To jest dobry artykuł

Ford Mainline

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ford Mainline
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1956
1952-1959 (Australia)
Poprzednik Ford DeLuxe
Dane techniczne
Segment Full-size car (E)
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy sedan (tudor)
4-drzwiowy sedan
3-drzwiowe kombi
2-drzwiowy pick-up
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd tylny
Liczba miejsc 6 / 3 (coupe)

Ford Mainlineamerykański samochód osobowy klasy wyższej średniej (full-size car) produkowany przez koncern Ford w USA w latach 1952-1956, w dwóch głównych generacjach, wprowadzonych w 1952 i 1955 roku. Był podstawowym (najtańszym) modelem samochodu w gamie produkcyjnej Forda w tym okresie. Produkowany w wersjach nadwoziowych: 2- i 4-drzwiowego sedana, coupé i kombi, z czego najliczniejszy był 2-drzwiowy sedan (tudor). Nazwę tę nosił także pokrewny konstrukcyjnie pick-up produkowany w latach 1952-1959 przez australijskie zakłady Forda.

Ford Mainline (1952-54)
Ford Mainline Ranch Wagon 1952
Ford Mainline Ranch Wagon 1952
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1954
Dane techniczne
Silniki R6 215ci (3,5l) 101 KM
R6 223ci (3,6l) 115 KM
V8 239ci (3,9l) 110 KM
V8 239ci (3,9l) 130 KM
Długość 5024 mm (1952-53)
5037 mm (1954)
Szerokość 1877 mm (1952)
1887 mm (1953)
1867 mm (1954)
Wysokość 1577 mm (1952)
1582 mm (1953-54)
Rozstaw osi 115″ / 2920 mm (1952-53)
115,5″ / 2934 mm (1954)
Poj. zbiornika paliwa 64 l (17 gal.)
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Crestline
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1952-1954[edytuj]

Model 1952[edytuj]

 Osobny artykuł: Ford 1952.

Nazwa modelu Ford Mainline („główna linia”) została wprowadzona w nowej gamie Forda ze stycznia 1952 roku, dla podstawowego najtańszego modelu osobowego, zastępującego bazowy model Ford DeLuxe[1]. Dwie pozostałe, droższe linie modeli Forda, oparte na tym samym podwoziu i podzespołach mechanicznych, to Customline i Crestline, od których Mainline różnił się głównie brakiem ozdobnych listew bocznych, uboższym wyposażeniem i wykończeniem wnętrza i częściowo innymi wersjami nadwoziowymi (w odróżnieniu od nich, Mainline posiadał m.in. kierownicę z przyciskiem klaksonu pośrodku zamiast na obręczy, osłonę przeciwsłoneczną tylko dla kierowcy, popielniczkę tylko z przodu i nie miał zegara)[2].

Modele Forda z 1952 roku stanowiły dalszą ewolucję pontonowego nadwozia, w stylu mody aerokosmicznej. Wyróżniały się panoramicznymi giętymi szybami z przodu i tyłu, polepszającymi widoczność[1]. Chromowana atrapa chłodnicy miała szeroką poziomą belkę, z centralnym ozdobnym stożkiem, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym, oraz dwoma podobnymi stożkami po bokach, kryjącymi światła postojowe (kierunkowskazy)[1]. Belka ta miała ponadto podłużne szczeliny na środku, po bokach centralnego stożka. Na masce umieszczono chromowaną ozdobę w formie stylizowanego samolotu ze skośnymi skrzydłami[3]. Ford Mainline nie miał listew po bokach nadwozia, jedynie za przednimi kołami był metalowy napis Mainline (lub Ranch Wagon) i ewentualnie znaczek V8 oznaczający wersję silnika[3]. Na skośnej przedniej krawędzi wystających imitacji tylnych błotników znajdowały się cztery wytłoczenia, imitujące wloty powietrza – model Mainline miał dolne z nich pokryte gumową osłoną, podczas gdy bogatsze wersje miały je chromowane[1]. Wyposażenie dodatkowe obejmowało m.in. radio (za 88 lub 100 dolarów) i spryskiwacze szyby[1].

