Fokker D.I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fokker D.I
Ilustracja
Fokker D.I
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Fokker Aeroplanbau
Konstruktor Martin Kreutzer
Typ Samolot myśliwski
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 1 (pilot)
Historia
Data oblotu 1916
Lata produkcji 1916
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Napęd 1 6-cylindrowy silnik rzędowy Mercedes D.II
Moc 120 KM
Wymiary
Rozpiętość 9,05 m
Długość 5,7 m
Wysokość 2,25 m
Powierzchnia nośna 22 m²
Masa
Własna 463 kg
Startowa 671 kg
Osiągi
Prędkość maks. 150 km/h
Prędkość wznoszenia 1000 m w 5 min
Długotrwałość lotu 1,5 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy lMG 08 7,92 mm – stały, w górnej części kadłuba
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie

Fokker D.Iniemiecki samolot myśliwski z okresu I wojny światowej, zaprojektowany w 1916 roku w wytwórni Fokker Aeroplanbau, konstrukcji Martina Kreutzera.

Historia powstania i konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Fokker D.I został zaprojektowany, ponieważ używane wcześniej jednopłatowce Fokker E.I - E.IV stawały się technologicznie przestarzałe. Jego prototyp był oznaczony Fokker M18z (zweistilig, czyli „dwukomorowy”, o dwóch komorach płatów)[1]. Mimo oznaczenia D.I, samolot ten został ukończony później niż pokrewna konstrukcja, Fokker D.II (oznaczenie fabryczne M17)[2].

Konstrukcja była podobna do jednopłatowców serii E. Kadłub miał postać stalowej kratownicy, usztywnionej cięgnami z drutu, obciągniętej płótnem, o pionowych bokach, klinowato schodzącej się w stronę ogona w płaszczyźnie poziomej. Zupełnie odmienny był przód, ze względu na inny silnik, rzędowy, w miejsce rotacyjnego. Silnik był osłonięty metalowymi panelami, tworzącymi aerodynamiczną owiewkę; szczyty cylindrów były odsłonięte. Chłodnice o konstrukcji plastra miodu umieszczone były po obu stronach kadłuba, na wysokości krawędzi natarcia skrzydeł[3].

Usterzenie płytowe bez nieruchomych powierzchni stabilizujących było podobne, choć nie identyczne, do jednopłatowców serii E. Skrzydła proste, o jednakowej rozpiętości; górny płat na niskiej piramidce przyspawanej bezpośrednio do kratownicy kadłuba, tuż nad nim. Dzięki niskiemu umiejscowieniu płata i obszernemu wycięciu w krawędzi spływu, pilot miał bardzo dobre pole widzenia do góry i do przodu[3]. Podobnie jak w D.II i jednopłatowcach, skrzydła nie miały lotek, lecz sterowanie odbywało się przez zwichrzenie płata; cięgna przeprowadzone były przez odpowiednie wycięcia w słupkach między płatami. Podwozie klasyczne – stałe, amortyzowane sznurem gumowym, z płozą ogonową[3].

Samolot napędzał rzędowy, 6-cylindrowy silnik Mercedes D.II o mocy 120 KM, co było zdecydowanie za mało dla myśliwca; dla poprawienia osiągów, Fokker zabudował silnik D.III o mocy 160 KM, tworząc wersję Fokker D.IV[1]. D.I miał maksymalny pułap 4000 m, na który wspinał się 28 minut; prędkość wznoszenia na niższe pułapy wynosiła odpowiednio: 5 min na 1000 m, 11 min na 2000 m i 16 min na 3000 m. Prędkość maksymalna samolotu to 150 km/h[4].

Samolot uzbrojony był w jeden zsynchronizowany karabin maszynowy lMG 08 kal. 7,92 mm[5]. Zbudowano 25 Fokkerów D.I[6]

Służba[edytuj | edytuj kod]

Samolot wprowadzono do użytku w Luftstreitkräfte w 1916 roku. Początkowo wchodził w skład mieszanych oddziałów lotniczych (Fl. Abt.); część trafiła następnie do nowo utworzonych jednostek myśliwskich (Jagdstaffeln), m.in. do Jasta 2[6]. Samolot miał przeciętne osiągi, a przede wszystkim – zbyt niską moc silnika. Ustępując prędkością wznoszenia i manewrowością myśliwcom alianckim na froncie zachodnim, został szybko przesunięty na front wschodni i do szkół lotniczych. Część sprzedano lotnictwu Austro-Węgier[1]. Wersja rozwojowa D.IV była niewiele lepsza, więc zaniechano jej produkcji, przeznaczając silniki D.III dla dużo lepszych Albatros D.I[3]. Albatrosy ustępowały Fokkerom manewrowością, ale górowały prędkością, prędkością wznoszenia i, mając dwa km-y, siłą ognia[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Gray i Thetford 1970 ↓, s. 87.
  2. Lamberton 1964 ↓, s. 120.
  3. a b c d Gray i Thetford 1970 ↓, s. 88.
  4. Lamberton 1964 ↓, s. 218-219.
  5. Gray i Thetford 1970 ↓, s. 90.
  6. a b Gray i Thetford 1970 ↓, s. 89.
  7. Robert Jackson: Aerial combat: the world's great air battles. New York: Galahad Books, 1976, s. 28. ISBN 0-88365-361-3. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Gray, Owen Thetford: German Aircraft of the First World War. London: Putnam, 1970. ISBN 0-85177-809-7.
  • W.M. Lamberton: Fighter Aircraft of the 1914–1918 War. Letchworth: Harleyford Publ., 1964. ISBN 0-8306-8350-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]