Ford Taunus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: Ford Taurus.

Ford Taunussamochód osobowy klasy wyższej produkowany pod amerykańską marką Ford jako seria 17/20/26M w latach 1957 – 1971 oraz klasy średniej produkowany w latach 1939 – 1994.

Pierwsza generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus I
Ilustracja
Ford Taunus I
Producent Ford
Zaprezentowany Kwiecień 1939
Okres produkcji 1939 – 1942
1948 – 1952
Miejsce produkcji Kolonia
Poprzednik Ford Eifel
Następca Ford Taunus 12/15M II
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
2-drzwiowy furgon
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
Długość 4080 mm
Szerokość 1485 mm
Wysokość 1600 mm
Rozstaw osi 2387 mm
Masa własna 830-1040 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus I - tył
Ford Taunus I Cabriolet

Ford Taunus I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1939 roku.

Pierwsza generacja Taunusa otrzymała kod fabryczny G93A. Samochód zyskał przydomek Buckeltaunus (niem. garbaty Taunus). Pojazd był dwudrzwiową limuzyną z karoserią całkowicie stalową, o konstrukcji półsamonośnej (rama platformowa zespawana z resztą karoserii). Pod maską znalazł się z kolei 4-cylindrowy, rzędowy, benzynowy, czterosuwowy, dolnozaworowy o pojemności 1172cm³ i mocy max. 34 KM (moc stała 30 KM). Zawieszenia było zależne z poprzecznymi resorami piórowymi. Prędkość podróżna 85 km/h, chwilowo dopuszczalna 105 km/h[1].

Wznowienie produkcji[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie Ford wznowił w zakładach w Kolonii produkcję tego modelu z niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi. Produkowany w latach 1949-1951 Taunus miał oznaczenie wewnętrzne G73A. Ten model występował w wersjach Standard, Spezial i de Luxe, w późniejszych egzemplarzach (oprócz wersji Standard) zastosowano zmienioną atrapę przednią. Model powojenny występował również w karoserii 4-drzwiowej, jako kombi, furgon i kabriolet[2].

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1.2l Sidevalve


Druga generacja[edytuj | edytuj kod]

Seria 12/15M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 12/15M II
Ilustracja
Ford Taunus 12/15M II
Producent Ford
Zaprezentowany Marzec 1952
Okres produkcji 1952 – 1962 (12M)
1955 – 1959 (15M)
Miejsce produkcji Kolonia
Poprzednik Ford Taunus I
Następca Ford Taunus 12/15M III
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
Długość 4060 mm
Szerokość 1580 mm
Wysokość 1500 mm
Rozstaw osi 2489 mm
Masa własna 850-930 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Konkurencja Opel Olympia
Ford Taunus 12M II - tył
Ford Taunus 15M II

Ford Taunus 12/15M II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1952 roku.

Prezentując drugą generację modelu Taunus, niemiecki oddział Forda zdecydował się podzielić ją na dwie niezależne linie modelowe będące de facto pojazdami odrębnych klas, kierowanych do różnego grona docelowych odbiorców. Gama 12/15M pełniła funkcję mniejszych, średniej wielkości samochodów będących odpowiedzią na model Opel Olympia. Stylistyka Taunusa 12/15M pierwszej generacji wyróżniała się charakterystycznymi, obłymi kształtami nazywanymi potocznie ponton[3].

15M[edytuj | edytuj kod]

W czasie gdy model 12M pełnił funkcję bardziej przystępnego cenowo, wersja 15M wyróżniała się bogatszym wyposażeniem standardowym, innymi barwami nadwozia oraz większą liczbą chromowanych ozdobników[4].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,2 l Ford Sidevalve
  • L4 1,5 l Ford Sidevalve


Seria 17/20/26M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 17/20/26M II
Ilustracja
Ford Taunus 17/20/26M II
Producent Ford
Zaprezentowany Sierpień 1957
Okres produkcji 1957 – 1960
Miejsce produkcji Kolonia
Następca Ford Taunus 17/20/26M III
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
Długość 4375 mm
Szerokość 1670 mm
Wysokość 1500 mm
Rozstaw osi 2604 mm
Masa własna 1010-1110 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 17/20/26M II - tył

Ford Taunus 17/20/26M II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1957 roku.

