 2017, s. 277–329 (307), seria: Studies in Diversity Linguistics 3. DOI: 10.5281/zenodo.569393. ISBN 978-3-944675-94-7. OCLC 1030820272. [dostęp 2021-10-22]. (ang.).
  6. David Gil: The Mekong-Mamberamo linguistic area. W: N. J. Enfield, Bernard Comrie (red.): Languages of Mainland Southeast Asia: The State of the Art. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2015, s. 266–355 (334), seria: Pacific Linguistics 649. DOI: 10.1515/9781501501685. ISBN 978-1-5015-0168-5. OCLC 909907686. [dostęp 2022-08-31]. (ang.).
  7. a b Manggarai, [w:] Timothy L. Gall, Jeneen Hobby (red.), Worldmark Encyclopedia of Cultures and Daily Life, t. 4, Farmington Hills, MI: Gale, 2009, s. 606–610, ISBN 978-1-4144-4892-3, OCLC 388481759 [dostęp 2020-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).
  8. I Wayan Arka, Challenges and prospect of maintaining Rongga: an ethnographic report [online], Proceedings of the 2004 Conference of the Australian Linguistic Society, s. 4 [dostęp 2021-12-03] (ang.).