Formuła 1 Sezon 1994

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sezon 1994 Mistrzostw Świata Formuły 1
ilustracja
Inauguracja

27 marca

Zakończenie

13 listopada

Liczba wyścigów

16

Mistrzowie
Kierowcy

Michael Schumacher

Konstruktorzy

Williams

Poprzedni sezon Następny sezon
Williams FW16

Sezon 1994 Formuły 1 – 45. sezon o Mistrzostwo Świata Formuły 1. Tytuł mistrza kierowców zdobył Michael Schumacher, natomiast mistrzostwo konstruktorów zdobyła ekipa Williams. Był to jeden z najtragiczniejszych i kontrowersyjnych sezonów w historii tego sportu.

Opis sezonu[edytuj | edytuj kod]

Zmiany i regulacje techniczne[edytuj | edytuj kod]

Ayrton Senna

Sezon 1994 miał stać pod znakiem dominacji zespołu Williams oraz Ayrtona Senny. Odejście z Formuły 1 ówczesnego mistrza świata, Alaina Prosta oraz przejście Brazylijczyka z nie najszybszego przecież McLarena do bezapelacyjnie najlepszego wówczas Williamsa z mocnymi i niezawodnymi silnikami Renault miało dać Sennie czwarty tytuł mistrzowski. Jednakże przed sezonem FIA w celu uatrakcyjnienia rywalizacji w Formule 1 wprowadziła pewne zmiany regulaminowe, by "najbardziej w wyścigu liczyły się umiejętności kierowcy". Nadal używano silników 3,5 l, ale zakazano stosowania ABS-u, kontroli trakcji, aktywnego zawieszenia, elektronicznego akceleratora oraz skrętnych wszystkich czterech kół. To te udogodnienia (głównie kontrola trakcji oraz aktywne zawieszenie) spowodowały, iż zespół Williamsa odnosił miażdżącą przewagę nad rywalami w sezonach 1992 oraz 1993. Tak więc trzeba było wybudować całkiem nowy bolid, FW16, który mimo swej perfekcyjnej aerodynamiki nie był udany. Dużym uniedogodnieniem był wąski kokpit. Mimo to Williams pozostał murowanym faworytem sezonu 1994.

Początek sezonu[edytuj | edytuj kod]

Już przedsezonowe testy zapowiadały, że będzie to sezon, w którym nie obejdzie się bez poważniejszych wypadków. Jyrki Järvilehto złamał jeden z kręgów lędźwiowych na torze Silverstone w styczniu, a Jean Alesi złamał kark w trakcie testów w kwietniu na torze Mugello.

Sezon otwierał wyścig o Grand Prix Brazylii na torze Interlagos. Pole position zdobył idol miejscowych kibiców i zarazem główny pretendent do tytułu, Ayrton Senna. Do 21 okrążenia wyścigu prowadzący w wyścigu Senna jechał przed Michaelem Schumacherem po czym obaj kierowcy w tym samym czasie zjechali do boksów celem tankowania. Jednakże podczas postoju w boksach został on wyprzedzony przez Schumachera dzięki szybszemu pit-stopowi od Senny (pojawiły się później sugestie, iż "Schumiemu" w nielegalny sposób zwiększono przepustowość tankowania), a ścigając Niemca, popełnił błąd i wypadł z zakrętu – uszkodzony Williams nie nadawał się do dalszej jazdy. Bardzo groźnie wyglądał natomiast wypadek debiutującego Josa Verstappena z Martinem Brundlem. Na szczęście ani Holendrowi, ani Anglikowi nic poważniejszego się nie stało. Drugie miejsce w wyścigu zajął Damon Hill, a trzecie Jean Alesi.

Trzy tygodnie później przed wyścigiem o Grand Prix Pacyfiku na goszczącym pierwszy raz Formułę 1 torze TI Circuit Aida pole position ponownie wywalczył Senna. Jednakże podczas wyścigu przed pierwszym zakrętem uczestniczył on w karambolu i odpadł z wyścigu zaledwie kilkaset metrów po starcie. Ten wyścig był jednocześnie kompromitacją zespołu Williams-Renault, gdyż wyścigu również nie ukończył partner zespołowy Senny Damon Hill z powodu awarii układu przeniesienia napędu w jego samochodzie. Wyścig ponownie wygrał Schumacher, wyprzedzając Austriaka Gerharda Bergera oraz rewelacyjnego Brazylijczyka Rubensa Barrichello. Po wyścigu w samochodach Ferrari odkryto formę kontroli trakcji, ale nie ukarano zespołu.