Linia modelowa 17/20/26M uzupełniła gamę drugiej generacji Forda Taunusa 6 lat później od mniejszego modelu 12/15M, przyjmując zupełnie inną koncepcję. Pojazd był znacznie większy, zaliczając się do klasy wyższej.

Stylistyka została utrzymana w inspiracji wyglądem oferowanych wówczas pełnowymiarowych limuzyn Forda na rynku Ameryki Północnej[5], nawiązując szczególnie do modelu Fairlane. W ten sposób, charakterystycznymi cechami wyglądu były przetłoczenia na bocznych panelach, strzelisty kształt nadkoli oraz dwukolorowe malowanie nadwozia[6].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,7 l


Trzecia generacja[edytuj | edytuj kod]

Seria 12M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 12M III
Ilustracja
Ford Taunus 12M III
Producent Ford
Zaprezentowany Styczeń 1959
Okres produkcji 1959 – 1962
Miejsce produkcji Kolonia
Poprzednik Ford Taunus 12/15M I
Następca Ford Taunus 12M IV
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
Długość 4060 mm
Szerokość 1580 mm
Wysokość 1500 mm
Rozstaw osi 2489 mm
Masa własna 850-930 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 12M III - tył

Ford Taunus 12M III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1959 roku.

Prezentując trzecią generację mniejszej linii modelowej Taunusa, producent zdecydował się zrezygnować z produkcji droższej 15M na rzecz jednej, 12M. Samochód był de facto głęboko zmodernizowanym poprzednikiem, dzieląc z nim płytę podłogową, rozwiązania techniczne i bryłę. Pod kątem stylistycznym pojawił się zupełnie nowy wygląd pasa przedniego, z dużą, chromowaną atrapą chłodnicy. Gruntownie przestylizowano także tylną część nadwozia, a także wystrój kokpitu[7].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,2 l Ford Sidevalve
  • L4 1,5 l Ford Sidevalve


Seria 17/20/26M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 17/20/26M III
Ilustracja
Ford Taunus 17/20/26M III
Producent Ford
Zaprezentowany Wrzesień 1960
Okres produkcji 1960 – 1964
Miejsce produkcji Kolonia
Poprzednik Ford Taunus 17/20/26M II
Następca Ford Taunus 17/20/26M IV
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
Długość 4452 mm
Szerokość 1670 mm
Wysokość 1450 mm
Rozstaw osi 2630 mm
Masa własna 940-1015 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 17/20/26M III - tył
Ford Taunus 17/20/26M III Kombi

Ford Taunus 17/20/26M III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1960 roku.

Kolejna odsłona większej linii modelowej 17/20/26M powstała od podstaw jako nowa generacja, zyskując awangardową stylistykę według nowej koncepcji niemieckiego oddziału Forda[8]. Sylwetka zyskała obłe, smukłe kształty, a pas przedni zdobiły wąsko rozstawione, owalnego kształtu reflektory. Tuż pod nim osadzona została chromowana atrapa chłodnicy, z kolei tył został zaokrąglony i zyskał smukłe proporcje z charakterystycznymi, opadającymi liniami[9].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,5 l
  • L4 1,7 l
  • L4 1,8 l


Czwarta generacja[edytuj | edytuj kod]

Seria 12M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 12M IV
Ilustracja
Ford Taunus 12M IV
Producent Ford
Zaprezentowany Wrzesień 1962
Okres produkcji 1962 – 1966
Miejsce produkcji Kolonia
Belgia Genk
Poprzednik Ford Taunus 12M III
Następca Ford Taunus 12/15M V
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Długość 4248 mm
Szerokość 1594 mm
Wysokość 1458 mm
Rozstaw osi 2527 mm
Masa własna 860-870 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 12M IV - tył
Ford Taunus 12M IV Kombi

Ford Taunus 12M IV został zaprezentowany po raz pierwszy w 1962 roku.

