Florian Dąbrowski (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Florian Dąbrowski
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1913
Rosko, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 20 listopada 2002
Poznań, Rzeczpospolita Polska
Miejsce spoczynku Cmentarz Junikowo w Poznaniu
Zawód, zajęcie kompozytor, pedagog
Alma Mater Miejskie Konserwatorium Muzyczne w Bydgoszczy
Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Poznaniu
Odznaczenia
Order Odrodzenia Polski

Florian Dąbrowski (ur. 2 maja 1913 w Rosku, zm. 20 listopada 2002 w Poznaniu[1]) – polski kompozytor, pedagog i działacz muzyczny. W pierwszym okresie życia i twórczości związany z Bydgoszczą, a od lat 60. XX w. z Poznaniem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres bydgoski[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy (19301939) u Stefana Bolesława Poradowskiego (teoria) i Edmunda Rezlera (fortepian). W 1948 uzyskał dyplom z kompozycji w klasie Stefana Bolesława Poradowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. W 1945 zorganizował średnią szkołę muzyczną w Bydgoszczy i do 1951 uczył w niej przedmiotów teoretycznych. Był współorganizatorem Pomorskiej Orkiestry Symfonicznej (zasiadał w Radzie Artystycznej), a potem Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy.

Publikował regularnie artykuły na temat kultury muzycznej na łamach bydgoskich i ogólnopolskich czasopism, wygłaszał odczyty i prelekcje propagujące przede wszystkim twórczość kompozytorów współczesnych. Ściśle współpracował z Pomorską Rozgłośnią Polskiego Radia, tworząc m.in. oryginalną oprawę muzyczną do cyklu słuchowisk poetyckich opartych na poematach K.I. Gałczyńskiego: „Kolczyki Izoldy”, „Przed zapaleniem choinki” i „Notatki do nieudanych rekolekcji paryskich”. W autorskim tandemie z Wiesławem Rogowskim napisał kantaty: „Żołnierze” (1960) i „Pomorze” (1962). Prawykonanie tej ostatniej – z udziałem orkiestry, chóru „Arion” i recytatora – odbyło się w Filharmonii Pomorskiej. Komponował również utwory zainspirowane folklorem ludowym m.in. „Suitę kujawską” (1947), „Suitę tańców ludowych” (1948), „Impresje kurpiowskie” (1949), „Zabawę na Kujawach” (1950), „Humoreskę kujawską” (1954).

Wyszukiwał w archiwach muzyczne zabytki kompozytorów z dawnych wieków. W Gnieźnie odnalazł szereg wartościowych, a nieznanych kompozycji staropolskich. Zasiadał w jury licznych konkursów oraz współpracował z pomorskimi teatrami. Na zamówienie Pomorskiego Teatru Młodego Widza skomponował muzykę do bajki Feliksa KłodzińskiegoWyrok krasnoludka Pawła” (1952). W okresie bydgoskim napisał także kantatę „Odejście Fryderyka”, będącą hołdem złożonym muzyce Chopina.

Z początkiem lat 50. rozpoczął współpracę z Państwową Wyższą Szkołą Muzyczną w Sopocie, gdzie został rektorem i wykładowcą.

Okres poznański[edytuj | edytuj kod]

W końcu lat 50. powrócił do rodzinnej Wielkopolski znajdując zatrudnienie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Od 1954 r. wykładał teorię i kompozycję, a w latach 1961–1964 piastował funkcję prorektora tej szkoły. Cały czas pracował jako wykładowca, od 1973 jako profesor kompozycji i teorii muzyki. Prowadził aktywną działalność związkową (m.in. 19691975 wiceprezes Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich). Był współtwórcą i wielokrotnym organizatorem i przewodniczącym komisji repertuarowej Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej „Poznańska Wiosna”; uczestniczył w jury wielu konkursów muz. (m.in. konkursu kompozytorskiego im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu).

W 1983 przeszedł na emeryturę, nadal wykładał w Akademii Muzycznej w Poznaniu. 1977 członek kolegium red. «Res Facta», od 1994 «Res Facta Nova» (wyd. w Poznaniu). 1998 objął funkcje wiceprezesa Poznańskiego Towarzystwa Muzycznego imienia Henryka Wieniawskiego oraz przewodniczącego komitetu wydawnictwa Dzieł Wszystkich Henryka Wieniawskiego. W 1998 obchodzony był jubileusz 85-lecia urodzin Dąbrowskiego zorganizowany przez Pro Sinfonikę i Oddział Poznański Związku Kompozytorów Polskich.

Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu[2].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Florian Dąbrowski był recenzentem i publicystą muzycznym czasopism „Arkona”, „Gazeta Pomorska”, „Ilustrowany Kurier Codzienny”, „Nowy Tor”, „Pomorze”, „Ziemia Pomorska”, „Słowo Powszechne”, „Pro Sinfonica” (zesz.), „Nurt”, „Ruch Muzyczny”, był członkiem kolegium redakcyjnego serii wydawniczej «Res Facta».

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Florian Dąbrowski otrzymał wiele nagród muzycznych, m.in. na Konkursie Kompozytorskim Związku Kompozytorów Polskich w 1947 za Suitę kujawską i w 1949 za kantatę Odejście Fryderyka, a na Festiwalu Teatrów Polski Północnej 1963 za muzykę do Nocy listopadowej Stanisława Wyspiańskiego, ponadto 1967, 1975 i 1980Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1980 – za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej), 1979 – nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za całokształt twórczości i działalności organizacyjno-muzycznej. Żona Dąbrowskiego, Olga Iliwicka-Dąbrowska (1910–1980), koncertująca pianistka i pedagog, od 1951 prowadziła klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu (od 1965 kierownik Katedry Fortepianu).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]