Następny wyścig miał odbyć się 1 maja na torze Imola.

Grand Prix San Marino 1994[edytuj | edytuj kod]

Wyścig ten nie bez powodu jest zwany "czarnym weekendem". 29 kwietnia o godzinie 13:15 podczas piątkowych treningów na zakręcie Variante Bassa przy prędkości około 220 km/h Rubens Barrichello uderzył w wysoki, niebezpieczny krawężnik. Jego Jordan wzbił się w powietrze, uderzył w siatkę oddzielającą kibiców od toru, po czym przekoziołkował. Cały wypadek wyglądał przerażająco, ale na szczęście Brazylijczyk "tylko" złamał nos i stracił przytomność. Gdyby nie błyskawiczna reakcja prof. Sida Watkinsa, Barrichello prawdopodobnie połknąłby język, co mogłoby się skończyć tragedią.

Następnego dnia, podczas drugiej sesji kwalifikacyjnej, około godziny 13:20, przy prędkości ponad 300 km/h Austriak Roland Ratzenberger rozbił się swoim Simtekiem na zakręcie Villeneuve; jego głowa bezwładnie opadła w dół. Przeprowadzono błyskawiczną akcję reanimacyjną, a następnie odwieziono Ratzenbergera do szpitala w Bolonii, jednakże nie udało się Austriaka uratować. Godzinę po wypadku ogłoszono, że Roland Ratzenberger nie żyje.

Zakręt Tamburello w 1994 roku

Pomimo tak tragicznego wydarzenia zdecydowano się rozegrać wyścig, albowiem w przypadku jego odwołania administracja toru poniosłaby wielomilionowe straty. Na starcie wyścigu o godzinie 14:00 doszło do bardzo groźnie wyglądającego wypadku. Benetton Fina Jyrkiego Järvilehto zgasł. Na Fina najechał przy prędkości ponad 200 km/h Portugalczyk Pedro Lamy. Koło Lotusa Lamy'ego przeskoczyło nad płotem i raniło 9 kibiców; Portugalczyk przyznał później, że gdyby najechał na Järvilehto pod innym kątem, byłoby wielce prawdopodobne, że obaj utraciliby życie. Po tym wydarzeniu na tor wyjechał dość powolny safety car, jakim wtedy był Opel Vectra A. Jego niska prędkość właśnie była później kwestionowana, jako że jadące za nim bolidy, ze względu na niską prędkość traciły ciśnienie w oponach. Lider wyścigu Ayrton Senna podjechał wtedy do Vectry i nerwowo gestykulując zachęcał do zwiększenia prędkości. Zjechał on z powrotem do boksów na szóstym okrążeniu. Senna i Michael Schumacher oddalili się od reszty stawki. Zaledwie okrążenie później o godzinie 14:17 na szybkim zakręcie Tamburello lider wyścigu, Ayrton Senna, wjechał w bandę przy prędkości 218 km/h. Oficjalnym powodem tego wydarzenia, uznanym przez sąd, jest pęknięcie drążka kierowniczego; wymieniane są jednakże również inne, takie jak np. najechanie przez Sennę na odłamek bolidu Järvilehto, czy utrata siły dociskowej na skutek niskiego ciśnienia w oponach. Sennę przewieziono do szpitala w Bolonii, gdzie o godzinie 18:40 ogłoszono, iż Brazylijczyk nie żyje. We wraku jego samochodu odkryto austriacką flagę, którą Senna po ewentualnym zwycięstwie w wyścigu chciał wystawić na publiczny widok i przejechać z nią jedno honorowe okrążenie – na cześć Ratzenbergera. W dalszej części wyścigu Érik Comas był o krok od tragedii po tym, gdy w wyniku nieporozumienia wyjechał na tor – niewiele brakowało, a uderzyłby swoim Larroussem w helikopter medyczny. W tym samym wyścigu podczas wyjazdu z boksów Minardiemu Michelego Alboreto odpadło koło i ciężko raniło mechanika Ferrari.

Wyścig wygrał Michael Schumacher, przed Nikolą Larinim i Miką Häkkinenem. Z powodu śmierci kierowców nie dano tamtego dnia tradycyjnego szampana zwycięzcom.

