Grand Prix San Marino 1989

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyniki Grand Prix San Marino na torze Imola z dnia 23 kwietnia 1989.

Prekwalifikacje[edytuj]

P Nr Kierowca Konstruktor Czas Strata Info
1. 8 Włochy Stefano Modena Brabham-Judd 1:27,350 Q
2. 7 Wielka Brytania Martin Brundle Brabham-Judd 1:28,197 + 0,747 Q
3. 21 Włochy Alex Caffi Dallara-Ford 1:29,346 + 1,996 Q
4. 17 Włochy Nicola Larini Osella-Ford 1:29,787 + 2,437 Q
5. 37 Belgia Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:30,384 + 3,034
6. 33 Szwajcaria Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:30,620 + 3,270
7. 18 Włochy Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:30,631 + 3,281
8. 36 Szwecja Stefan Johansson Onyx-Ford 1:30,647 + 3,297
9. 41 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:32,071 + 4,721
10. 32 Francja Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:32,267 + 4,917
11. 35 Japonia Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:32,287 + 4,937
12. 34 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:32,855 + 5,485
13. 39 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Volker Weidler Rial-Ford 1:36,480 + 9,130

Kwalifikacje[edytuj]

P Nr Kierowca Konstruktor Q1 Q2 Strata Info
1. 1 Brazylia Ayrton Senna McLaren-Honda 1:42,939 1:26,010 Q
2. 2 Francja Alain Prost McLaren-Honda 1:44,538 1:26,235 + 0,225 Q
3. 27 Wielka Brytania Nigel Mansell Ferrari 1:49,665 1:27,652 + 1,642 Q
4. 6 Włochy Riccardo Patrese Williams-Renault 1:47,486 1:27,920 + 1,910 Q
5. 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 1:42,781 1:28,089 + 2,079 Q
6. 5 Belgia Thierry Boutsen Williams-Renault 1:49,451 1:28,308 + 2,298 Q
7. 19 Włochy Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:45,536 1:28,854 + 2,844 Q
8. 11 Brazylia Nelson Piquet Lotus-Judd 1:48,124 1:29,057 + 3,047 Q
9. 21 Włochy Alex Caffi Dallara-Ford 1:48,868 1:29,069 + 3,059 Q
10. 26 Francja Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:47,371 1:29,104 + 3,094 Q
11. 23 Włochy Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:47,321 1:29,152 + 3,142 Q
12. 9 Wielka Brytania Derek Warwick Arrows-Ford 1:47,859 1:29,281 + 3,271 Q
13. 16 Włochy Ivan Capelli March-Judd 1:48,178 1:29,385 + 3,375 Q
14. 17 Włochy Nicola Larini Osella-Ford 1:47,577 1:29,485 + 3,475 Q
15. 24 Hiszpania Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:46,800 1:29,503 + 3,493 Q
16. 22 Włochy Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:53,681 1:29,669 + 3,659 Q
17. 8 Włochy Stefano Modena Brabham-Judd 1:48,415 1:29,761 + 3,751 Q
18. 40 Włochy Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:48,795 1:29,913 + 3,903 Q
19. 15 Brazylia Maurício Gugelmin March-Judd 1:52,119 1:30,163 + 4,153 Q
20. 30 Francja Philippe Alliot Lola-Lamborghini 2:00:293 1:30,168 + 4:158 Q
21. 10 Stany Zjednoczone Eddie Cheever Arrows-Ford 1:45,375 1:30,233 + 4,223 Q
22. 7 Wielka Brytania Martin Brundle Brabham-Judd 1:46,279 1:30,271 + 4,261 Q
23. 20 Wielka Brytania Johnny Herbert Benetton-Ford 2:05,126 1:30,347 + 4,337 Q
24. 12 Japonia Satoru Nakajima Lotu-Judd 1:46,483 1:30,697 + 4,687 Q
25. 3 Wielka Brytania Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:51,229 1:30,928 + 4,918 Q
26. 29 Francja Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 1:58,083 1:31,137 + 5,127
27. 4 Włochy Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:51,329 1:31,206 + 5,196
28. 25 Francja René Arnoux Ligier-Ford 1:48,091 1:31,268 + 5,258
29. 38 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Christian Danner Rial-Ford 1:47,967 1:31,341 + 5,331
30. 31 Brazylia Roberto Moreno Coloni-Ford 1:50,947 1:31,775 + 5,765

