Focke-Achgelis Fa 330

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Focke-Achgelis Fa 330
Focke-Achgelis Fa 330
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Weser-Flugzeugbau w Hoyenkamp
Typ wiroszybowiec obserwacyjny
Konstrukcja Metalowa
Załoga 1 osoba
Historia
Data oblotu 1942
Lata produkcji 1942-1943
Wycofanie ze służby 1945
Dane techniczne
Napęd Nie posiadał (holowany przez okręt podwodny)
Wymiary
Średnica wirnika 7,30 m (później 8,53 m)
Długość kadłuba 4,47 m
Wysokość 1,67 m
Masa
Własna 75 kg
Startowa 175 kg
Osiągi
Prędkość maks. 35 – 80 km/h (względem powietrza)
Prędkość patrolowa 40 km/h
Pułap praktyczny ok. 220 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Focke-Achgelis Fa 330 Bachstelze (niem. pliszka siwa) – wiroszybowiec obserwacyjny konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1942 roku dowództwo Kriegsmarine złożyło zapotrzebowanie na wiatrakowiec o możliwie prostej konstrukcji, nadający się do użytkowania na pokładach okrętów podwodnych. Z powodu swojej niewielkiej wysokości U-Booty zapewniały swojej załodze niewielki promień obserwacji. Jedynym sposobem zapewnienia większego pola obserwacji, było umieszczenia obserwatora na jak największej wysokości nad okrętem. Stało się to możliwe po zbudowaniu wiroszybowca. Ogółem zbudowano ok. 200 egzemplarzy.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W wiroszybowce Fa 330 od czerwca 1942 wyposażone były U-Booty typu IX operujące na Oceanie Indyjskim i w Zatoce Adeńskiej. Nie groziło im tam takie niebezpieczeństwo ze strony lotnictwa alianckiego jak na Atlantyku. W załodze każdego okrętu wyposażonego w wiroszybowiec, znajdowało się 2-3 marynarzy przeszkolonych do jego pilotowania. Treningi pilotów odbywały się w tunelu aerodynamicznym w Chalais-Meudon pod Paryżem.

Start z U-Boota odbywał się z małej platformy umieszczonej za kioskiem okrętu. Potrzebna do tego była prędkość powietrza opływającego wirnik nie mniejsza niż 35 km/h. Osiągano to płynąc pod wiatr z pełną prędkością. Fa 330 był połączony z okrętem kablem o długości ok. 300 m. Zapewniało to pułap ok. 220 m i zasięg obserwacji ok. 53 km. Obserwator łączył się z okrętem przez telefon pokładowy.

Nie wiadomo, jak wiele wiroszybowców zostało użytych operacyjnie. Złożenie maszyny zajmowało około 5 minut. W przypadku konieczności wykonania alarmowego zanurzenia, przecinano hol i pozostawiano pilota swojemu losowi. Dopiero po ustaniu niebezpieczeństwa U-Boot podejmował próbę wyłowienia pilota, który był zmuszony wodować na powierzchni oceanu. Z tych powodów Focke-Achgelis Fa 330 był używany jedynie w rejonach, w których lotnictwo wroga było mało aktywne – takich jak Ocean Indyjski.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wiroszybowiec Fa 330 charakteryzował się bardzo prostą konstrukcją, małymi wymiarami oraz możliwością montażu i demontażu w ciągu kilku minut. Konstrukcja składała się z dwóch stalowych rur: poziomej i pionowej, nieco pochylonej w kierunku lotu. Rura pozioma stanowiła kadłub. Były na niej zamontowane siedzenie pilota, urządzenia sterownicze (orczyk i drążek sterowy) oraz statecznik pionowy i poziomy. Rura pionowa, służyła do zamocowania wirnika nośnego o średnicy 7,30 m (w ostatnich wyprodukowanych egzemplarzach – 8,53 m). Posiadał on trzy łopaty o konstrukcji stalowej. Pokryte one były sklejką lotniczą w pobliżu krawędzi natarcia, a płótnem na pozostałej części.

Fa330-100503-Cosford.jpg


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Anton Gill Gary Hyland,: Ostatnia szansa Luftwaffe. Amber, 2001. ISBN 83-7245-272-5.