Nowy Taurus linii modelowej 12M, w przeciwieństwie do poprzednika, powstał według zupełnie nowej koncepcji. Samochód stał się znacznie większy, zyskując smuklejsze linie nadwozia i wyraźniej zaznaczone bryły nadwozia[10]. Panele boczne zdobiły wyraźnie zaznaczone przetłoczenia, atrapa chłodnicy utrzymała trapezoidalną formę, za to reflektory zachowały okrągłe kształty. Z tyłu pojawiły się niewielkie, wąskie lampy w owalnym kształcie, a ta część nadwozia pozostała oszczędnie zdobiona chromem[11].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • V4 1,2 l
  • V4 1,5 l


Seria 17/20/26M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 17/20/26M IV
Ilustracja
Ford Taunus 17/20/26M IV
Producent Ford
Zaprezentowany Styczeń 1964
Okres produkcji 1964 – 1967
Miejsce produkcji Kolonia
Belgia Genk
Portugalia Azambuja
Poprzednik Ford Taunus 17/20/26M III
Następca Ford Taunus 17/20/26M V
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 3 i 4-biegowa manualna
Długość 4585 mm
Szerokość 1715 mm
Wysokość 1480-1500 mm
Rozstaw osi 2705 mm
Masa własna 965-1150 mm kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 17/20/26M IV - tył
Ford Taunus 17/20/26M IV Kombi

Ford Taunus 17/20/26M IV został zaprezentowany po raz pierwszy w 1964 roku.

Nowa generacja linii modelowej 17/20/26M utrzymana została w bardziej konwencjonalnych proporcjach, zyskując smuklejszą, bardziej zwartą sylwetkę. Z przodu pojawiła się większa chromowana atrapa chłodnicy, szerzej rozstawione reflektory, które zyskały bardziej kanciasty kształt[12]. Charakterystycznym elementem stały się umieszczone na krawędziach błotników pomarańczowe kierunkowskazy, a także podobnie ulokowane trójkątne tylne lampy. Samochód odniósł dużą popularność - z przeznaczeniem na różne rynki Europy Zachodniej powstało ponad 200 tysięcy sztuk tej linii modelowej[13].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • V4 1,5 l
  • V4 1,7 l
  • V6 2,0 l


Piąta generacja[edytuj | edytuj kod]

Seria 12/15M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 12/15M V
Ilustracja
Ford Taunus 12M V
Producent Ford
Zaprezentowany Wrzesień 1966
Okres produkcji 1966 – 1970
Miejsce produkcji Kolonia
Belgia Genk
Poprzednik Ford Taunus 12M IV
Następca Ford Taunus VI
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Długość 4389 mm
Szerokość 1603 mm
Wysokość 1385 mm
Rozstaw osi 2527 mm
Masa własna 845-925 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus 12M V - tył
Ford Taunus 15M V

Ford Taunus 12/15M V został zaprezentowany po raz pierwszy w 1966 roku.

W przypadku tego modelu, Ford po raz ostatni podzielił ofertę na dwie linie Taunus. Nowa generacja linii modelowej 12M przeszła ewolucyjny zakres zmian w stosunku do poprzednika. Nadwozie stało się bardziej kanciaste, zyskując pełniejszą formę i wyraźniej zaakcentowane linie.

Z przodu pojawiła się większa, bardziej kanciasta, chromowana atrapa chłodnicy, w której obrębie tym razem znalazły się reflektory. Tył ponownie zdobiły z kolei niewielkie, owalne lampy, a nadwozie mogło być opcjonalnie malowane w dwóch kolorach[14].

15M[edytuj | edytuj kod]

Prezentując ostatniego Taunusa z mniejszej linii, niemiecki oddział Forda zdecydował się przywrócić do sprzedaży droższy model Taunus 15M. Podobnie jak protoplasta z lat 50. XX wieku, samochód wyróżniał się innym wyglądem zarówno przedniej, jak i tylnej części nadwozia. Reflektory zyskały kanciasty kształt, a tylne lampy były podłużnymi prostokątami[15].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • V4 1,2 l
  • V4 1,3 l
  • V4 1,5 l
  • V4 1,7 l


Seria 17/20/26M[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus 17/20/26M V
Ilustracja
Ford Taunus 17/20/26M V przed liftingiem
Inne nazwy Hyundai-Ford Taunus
Producent Ford
Zaprezentowany Październik 1967
Okres produkcji 1967 – 1971 (Europa)
1969 – 1973 (Korea)
Miejsce produkcji Kolonia
Belgia Genk
Korea Południowa Pusan
Poprzednik Ford Taunus 17/20/26M IV
Następca Ford Granada
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowy kabriolet
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Długość 4627-4735 mm
Szerokość 1756 mm
Wysokość 1464-1478 mm
Rozstaw osi 2705 mm
Masa własna 1050-1230 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Konkurencja Opel Rekord
Ford Taunus 17/20/26M V - tył
Ford Taunus 17/20/26M V Kombi
Ford Taunus 17/20/26M V po liftingu
południowokoreański Hyundai-Ford Taunus

Ford Taunus 17/20/26M V został zaprezentowany po raz pierwszy w 1967 roku.

