Ford Aerostar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ford Aerostar
Ford Aerostar II generacji (1992-1997)
Ford Aerostar II generacji (1992-1997)
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1985-1997
Następca Ford Windstar
Dane techniczne
Segment K
Typy nadwozia 4-drzwiowy minivan
Silniki benzynowe:
V6 2,3 l
V6 2,8 l
V6 3,0 l (140 KM)
V6 4,0 l (155 KM)
Skrzynia biegów 4-biegowa automatyczna
5-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu tylny lub AWD
Długość 4442 mm
4834 mm (Extended)
Szerokość 1821 mm
Wysokość 1836-1869 mm
Rozstaw osi 3020 mm
Liczba miejsc 2 (wersja dostawcza)
5-7 (wersja osobowa)
Dane dodatkowe
Konkurencja Chevrolet Astro
Dodge Caravan
GMC Safari
Mazda MPV
Plymouth Voyager
Toyota Previa

Ford Aerostarminivan produkowany przez Ford Motor Company w latach 1985–1997. Był to pierwszy minivan Forda przeznaczony na rynek amerykański, stanowiący alternatywę dla pełnowymiarowego vana Econoline[1].

Pojazd zaprezentowany został w 1984 roku jako samochód koncepcyjny, cechujący się charakterystycznym, aerodynamicznym kształtem nadwozia. Do produkcji wszedł rok później, pod względem stylistycznym uległ niewielkim zmianom (w szczególności lamp przednich oraz maskownicy)[1]. Był to pojazd czterodrzwiowy (w części tylnej posiadał przesuwane drzwi z prawej strony oraz drzwi bagażnika), oferowany w wersji osobowej (z 5-7 miejscami) oraz dostawczej (2-miejscowej). Samochód produkowany był w wersjach 4,4-metrowej oraz 4,8-metrowej (Extended), o jednakowym rozstawie osi.

W pierwszych latach produkcji pojazd oferowany był z silnikami benzynowymi V6 o pojemności 2,3 l i 2,8 l[2], zastąpione następnie silnikami o pojemności 3,0 l (145 KM) oraz 4,0 l (155 KM). Samochód wyposażony był w 4- lub 5- biegową automatyczną skrzynię biegów. Pojazd dostępny był w wersjach z napędem na tylną bądź obie osie.

W 1990 roku Ford Aerostar został wybrany przez magazyn Motor Trend na „Ciężarówkę Roku” (Truck of the Year)[3].

Produkcja modelu zakończyła się w 1997 roku, dwa lata po wprowadzeniu do sprzedaży jego następcy – Forda Windstara.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jim Dunne. Ford's aero van. „Popular Science”. 184, s. 54, kwiecień 1984. Bonnier Corporation. ISSN 0161-7370. 
  2. Richard Stepler. New-generation mini-vans. „Popular Science”. 226, s. 74-86, luty 1985. Bonnier Corporation. ISSN 0161-7370. 
  3. Motor Trend Truck of the Year Complete Winners List (ang.). Motor Trend. [dostęp 2014-01-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]