Folies Bergère

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Folies Bergere
Plakat z Folies Bergère

Folies Bergèreparyska music-hall[1][2] (sala koncertowa), której szczytowa sława oraz popularność przypada na lata 90. XIX wieku oraz lata 20. XX wieku. Jednak do dnia dzisiejszego, Folies Bergère pozostaje jedną z najsławniejszych sal koncertowych w Paryżu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Folies Bergère jest zlokalizowana na ulicy rue Richer pod numerem 32, należącej do paryskiej 9. dzielnicy.

Sala koncertowa została oficjalnie otwarta 2 maja 1869 roku jako Folies Trévise. W pierwszych latach istnienia na jej deskach były wystawiane operetki, pokazy komiczne oraz sztuki gimnastyczne.

Nazwa sali koncertowej wzięła się od słowa folies co oznacza "szaleństwa", natomiast trévise jest to jedna z ulic (rue Trevise) położonych niedaleko ulicy rue Richer. Ze względu na to, że ówczesna nazwa sali kojarzyła się głównie z erotycznymi występami, władze sali koncertowej postanowiły zmienić jej nazwę na Folies Bergère, pod którą sala istnieje do dnia dzisiejszego. Oficjalna nazwa Folies Bergère została przyjęta 13 września 1872 roku i wzięła swoją nazwę od kolejnej ulicy, rue Bergère położonej w pobliżu sali (słowo Bergère oznacza pasterka lub siedziba).

Folies Bergère było motywem obrazu Édouarda Maneta "Bar w Folies Bergère", który został wykonany w 1882 roku.

Sala szybko zyskała sławę dzięki wystawianym tam przedstawieniom muzycznym, w których często kobiety pokazywały się w skąpych kostiumach. Folies Bergère było także znanym miejscem występów "egzotycznych piękności" pochodzących głównie z Afryki.

Znane postacie występujące na Folies Bergère[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 90. XIX wieku na scenie sali koncertowej Folies Bergère, Loie Fuller, pionierka tańca modernistycznego. 30 lat później swoją karierę z Folies Bergère rozpoczęła Josephine Baker.
  • W latach 1948-1968 na deskach Folies Bergère pod pseudonimem VERONICA BELL występowała polska śpiewaczka (sopran liryczny) Weronika Ignatowicz-Machniewicz[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacques Feschotte: Histoire du music-hall. Paryż: Presses Universitaires de France, 1965, s. 134.
  2. Grzegorz Piotrowski. Teatr piosenki. „Teksty Drugie”. 4, s. 357-379, 2014. Wydawnictwo Instytutu Badań Literackich PAN. ISSN 0867-0633 (pol.). 
  3. Weronika Bell | PrawicowyInternet.pl, „Prawicowy Internet.pl”, 15 maja 2014 [dostęp 2018-04-20] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]