Po Imoli[edytuj | edytuj kod]

Wstrząśnięty światek Formuły 1 udał się na następny wyścig, do Monako, gdzie zdarzył się kolejny wypadek. W trakcie kwalifikacji do wyścigu (które wygrał Schumacher) Saubera rozbił Austriak Karl Wendlinger, który na skutek tego zderzenia zapadł w śpiączkę na dwa tygodnie. Czwarty wyścig z rzędu wygrał Michael Schumacher, który znalazł się przed Martinem Brundlem i Gerhardem Bergerem. Po tym wyścigu Niemiec pokonywał swojego najgroźniejszego rywala, Damona Hilla stosunkiem punktowym 40:7 i wydawało się, że nic nie będzie w stanie zatrzymać Niemca w drodze po tytuł.

Następnym wyścigiem w kalendarzu było rozgrywane 29 maja Grand Prix Hiszpanii na torze Circuit de Catalunya. W trakcie kwalifikacji (pole position wywalczył drugi raz z rzędu Michael Schumacher) Simteka doszczętnie rozbił włoski debiutant Andrea Montermini, który wskutek tego złamał kości stopy. Wyścig po raz pierwszy w sezonie wygrał Damon Hill. Poza tym na podium znaleźli się jeszcze Michael Schumacher oraz dość niespodziewanie Brytyjczyk Mark Blundell jeżdżący słabym wówczas Tyrrellem.

Kwalifikacje do Grand Prix Kanady również należały do Schumachera, który zdobył swoje trzecie z rzędu pole position. Wygrał on także wyścig, wyprzedzając drugiego Damona Hilla oraz trzeciego Jeana Alesiego. Mimo że w następnym wyścigu, o Grand Prix Francji, pole position wywalczył Hill, przerywając tym samym serię Schumachera, to jednakże Niemiec triumfował w wyścigu (drugi był Hill, trzeci Berger). Następnym wyścigiem w kalendarzu był wyścig o Grand Prix Wielkiej Brytanii.

Afery wokół Benettona[edytuj | edytuj kod]

Mika Häkkinen podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii

Podczas okrążenia rozgrzewkowego do Grand Prix Wielkiej Brytanii (pole position wywalczył Damon Hill) Schumacher mimo zakazu regulaminowego wyprzedził Damona Hilla (po wyścigu twierdził, że nie wiedział o takim przepisie). Nałożono za to na niego karę stop & go, jednakże Niemiec zignorował ją. Wskutek tego odebrano Schumacherowi drugie miejsce, więc podium wyglądało następująco: pierwszy Hill, drugi Alesi, trzeci Häkkinen.

Na półmetku sezonu Schumacher miał 66 punktów, a Hill 39.

Jednakże kara, jaką nałożono na Schumachera, polegała nie tylko na odebraniu 6 punktów, ale również na wykluczeniu Niemca z wyścigów o Grand Prix Niemiec oraz Grand Prix Węgier. Ostatecznie po złożeniu przez zespół apelacji Niemiec pojechał w tych wyścigach, ale zabroniono mu startu w Grand Prix Włoch i Grand Prix Portugalii.

Pole position przed wyścigiem o Grand Prix Niemiec wywalczył Damon Hill; Schumacher był dopiero czwarty. Ku rozpaczy miejscowych kibiców Schumacher wycofał się na dwudziestym okrążeniu z powodu awarii silnika Forda. Wyścig ten wygrał Gerhard Berger na Ferrari. Znakomicie spisali się kierowcy LigierówOlivier Panis był drugi, a Éric Bernard trzeci.

Jednakże wyścig w Niemczech zostanie zapamiętany głównie z powodu pożaru, jaki miał miejsce w boksach podczas tankowania Benettona Josa Verstappena. Pośrednią przyczyną było nielegalne zwiększenie przepustowości tankowania z 12 do 14 litrów na sekundę poprzez usunięcie siatkowego filtra. Benetton tłumaczył się, że przedstawiciel producenta urządzeń do tankowania, firmy Intertechnique, wyraził zgodę na usunięcie tego filtra. Zespół Larrousse potwierdził tę wersję wydarzeń (jednakże należy pamiętać, że team ten kupował w owym czasie od Benettona skrzynie biegów). Ponadto zarzucono zespołowi, iż stosował on zakazany przez regulamin system "launch control", pozwalający na optymalny, zautomatyzowany start poprzez wykorzystanie pełnej możliwości układu napędowego. Po badaniu dokonanym przez specjalistyczną firmę, LDRA, okazało się, iż w oprogramowaniu ukryto instrukcje umożliwiające samoczynne sterowanie sprzęgłem, obrotami silnika i skrzynią biegów. Benetton oświadczył, iż nigdy z tych instrukcji nie korzystano ponieważ ukryto je przed kierowcami tak, by ci z nich nie korzystali, a usunięcie ich jest zbyt kosztowne i może negatywnie wpłynąć na inne systemy. LDRA ustaliła, w jaki sposób aktywowało się system: albo przez wywołanie menu programów, zjechanie na sam dół (poniżej ostatniej opcji), najechanie kursorem na – wydawałoby się – puste miejsce, i wciśnięcie odpowiedniego klawisza, albo z pozycji kierowcy za pomocą sekwencji komend wprowadzanych za pomocą pedałów i dźwigienek biegów. Mimo tych ustaleń ostatecznie postanowiono nie karać zespołu.