Gamę nadwozi modelu Mainline stanowiły: dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, kod 70A), czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), dwudrzwiowe trzymiejscowe coupé (Business Coupe, 72C), z dodatkowym miejscem na bagaże za przednim siedzeniem, i trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A)[1]. Nadwozia były oparte na ramie nośnej; zawieszenie przednie było niezależne na wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych, zawieszenie tylne zależne, ze sztywną osią napędową na resorach półeliptycznych[4]. Opony miały w sedanach i coupe z 1952 roku rozmiar 6×16[1], jak w Fordzie DeLuxe, jednakże od 1953 roku wprowadzono opony 6,70×15, zunifikowane z modelem Customline[2]. Kombi Ranch Wagon miał natomiast opony 7,10×15[1].

Wszystkie odmiany były dostępne z dwoma silnikami:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Makerpoj. 215 cali sześciennych (3,5 l), stopień sprężania 7,0, moc 101 KM
  • 8-cylindrowy V8 L-head Strato-Star – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 110 KM.

W standardzie był silnik 6-cylindrowy i 3-biegowa mechaniczna skrzynia biegów (tak samo dla późniejszych modeli Mainline), opcją była skrzynia z nadbiegiem lub automatyczna FordoMatic[1].

W 1952 roku modelowym wyprodukowano 163 911 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,4% sprzedaży Forda. Najpopularniejsza była wersja Tudor (79 931 sztuk), z bazową ceną (bez dodatkowego wyposażenia) 1629 dolarów[1].

Model 1953[edytuj]

Ford Mainline Tudor 1953 (policyjny)
 Osobny artykuł: Ford 1952#Model 1953.

Modele Forda na 1953 rok zaprezentowano w grudniu poprzedniego roku. Zmiany były kosmetyczne i dotyczyły atrapy chłodnicy, ozdób i wystroju wnętrza[5]. Chromowana atrapa chłodnicy miała inną szeroką poziomą belkę z centralną ozdobą, która nie imitowała już wlotu powietrza, lecz kołpak śmigła, a belka była karbowana po jej obu stronach, przypominając śmigło. Brak było bocznych stożków, a prostokątne kierunkowskazy umieszczono osobno, pod centralną belką[5]. Zmieniła się ozdoba w formie samolotu na masce, otrzymując krótsze „skrzydła”, zakończone stylizowanymi opływowymi zbiornikami paliwa. Niewielkiej zmianie uległy okrągłe światła z tyłu, a na klapie bagażnika pojawił się ozdobny uchwyt do otwierania[2]. Ozdobna osłona w dolnej części imitacji chwytów powietrza na tylnych błotnikach wykonana była obecnie w modelu Mainline z jasnego metalu[2]. W dalszym ciągu na bokach nadwozia za przednimi kołami był metalowy napis Mainline (lub Ranch Wagon) i ewentualnie znaczek V8 oraz brak było listew ozdobnych[2].

W 1953 roku modelowym wyprodukowano 305 714 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,51% sprzedaży Forda. Ponownie najwięcej wyprodukowano wersji Tudor (152 995), z bazową ceną 1642 dolary[5].

Ford Mainline Fordor 1954

Model 1954[edytuj]

 Osobny artykuł: Ford 1952#Model 1954.

Dalsze zmiany wprowadzono w modelach Forda zaprezentowanych w styczniu 1954 roku. Ponownie zmieniono ozdoby i atrapę chłodnicy, powracając do wariacji na temat trzech imitacji stożków wlotowych, lecz z inną, rozszczepioną centralną poziomą belką. Kierunkowskazy umieszczono ponownie w imitacjach stożków pod reflektorami, lecz mniejszych, niż dwa lata temu, a atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość pasa przedniego. Z błotników tylnych usunięto imitacje wlotów powietrza, a tylne lampy nieco powiększono[6]. We wnętrzu wprowadzono nową deskę rozdzielczą, z prędkościomierzem Astra-Dial wystającym ponad deskę, z półkolistą przezroczystą skalą[6]. Zmieniła się forma ozdobnej osłony z metalu w dolnej części wyobleń tylnych błotników, która była obecnie gładka i krótsza, natomiast napisy po bokach nadwozia pozostały takie same[7]. Ponownie zmieniła się ozdoba w formie stylizowanego samolotu na masce, otrzymując trójkątny statecznik pionowy.