Ostatnie wcielenie większej linii Taunusa zachowało kierunek zmian w stronę kanciastych proporcji. Przód został ścięty pod ostrym kątem, zyskując wyraźnie zaznaczone błotniki z umieszczonymi na nich kierunkowskami, a z przodu pojawiła się duża, chromowana atrapa chłodnicy. Osadzono na nich prostokątne, zaokrąglone reflektory, a także liczne chromowane ozdobniki znajdujące się m.in. na słupkach, dolnej krawędzi drzwi czy pasie tylnym[16].

Lifting[edytuj | edytuj kod]

W 1968 roku Ford przeprowadził modernizację Taunusa większej linii, która obejmowała głównie wypełnienie atrapy chłodnicy. Pojawiły się chromowane, poziome poprzeczki, a także nowe obwódki reflektorów[17].

Koniec produkcji i następca[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku niemiecki oddział Forda zdecydował się wycofać z produkcji wyższej klasy, większego Taunusa serii 17/20/26M i zastąpić go nowym, oddzielnym modelem Granada.

Korea Południowa[edytuj | edytuj kod]

W ramach partnerstwa, jakie południowokoreańskie przedsiębiorstwo Hyundai zawarło z Fordem w latach 60. XX wieku, w mieście Busan produkowany był licencyjny Taunus w wariancie 20M jako niszowa, luksusowa limuzyna będąca konkurencją dla innego licencyjnego pojazdu, Shinjin Crown budowanego na pozwoleniu Toyoty[18].

Podczas trwającej między 1969 a 1973 rokiem produkcji Hyundai wyprodukował 2406 sztuk Taunusa w lokalnym wariancie[18]. Niewielki wolumen wynikał m.in. z ograniczonego rynku zbytu, a także stosunkowo niewielkiego grona potencjalnych odbiorców w niezamożnej wówczas Korei Południowej.

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • V4 1,5 l Taunus
  • V4 1,7 l Taunus
  • V6 1,8 l Cologne
  • V6 2,0 l Cologne
  • V6 2,3 l Cologne
  • V6 2,5 l Cologne


Szósta generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus VI
Ilustracja
Ford Taunus VI przed liftingiem
Inne nazwy Ford Cortina
Producent Ford
Zaprezentowany Styczeń 1970
Okres produkcji 1970 – 1976
Miejsce produkcji Belgia Genk
Poprzednik Ford Taunus 17/20/26M V
Następca Ford Taunus VII
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Długość 4340-4480 mm
Szerokość 1700-1712 mm
Wysokość 1363 mm
Rozstaw osi 2579 mm
Masa własna 1480-1600 kg
Liczba miejsc 5
Ford Taunus VI - tył
Ford Taunus VI Kombi
Ford Taunus VI po liftingu

Ford Taunus VI został zaprezentowany po raz pierwszy w 1970 roku.

W 1970 roku niemiecki oddział Ford zdecydował się uporządkować swoją ofertę, upraszczając linię modelową Taunus do jednej, średniej wielkości. Szósta generacja modelu powstała we współpracy z brytyjskim oddziałem Forda, będąc technicznie bliźniaczą konstrukcją oferowanego równolegle w krajach anglosaskich modelu Cortina[19].

Taunus VI zyskał charakterystyczne, obłe proporcje nadwozia z wyraźnie zaznaczonymi tylnymi nadkolami i zaokrąglonymi przednimi błotnikami. Przód zdobiły okrągłe reflektory, a także duża, chromowana atrapa chłodnicy. Centralny punkt przedniego pasu zyskał duże wybrzuszenie biegnące od maski po atrapę chłodnicy[20].

