Folusz (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°37′7″N 21°22′58″E
- błąd 39 m
WD 49°37'N, 21°23'E, 49°38'N, 21°21'E
- błąd 2333 m
Odległość 232 m
Folusz
wieś
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat jasielski
Gmina Dębowiec
Wysokość 380-400 m n.p.m.
Liczba ludności (2020-01-01) 689[1]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-222
Tablice rejestracyjne RJS
SIMC 0348230
Położenie na mapie gminy Dębowiec
Mapa konturowa gminy Dębowiec, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Folusz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Folusz”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Folusz”
Położenie na mapie powiatu jasielskiego
Mapa konturowa powiatu jasielskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Folusz”
Ziemia49°37′07″N 21°22′58″E/49,618611 21,382778

Folusz (j. łemkowski Фолюш) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Dębowiec[2][3]. Folusz został założony w XVI wieku przez Mniszchów. W 1939 roku wieś składała się z ponad 100 gospodarstw. Po zakończeniu II wojny światowej w Akcji Wisła, cała ludność łemkowska została wysiedlona.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Miejscowość jest siedzibą parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, należącej do dekanatu Dębowiec, diecezji rzeszowskiej.

Folusz leży na obrzeżu Magurskiego Parku Narodowego, niedaleko drogi wojewódzkiej nr 993 GorliceDukla.

Na terenie wsi znajduje się ośrodek wczasowy, prowadzony przez powiat Dom Pomocy Społecznej[4], kopalnia ropy naftowej „Folusz” oraz Park Rekreacji i Edukacji Ekologicznej im. Stanisława Zająca (otwarty 15 listopada 2010)[5].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Diabli Kamień – pomnik przyrody – grupa skał, wychodnia piaskowca magurskiego. Prowadzi do niego szlak dojściowy czarny (ok. 25–30 min.).
  • Wodospad Magurski – kilkumetrowej wysokości próg skalny tworzy jeden z nieczęsto spotykanych w tej części Beskidów wodospad. Można do niego dojść idąc zielonym szlakiem turystycznym w kierunku Mrukowej, a następnie zielonym szlakiem dojściowym (ok. 20 min.).
  • Łowisko pstrągów – przy szlaku czarnym w kierunku Diablego Kamienia.
  • Transgraniczny Szlak Naftowy – który łączy ze sobą miejsca związane z narodzinami i historią przemysłu naftowego; w Foluszu znajduje się kopalnia nafty i gazu ziemnego oraz stare urządzenia wydobywcze[6].

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

10 października 1968 w Domu Pomocy Społecznej w Foluszu zmarł w wieku 73 lat słynny malarz prymitywista - Nikifor Krynicki (Epifaniusz Drowniak).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność gminy Dębowiec wg stanu na 01.01.2020 r.. debowiec.pl. [dostęp 2020-03-19].
  2. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  3. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. Dom Pomocy Społecznej w Foluszu. [dostęp 2012-05-25].
  5. Park im. Stanisława Zająca w Foluszu. wirtualnejaslo.pl, 15 listopada 2010. [dostęp 1 maja 2011].
  6. Szlak naftowy – powiat jasielski. [dostęp 2015-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-25)].
  7. a b c Schemat szlaków pieszych na terenie MPN. magurskipn.pl. [dostęp 13.04.2021].
  8. a b c Magurski Park Narodowy – Szlaki piesze. magurskipn.pl. [dostęp 13.04.2021].
  9. Magurski Park Narodowy – Szlaki piesze. magurskipn.pl. [dostęp 13.04.2021].
  10. Szlaki gminne i inne w Beskidzie Niskim i na Pogórzach Karpackich. beskid-niski-pogorze.pl. [dostęp 13.04.2021].
  11. Park Rekreacji i Edukacji Ekologicznej w Foluszu. samorzad.gov.pl. [dostęp 13.04.2021].
  12. Ścieżka przyrodnicza "Folusz" w MPN. beskid-niski-pogorze.pl. [dostęp 13.04.2021].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krukar Wojciech, Kryciński Stanisław, Luboński Paweł, Olszański Tadeusz A. i in.: Beskid Niski. Przewodnik, wyd. II poprawione i aktualizowane, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”. Pruszków 2002, ​ISBN 83-85557-98-9​, str. 283-284;

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]