Focke-Wulf Ta 400

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Focke-Wulf Ta 400
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Focke-Wulf
Typ bombowiec strategiczny
Konstrukcja metalowa
Załoga 8
Dane techniczne
Napęd 6 x Silnik gwiazdowy BMW 801D
2 x silnik odrzutowy Jumo 004
Moc 1800 KM każdy (BMW 801D)
775 daN każdy (Jumo 004)
Wymiary
Rozpiętość 41,91 m
Długość 28,18 m
Wysokość 6,58 m
Powierzchnia nośna 188,5 m²
Masa
Własna 33 860 kg
Startowa 60 000 kg
Paliwa 14 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 535 km/h
720 km/h z użyciem silników odrzutowych
Prędkość przelotowa 480 km/h
Pułap 7500 m
Zasięg 5280 km
Długotrwałość lotu 11 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
8 x działka MG 151/20 kalibru 20 mm
4 x karabin maszynowy MG 131 kalibru 13 mm
3000 kg bomb (przy pełnym zapasie paliwa)
dwa przeciwokrętowe pociski
Użytkownicy
III Rzesza

Focke-Wulf Ta 400 – niezrealizowany projekt niemieckiego bombowca dalekiego zasięgu zaprojektowanego w wytwórni Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH. W projekcie wykorzystane zostały rezultaty wcześniejszych prac nad samolotem pasażerskim Focke-Wulf Fw 300.

Historia[edytuj]

Geneza[edytuj]

Po zajęciu w 1940 roku przez hitlerowskie wojska Francji, grupa inżynierów Focke-Wulf udała się do wytwórni SNCASO (Société nationale des constructions aéronautiques du sud-ouest). Podjęto tam pracę nad nowym samolotem pasażerskim dalekiego zasięgu w oparciu o konstrukcję maszyny Focke-Wulf Fw 200. Owocem dwuletnich prac był samolot oznaczony jako Focke-Wulf Fw 300. Był to czterosilnikowy dolnopłat, napędzany rzędowymi silnikami DB 603. Dzięki ciśnieniowej kabinie i dużemu zapasowi paliwa wynoszącemu 19 600 kg, maszyna miała przewozić około 40 pasażerów na trasie BerlinNowy Jork. Jej obliczeniowy zasięg wynosił 7000 km, który miała pokonać z prędkością 430 km/h. Jednak w obliczu przedłużającej się wojny, Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy (Reichsluftfahrtministerium) nie było zainteresowane rozwijaniem cywilnej konstrukcji. Jednak osiągi samolotu były na tyle duże, że zlecono Focke-Wulfowi opracowanie bombowca dalekiego zasięgu przeznaczonego do atakowania celów na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych (tzw. Amerika-Bomber/bombowiec amerykański), który otrzymał oznaczenie Ta 400.

Projekt[edytuj]

Rozpoczęte pod Paryżem w 1943 roku prace zaowocowały projektem sześciosilnikowego, wolnonośnego średniopłata ze zdwojonym usterzeniem pionowym. Do napędu samolotu przeznaczono gwiazdowe silniki BMW 801D. Pod skrajnymi silnikami planowano zamontowanie dodatkowych gondoli mieszczących silniki odrzutowe Jumo 004. Dzięki ich użyciu samolot byłby w stanie zwiększyć swoją prędkość maksymalną do 720 km/h. Dwie ciśnieniowe kabiny miały pomieścić ośmiu członków załogi. Jedna z nich umieszczona była z przodu kadłuba, druga na jego końcu za komorą bombową. Podwozie chowane z przednim, jednokołowym podparciem. Podwozie główne składało się z czterech pojedynczych kół chowanych do gondoli silnikowych (cztery wewnętrzne silniki). Złożoność całej konstrukcji, dużo bardziej zaawansowane prace nad samolotami Junkers Ju 390 i Messerschmitt Me 264 spowodowały anulowanie całego programu 15 października 1943 roku. W efekcie prowadzonych prac zbudowano jedynie drewniany model samolotu przeznaczony do badań tunelowych.

Uzbrojenie[edytuj]

Ta 400 miał mieć możliwość przenoszenia 3000 kg bomb przy pełnym zapasie paliwa. Strzeleckie uzbrojenie obronne składało się z ośmiu działek MG 151/20 kalibru 20 mm umieszczonych po dwa w czterech stanowiskach strzeleckich: dwóch na grzbiecie samolotu, jednym pod kabiną załogi, jednym pod kadłubem za komorą bombową oraz jednego stanowiska ogonowego uzbrojonego w cztery karabiny maszynowe MG 131 kalibru 13 mm. W przypadku dalszego rozwijania konstrukcji planowano zaopatrzyć samolot w zdalnie sterowane stanowisko strzeleckie zamontowane z przodu kadłuba z dwoma działkami MK 103 kalibru 30 mm. Przy jego użyciu maszyna miała być zdolna do atakowania nieprzyjacielskich jednostek pływających, okrętów podwodnych i samolotów patrolowych. Pomiędzy gondolami silnikowymi przewidziano możliwość podwieszania pocisków szybujących.

Bibliografia[edytuj]

  • Szymon Tetera, Bombowce strategiczne III Rzeszy, „Lotnictwo”, nr specjalny 7 (2008), s. 62–74, ISSN 1732-5323.

Linki zewnętrzne[edytuj]