Lifting[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1972 roku Ford zaprezentował gruntownie zmodernizowanego Taunusa szóstej generacji, który otrzymał nowy pas przedni. Okrągłe reflektory zmienione zostały na prostokątne, a atrapa chłodnicy zyskała inne wypełnienie[19].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,3 l Pinto
  • L4 1,6 l Pinto
  • V6 2,0 l Cologne
  • V6 2,0 l Cologne
  • V6 2,3 l Cologne


Siódma generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Taunus VII
Ilustracja
Ford Taunus VII przed liftingiem
Inne nazwy Ford Cortina
Producent Ford
Zaprezentowany Listopad 1975
Okres produkcji 1976 – 1982 (Europa)
1984 – 1994 (Turcja)
Miejsce produkcji Belgia Genk
Argentyna Buenos Aires
Turcja Gölcük
Poprzednik Ford Taunus VI
Następca Ford Sierra
Dane techniczne
Segment D
Typy nadwozia 2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupe
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Długość 4340-4480 mm
Szerokość 1700-1712 mm
Wysokość 1363 mm
Rozstaw osi 2579 mm
Masa własna 1480-1600 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Konkurencja Peugeot 405
Ford Taunus VII - tył
Ford Taunus VII Kombi
turecki Ford Taunus VII po liftingu

Ford Taunus VII został zaprezentowany po raz pierwszy w 1975 roku.

Siódma i ostatnia generacja Forda Taunusa była de facto gruntownie zmodernizowanym poprzednikiem, opracowanym w ramach nowego kierunku stylistycznego Forda tym razem obejmującego modele oferowane zarówno na rynku państw Europy Zachodniej, jak i na Wyspach Brytyjskich. W ten sposób, Taunus razem z bliniaczym modelem Cortina zyskał duże, kanciaste reflektory i wąską, czarną atrapę chłodnicy w prostokątnym kształcie[21].

Nadwozie zyskało bardziej kanciaste kształty, z kolei tylną część nadwozia zdobiły większe, wielokątne lampy znajdujące się na narożnikach błotników. Z kolei na słupkach C pojawiły się duże atrapy imitujące wloty powietrza[22].

Koniec produkcji i następca[edytuj | edytuj kod]

W 1982 roku europejski oddział Forda podjął decyzję o zakończeniu produkcji linii modelowej Taunus po 43 latach rynkowej obecności, zastępując go zupełnie nowym modelem klasy średniej o nazwie Sierra[23].

Turcja[edytuj | edytuj kod]

Niezależnie od rynku europejskiego, siódma generacja Forda Granady była produkowana przez lokalną spółkę Ford-Otosan od 1984 roku przez kolejne 10 lat, do 1994 roku. Podczas trwającej 10 lat produkcji samochód przeszedł dwie restylizacje, które w obu przypadkach obejmowały pas przedni[24].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • L4 1,3 l Pinto
  • L4 1,6 l Pinto
  • V6 2,0 l Cologne
  • V6 2,0 l Cologne
  • V6 2,3 l Cologne


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. prospekt "Ford Taunus" 1939
  2. Die Ford Buckeltaunus Seite (niem.).
  3. Ford Taunus 12M Coupé - Pierwsze auto na Księżycu (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  4. Ford Taunus is First Produced (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  5. FORD TAUNUS P2 1957 - 1960 - MODEL HISTORY (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  6. THE BIRTH OF THE TAUNUS MARQUE (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  7. 1959 Ford Taunus 12M Kombi 1.5L (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  8. 1960 Ford Taunus 17M 1.5L (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  9. FORD TAUNUS (HISTORY AND BEST MODELS OF LEGENDARY MODEL) (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  10. FORD TAUNUS 12 M P4 1964 – 70000 PLN – WARSZAWA (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  11. 1962 Ford Taunus 12M (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  12. FORD TAUNUS (P5, 1964-1967) (niderl.). [dostęp 2020-04-11].
  13. Ford Taunus 17M Super - klasyk, który tworzył historię (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  14. Ford (Germany) P6 (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  15. FORD TAUNUS 15M COUPE 1969 (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  16. Ford Taunus 17M (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  17. 1968 Ford Taunus ( P7 ) coupé (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  18. a b Five cars you probably didn't know Hyundai built (ang.). [dostęp 2020-11-06].
  19. a b Historia Ford Taunus/Cortina 1970-1982 (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  20. Ford Taunus - ta sama nazwa, inna treść (pol.). [dostęp 2020-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-11)].
  21. Ford Taunus - Klasyk dla fana kantów (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  22. Ford Taunus - Klasyk dla fana kantów (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  23. Zombie - Ford Taunus TC II 2.0 R4 Pinto Ghia 1977 (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  24. Najdziwniejsze Taunusy TC (pol.). [dostęp 2020-04-11].