Przejdź do zawartości

Foka plamista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Foka plamista
Phoca largha[1]
Pallas, 1811[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Podrząd

psokształtne

Infrarząd

Arctoidea

Parvordo

płetwonogie

Rodzina

fokowate

Rodzaj

foka

Gatunek

foka plamista

Synonimy
  • Phoca tigrina Lesson, 1827[3]
  • Phoca Chorisii Lesson, 1828[4]
  • Phoca ochotensis J.A. Allen, 1902[5]
  • Phoca ochotensis macrodens J.A. Allen, 1902[6]
  • Phoca vitulina largha natio pallasii Naumov & Smirnov, 1936[7]
  • Phoca petersi Mohr, 1941[8]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[9]

Zasięg występowania
Mapa występowania

     znany zasięg

     tereny lęgowe

Foka plamista[10], foka pstra (Phoca largha) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny fokowatych (Phocidae).

Taksonomia

[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1811 roku niemiecki przyrodnik Peter Simon Pallas nadając mu nazwę Phoca largha[2]. Holotyp pochodził ze wschodniego wybrzeże Kamczatki, w Rosji[11].

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy[12].

Etymologia

[edytuj | edytuj kod]
  • Phoca: gr. φωκη phōkē „foka”[13].
  • largha: rodzima, tunguska nazwa larga dla foki plamistej[2].

Zasięg występowania

[edytuj | edytuj kod]

Foka plamista występuje w północnym Oceanie Spokojnym, od Morza Żółtego i Zatoki Pohaj w północnej Chińskiej Republice Ludowej na północ przez Morze Japońskie, Morze Ochockie, Morze Beringa i Morze Czukockie do zachodniego Morza Beauforta i Alaski[12].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samic 151–169 cm, samców 161–176 cm; masa ciała samic 65–115 kg, samców 85–110 kg[14]. Noworodki osiągają długość 77–92 cm i ciężar 7–12 kg[14]. Młode rodzą się z gęstą białą sierścią, która znika między 2-4 tygodniem. Foki plamiste nie mają ucha zewnętrznego. Mają opływowy kształt oraz dużą warstwę tłuszczu[15].

Rozród

[edytuj | edytuj kod]

Rozmnażają się raz w roku. Sezon godowy trwa od stycznia do maja. Ciąża zwykle trwa od 7 do 12 miesięcy, a w jednym miocie rodzi się jedno młode. Młode są karmione mlekiem matki do 4 tygodni po urodzeniu[15]. Samice osiągają dojrzałość płciową w 3-4 roku życia, samce w 4-5.

Styl życia

[edytuj | edytuj kod]

Są bardzo płochliwe. Żywią się rybami, głownie śledziami, dorszami oraz mintajami. Czasami żywią się także skorupiakami oraz mięczakami. Foka plamista żyje do 35 lat[15].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Phoca largha, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c P.S. Pallas: Zoographia Rosso-Asiatica: sistens omnium animalium in extenso Imperio Rossico, et adjacentibus maribus observatorum recensionem, domicilia, mores et descriptiones, anatomen atque icones plurimorum. T. 1. Petropoli: Ex Officina caes. Academiae Scientiarum, 1811, s. 113. (łac.).
  3. R.-P. Lesson: Manuel de mammalogie, ou histoire naturelle des mammiferes. Paris: J. B. Bailliere, 1827, s. 206. (ang.).
  4. R.-P. Lesson: Phoque. Phoca. Mam. W: J. Bory de Saint-Vincent: Dictionnaire classique d’histoire naturelle. T. 13. Paris: Rey et Gravier, Libraries-Editeurs, Auai des Augustins, n° 55; Baudouin Frèrer, Libraries-Editeurs, Imprimeurs de la société D'Histoire Naturelle, Rue de Vaugirard, n° 36, 1828, s. 417. (fr.).
  5. Allen 1902 ↓, s. 480.
  6. Allen 1902 ↓, s. 483.
  7. С.П. Наумов & Н.А. Смирнов, Материалы по систематике и географическому распространению Phocidae северной части Тихого океана, [w:] Морские млекопитающие Дальнего Востока, „Труды ВНИРО”, 3, 1936, s. 177 (ros. • ang.).
  8. E. Mohr. Ein neuer westpazifischer Seehund. „Zoologischer Anzeiger”. 133, s. 58, 1941. (niem.). 
  9. P. Boveng, Phoca largha, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015, wersja 2022-1 [dostęp 2022-08-19] (ang.).
  10. Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 154. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  11. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Phoca largha. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-08-19].
  12. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 446. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  13. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 532, 1904. (ang.). 
  14. a b B. Stewart: Family Phocidae (Earless Seals). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 4: Sea Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2014, s. 181–182. ISBN 978-84-96553-93-4. (ang.).
  15. a b c Lara Johnson, Phoca largha (spotted seal) [online], Animal Diversity Web [dostęp 2024-04-12] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]