Klasyfikacja końcowa[edytuj]

P Nr Kierowca Konstruktor Okr Czas/powód NU PS Pkt
1 1 Brazylia Ayrton Senna McLaren-Honda 58 1:26:51.245 1 9
2 5 Francja Alain Prost[1] McLaren-Honda 58 + 40.225 2 6
3 19 Włochy Alessandro Nannini Benetton-Ford 57 + 1 okrążenie 7 4
4 5 Francja Thierry Boutsen Williams-Renault 57 + 1 okrążenie 6 3
5 9 Wielka Brytania Derek Warwick Arrows-Ford 58 + 1 okrążenie 12 2
6 3 Włochy Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 57 + 1 okrążenie 25 1
7 21 Włochy Alex Caffi Dallara-Ford 57 + 1 okrążenie 9
8 40 Włochy Gabriele Tarquini AGS-Ford 57 + 1 okrążenie 18
9 32 Wielka Brytania Eddie Cheever Arrows-Ford 56 + 2 okrążenia 21
10 22 Włochy Andrea de Cesaris Dallara-Ford 56 + 2 okrążenia 16  
11 15 Wielka Brytania Johnny Herbert Benetton-Ford 56 + 2 okrążenia 23
4 Włochy Nicola Larini Osella-Ford 52 Wypadek 8  
7 Wielka Brytania Martin Brundle Brabham-Judd 51 Układ paliwowy 22  
12 Japonia Satoru Nakajima Lotus-Judd 46 NS 24  
3 Hiszpania Luis Perez-Sala Minardi-Ford 43 Wypadł z toru 15  
15 Włochy Mauricio Gugelmin March-Judd 39 Układ przeniesienia napędu 19  
11 Brazylia Nelson Piquet Lotus-Judd 29 Silnik 8  
27 Wielka Brytania Nigel Mansell Ferrari 23 Skrzynia biegów 3  
6 Włochy Riccardo Patrese Williams-Renault 21 Silnik 4  
8 Włochy Stefano Modena Brabham-Judd 19 Poślizg 17  
22 Włochy Pierluigi Martini Minardi-Ford 6 Skrzynia biegów 11  
28 Austria Gerhard Berger[2] Ferrari 3 Wypadek/pożar 5  
16 Włochy Ivan Capelli March-Judd 1 Wypadł z toru 13  
30 Francja Philippe Alliot Lola-Lamborghini 0 Elektryka 21  
26 Francja Olivier Grouillard Ligier-Ford 4 DK - Praca nad bolidem pomiędzy startami 10  
29 Francja Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 0 NW - Elektryka przed startem 26  
4 Włochy Michele Alboreto Tyrrell-Ford NZ  
25 Francja Rene Arnoux Ligier-Ford NZ  
38 Niemcy Christian Danner Rial-Ford NZ  
31 Brazylia Roberto Moreno Coloni-Ford NZ  
37 Belgia Bertrand Gachot Onyx-Ford NPK
33 Szwajcaria Gregor Foitek EuroBrun-Judd NPK
18 Włochy Piercarlo Ghinzani Osella-Ford NPK
36 Szwecja Stefan Johansson Onyx-Ford NPK
41 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Joachim Winkelhock AGS-Ford NPK
32 Francja Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford NPK
35 Japonia Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha NPK
34 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha NPK
39 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Volker Weidler Rial-Ford NPK

Przypisy

  1. Prost zaliczył najszybsze okrążenie wyścigu na 45 okrążeniu z czasem 1:26.795.
  2. Po wypadku Bergera wyścig został przerwany i ponownie wznowiony, a czasy zsumowane