Większe zmiany dotyczyły części mechanicznej – przede wszystkim wprowadzono ulepszone przednie zawieszenie na przegubach kulowych, które polepszyło prowadzenie się pojazdu[6]. Spowodowało to zwiększenie rozstawu osi o pół cala. W wyposażeniu opcjonalnym pojawiło się m.in. wspomaganie kierownicy i hamulców. Wprowadzono również nowy górnozaworowy silnik V8 i ulepszony silnik 6-cylindrowy, o zwiększonej pojemności i mocy:[6]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,2, moc 115 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 130 KM.

W 1954 roku modelowym wyprodukowano 233 680 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 20,04% sprzedaży Forda. Ponad połowa była w odmianie Tudor (123 329), z bazową ceną 1651 dolarów[6].

Ford Mainline z 1954 roku został zakupiony do testów przez przemysł ZSRR i na jego automatycznej skrzyni biegów była następnie wzorowana skrzynia radzieckiej Wołgi M-21 pierwszego modelu, której stylistyka była też zapewne częściowo inspirowana Fordem[8][9].

Ford Mainline (1955-56)
Ford Mailine Tudor 1955
Ford Mailine Tudor 1955
Okres produkcji 1954-1956
Następca Ford Custom
Dane techniczne
Silniki R6 223ci (3,65l), 120-137KM
V8 272ci (4,45l), 162-173-176KM
Długość 5042 mm
Szerokość 1928 mm
Wysokość 1549 mm
Rozstaw osi 115,5" / 2934 mm
Poj. zbiornika paliwa 64 l (17 gal.)
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Fairlane
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1955-1956[edytuj]

Model 1955[edytuj]

Nową gamę całkowicie zmienionych modeli Forda na 1955 rok wprowadzono w listopadzie 1954 roku. . Ich stylistykę wzorowano na nowo wprowadzonym modelu sportowym Ford Thunderbird[10]. Znacznie powiększona panoramiczna szyba przednia była mocno wygięta na boki. Boczne panele nadwozia były proste, bez podkreślonych błotników tylnych, a z tyłu przechodziły w niewielkie płetwy[10]. Atrapa chłodnicy była wykonana w formie chromowanej wygiętej kratownicy na całą szerokość przodu (określanej w stylu egg-crate – "kratki na jajka"[10], z prostokątnymi otworami tworzącymi 6 poziomych rzędów i 36 kolumn[11]). Po bokach atrapy były duże okrągłe stożkowate światła postojowe, pod ostro zarysowanymi pojedynczymi reflektorami. Wprowadzono nową deską rozdzielczą, zachowując jednak wystający ponad nią prędkościomierz Astra-Dial z przezroczystą skalą. Od bogatszych modeli (Customline i Fairlane) Ford Mainline odróżniał się brakiem ozdób po bokach. Podwozie było także nowo opracowane, lecz jego zasadnicza ramowa konstrukcja pozostała taka sama[12]. Również rozmiar opon 6,70×15 pozostał ten sam (7,10×15 w wersjach kombi)[12].

Gamę nadwozi stanowiły: dwudrzwiowy trzymiejscowy sedan (Tudor Business Sedan[13], kod 70D), dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, 70A) i czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), natomiast trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A) zostało formalnie wyodrębnione jako osobny model w nowej gamie Ford Station Wagon[10].

Oprócz standardowego wzmocnionego o 5 KM silnika 6-cylindrowego z poprzedniego roku, wprowadzono jako opcję nowy powiększony silnik V8:[10]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,5, moc 120 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 7,6, moc 162 KM.

W 1955 roku modelowym wyprodukowano 127 301 samochodów Mainline oraz 40 493 kombi Ranch Wagon, co stanowiło tylko 11,56% sprzedaży Forda. Najpopularniejszej wersji Tudor powstało 76 698 (bazowa cena 1707 dolarów)[10].

Podobny Ford Customline z 1956 roku (różniący się bocznymi ozdobami)

Model 1956[edytuj]

Na rok 1956 modele Forda, zaprezentowane we wrześniu 1955, zostały nieco przestylizowane. Duże okrągłe światła postojowe zostały zastąpione przez podłużne, nad przednim zderzakiem, w masywnych chromowanych obudowach. Poszerzono prostokątne otwory w kracie atrapy, która obecnie miała 6 poziomych rzędów i 12 kolumn[11]. Zmieniono formę ozdoby na masce, częściowo ukrytej w fałszywym wlocie powietrza. Na desce przyrządów zrezygnowano z przezroczystego prędkościomierza na rzecz bardziej konwencjonalnego. Po raz pierwszy model Mainline otrzymał częściowe boczne ozdoby w postaci dwóch równoległych listew w tylnej części, pomiędzy którymi nadwozie mogło być lakierowane na inny kolor[14].

