Fluorek strontu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fluorek strontu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny SrF
2
Masa molowa 125,62 g/mol
Wygląd białe kryształy lub proszek[1]
Identyfikacja
Numer CAS 7783-48-4
PubChem 82210[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Fluorek strontu, SrF
2
nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól kwasu fluorowodorowego i strontu. Jest kruchą, białą substancją krystaliczną, bardzo słabo rozpuszczalną w wodzie (Ksp = 4,33×10−9)[8].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Fluorek strontu krystalizuje w układzie regularnym (fluorytu)[9]. W fazie gazowej ma budowę nieliniową, z kątem pomiędzy wiązaniami F−Sr−F wyznaczonym metodą spektroskopii rotacyjnej wynoszącym 100,8° i długością wiązania re 1,590 Å. Jest to niezgodne z modelem VSEPR, według którego cząsteczka SrF
2
powinna mieć budowę liniową[9]. Tłumaczone jest to udziałem orbitalu 4d w tworzeniu wiązania[10], jak również zniekształceniem zrębu atomowego prowadzącego do niesymetrycznego rozkładu ładunku i oddziaływaniem tak otrzymanego indukowanego dipola na jonie metalu z anionami fluorkowymi[11].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Można go otrzymać w reakcji chlorku strontu z gazowym fluorem lub przez działanie kwasu fluorowodorowego na węglan strontu.

Strąca się jako łatwy do sączenia produkt[12].

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Fluorek strontu wykorzystuje się jako materiał optyczny do specyficznych zastosowań, na przykład jako powłoki na soczewkach optycznych oraz jako kryształ termoluminescencyjny. Innym zastosowaniem jest nośnik radioizotopu strontu-90 w generatorach termoelektrycznych izotopów promieniotwórczych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Lide 2009 ↓, s. 4-92.
  2. Fluorek strontu (CID: 82210) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 817.
  4. Lide 2009 ↓, s. 8-117.
  5. Fluorek strontu (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2015-08-25].
  6. Fluorek strontu (nr 652466) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Stanów Zjednoczonych (ze względu na zmianę sposobu wywołania karty charakterystyki, aby pobrać kartę dla obszaru USA, na stronie produktu należy zmienić lokalizację na "United States" i ponownie pobrać kartę). [dostęp 2015-08-25].
  7. Fluorek strontu (nr 652466) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2015-08-25].
  8. Lide 2009 ↓, s. 8-119.
  9. a b Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 117.
  10. Luis Seijo, Zoila Barandiarán, Sigeru Huzinaga. Ab initio model potential study of the equilibrium geometry of alkaline earth dihalides: MX2 (M=Mg, Ca, Sr, Ba; X=F, CI, Br, I). „Journal of Chemical Physics”. 94, s. 3762, 1991. DOI: 10.1063/1.459748. 
  11. Ian Bytheway, Ronald J. Gillespie, Ting-Hua Tang, Richard F.W. Bader. Core Distortions and Geometries of the Difluorides and Dihydrides of Ca, Sr, and Ba. „Inorganic Chemistry”. 34, s. 2407–2414, 1995. DOI: 10.1021/ic00113a023. 
  12. Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 820.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]