Fontanna Saint-Sulpice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fontanna Saint-Sulpice (1843-48)

Fontanna Saint-Sulpice - monumentalna fontanna znajdująca się na placu Saint-Sulpice w 6. dzielnicy Paryża. Została wybudowana pomiędzy 1843, a 1848 rokiem, według projektu Ludwika Visconti, który zaprojektował również grobowiec Napoleona.

Cztery figury na fontannie reprezentują czterech słynnych XVII -wiecznych francuskich działaczy religijnych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wykonanie fontanny zostało zlecone przez Rambuteau, prefekta Paryża w rządzie króla Ludwika Filipa I. Rambuteau objął stanowisko w 1833 roku i od początku swych rządów wcielał w życie ambitny plan poprawy zaopatrzenia miasta w wodę i budowania nowych fontann. Z jego polecenia wybudowano 200 kilometrów sieci wodociągowych, oraz 1700 mniejszych fontann zaopatrujących Paryż w wodę. Dzięki tym zabiegom większe fontanny mogły pełnić wyłącznie funkcje dekoracyjne.[1]

Ze względu na lokację fontanny - naprzeciw kościoła i nieopodal ważnego seminarium - Rambuteau nakazał by tematyka budowli była religijna. Visconti przygotował kilka różnych projektów fontanny w marcu 1843. Po nielicznych modyfikacjach projekt został zatwierdzony. Budowę rozpoczęto pomiędzy rokiem 1843, a 1848. Zakończono ją w roku 1848, kiedy rewolucja lutowa obaliła rząd Ludwika Filipa.

Ostatecznie budowla składała się na dwie oddzielne części. Sama fontanna złożona z trzech ośmiobocznych basenów udekorowana była rzeźbami lwów z herbem miasta, oraz masek teatralnych, z których tryskała woda. Druga część fontanny była struktury religijnej; składała się z czworobocznego gmachu z kopułą, korynckich pilastrów i czterech wnęk z posągami duchownych.

Po otwarciu, miejsce i kształt fontanny zostały skrytykowane. Uważano, że jej bryła zakrywa wejście do kościoła, a zdobiące ją elementy nie są ze sobą niczym powiązane. Jeden z krytyków stwierdził, iż wazy, z których wypływała woda wyglądały jak "kuchenne garnki". Opisując lwy, inny krytyk napisał, że "wszystko o nich powiedzieć może ich irytacja na wodę wylewająca się na tylne części ich ciała."[2]

Źródła i linki[edytuj | edytuj kod]

  1. Béatrice Lamoitier, L'essor des fontaines monumentales, in Paris et ses fontaines de la Renaissance à nos jours, str. 171
  2. César Daly, Revue générale de l'architecture et des travaux publics. 1845, t. VI, col. 88, cytowany w Paris et ses fontaines. str. 194

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paris et ses fontaines de la Renaissance à nos jours, Délégation à l'action artistique de la Ville de Paris. reżyser Beatrice de Andia. Paryż, 1995.