Spośród zmian wewnętrznych, zastosowano 12-voltową instalację elektryczną zamiast 6-voltowej i ponownie zwiększono moc silników przez zwiększenie stopnia sprężania[11]:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 8,0, moc 137 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 8,0, moc 173 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 8,4, moc 176 KM.

W 1956 roku modelowym wyprodukowano 164 442 samochodów Mainline i 48 348 kombi Ranch Wagon, co stanowiło 15,11% sprzedaży Forda. Najpopularniejszej wersji Tudor powstało 106 974 samochodów (bazowa cena 1850 dolarów)[11].

Był to ostatni rok produkcji Forda Mainline – w nowej gamie Forda na kolejny rok, zaprezentowanej w październiku 1956, został zastąpiony przez model Ford Custom[15].

Ford Mainline Utility (Australia)[edytuj]

Australijski Ford V8 Mainline Coupe Utility 1956

W Australii nazwę Mainline otrzymał wytwarzany tam od 1952 sportowy pick-up (określany jako coupé utility), będący wersją Forda Customline. Mainline wykorzystywał wzmocnioną ramę Forda[16]. Był sprzedawany równolegle do produkowanych w Australii sedanów Customline, z którymi dzielił stylistykę, zmienianą corocznie w sposób odpowiadający do 1956 roku modelom amerykańskim. Napęd stanowił aż do 1954 roku silnik dolnozaworowy V8[16].

W 1955 roku wprowadzono drugą generację australijskich Fordów Mainline i Customline, produkowaną dłużej, niż amerykańskie odpowiedniki – do 1959 roku. Napęd stanowił nowy górnozaworowy amerykański silnik OHV V8 (Y-block)[16]. Model z 1957 roku ze zmian otrzymał jedynie duży znaczek V8 na atrapie chłodnicy oraz ozdoby boczne w stylu amerykańskiego Forda Fairlane z 1956 roku[16]. W modelu z 1958 roku wprowadzono atrapę chłodnicy zaadaptowaną z kanadyjskich Fordów z 1955 roku, wytwarzanych tam pod marką Meteor Rideau, oraz ozdoby boczne z Meteora z 1956 roku[16][17]. Atrapa miała czteroramienną gwiazdę w literze V pośrodku i ponownie duże okrągłe światła postojowe modelu z 1955 roku. W 1960 roku pick-upa Mainline zastąpiła analogiczna odmiana australijskiego Forda Falcona XK[16].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.419-422.
  2. a b c d e 1953 FORD (prospekt)
  3. a b Big '52 Ford - prospekt na 1952 rok, ss.4-5
  4. ˈ53 FORD... the new Standard of the American Road! (prospekt)
  5. a b c J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.497-500.
  6. a b c d e J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.572-575.
  7. ˈ54 FORD (prospekt)
  8. Iwan Padierin, GAZ-21I «Wołga», „Awtoliegiendy SSSR” Nr 6, DeAgostini, 2009, ISSN 2071-095X (ros.), ss.3-4
  9. Wołga GAZ M-21, „Kultowe Auta PRL-u” nr 6, DeAgostini, ​ISBN 978-83-248-1599-9​, ss.3-4
  10. a b c d e f J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.648-651.
  11. a b c d J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.729-733.
  12. a b The fine car of its field. '55 Ford - prospekt na 1955 rok
  13. The fine car of its field '55 Ford (prospekt)
  14. ˈ56 Ford. The fine car at half the fine-car price - prospekt na 1956 rok
  15. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.808-810.
  16. a b c d e f Norm Darwin, The History of Ford in Australia, Eddie Ford Publications, Newstead Vic, 1986, s.127-137
  17. Joe Kenwright, Ford Customline Range Review w serwisie www.uniquecarsmag.com.au [dostęp 27-02-2015]

Bibliografia[edytuj]

  • J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]