Następnym krajem, jaki gościł wyścigi Formuły 1 w sezonie 1994, były Węgry. Pole position do wyścigu o Grand Prix Węgier wywalczył Michael Schumacher, który wygrał ten wyścig. Drugi do mety dojechał Damon Hill, a trzeci Jos Verstappen, który na ostatnim okrążeniu wyprzedził, mającego problemy ze swoim McLarenem, Martina Brundle'a.

Podczas deszczowych kwalifikacji do Grand Prix Belgii pierwsze pole startowe wywalczył zupełnie nieoczekiwanie Rubens Barrichello na Jordanie. Wyścig wygrał Schumacher, ale badanie techniczne przeprowadzone po wyścigu wykazało, że wymagana regulaminem deska umieszczona pod podłogą bolidu nie ma odpowiedniej grubości. Ostatecznie postanowiono zdyskwalifikować Schumachera, dzięki czemu zwycięstwo przy "zielonym stoliku" odniósł Damon Hill (drugie miejsce zdobył Häkkinen, trzecie – Verstappen).

Końcówka sezonu[edytuj | edytuj kod]

Gerhard Berger i Jean Alesi

Chcąc marzyć o tytule mistrza świata, Hill musiał wykorzystać szansę, jaką był fakt, iż miejsce Schumachera w zespole na dwa wyścigi zajął Jyrki Järvilehto. Dwa pierwsze miejsca startowe do wyścigu o Grand Prix Włoch, ku ogromnej uciesze włoskich tifosi, zajęli kierowcy FerrariJean Alesi i Gerhard Berger. Wyścig jednakże wygrał Hill, wyprzedzając Bergera i Häkkinena. W kolejnym wyścigu (o Grand Prix Portugalii) pole position zdobył również kierowca Ferrari – Berger, jednakże podwójne zwycięstwo odniósł zespół Williamsa – triumfował Damon Hill przed Davidem Coulthardem i Miką Häkkinenem. W klasyfikacji ogólnej przewaga Schumachera "stopniała" do jednego punktu.

Gdy Schumacher wrócił za kierownicę bolidu po odbyciu kary, wygrał wyścig o Grand Prix Europy, rozgrywane na torze Circuito Permanente de Jerez. Zdobył on także pole position. Drugie miejsce w wyścigu zajął Damon Hill, a trzecie – trzeci raz z rzędu – Mika Häkkinen.

Deszczowy wyścig o Grand Prix Japonii wygrał Damon Hill przed Michaelem Schumacherem (wywalczył pole position) oraz Jeanem Alesim.

Do ostatniego wyścig sezonu, Grand Prix Australii, Schumacher przystępował z przewagą jednego punktu nad Damonem Hillem (stosunek 92:91). Pole position do tego wyścigu wywalczył mistrz świata z 1992 roku, Brytyjczyk Nigel Mansell na Williamsie, z przewagą 0,02 sek. nad Schumacherem i 0,65 sek. nad Hillem. W trakcie wyścigu prowadzenie objął Schumacher. Na 35. okrążeniu Niemiec wyjechał na pobocze, uderzył bolidem w betonową barierę ochronną, a po powrocie na tor przyblokował próbującego go wyprzedzić Brytyjczyka tak niefortunnie, że spowodował wypadek, w wyniku którego obaj odpadli z wyścigu. Po wyścigu Niemiec upierał się, że nie spowodował kolizji celowo; FIA uwierzyła jego tłumaczeniom i zadecydowała o przyznaniu tytułu Schumacherowi, który po bardzo emocjonującym, tragicznym i kontrowersyjnym sezonie pokonał w klasyfikacji Damona Hilla o jeden punkt. Wyścig na torze w Adelajdzie wygrał Mansell.

Lista startowa[edytuj | edytuj kod]

Zespół Konstruktor Samochód Silnik Opony Nr Kierowcy wyścigowi Rundy Kierowcy rezerwowi
Wielka Brytania Rothmans Williams Renault Williams-Renault FW16
FW16B
Francja Renault
RS6 3.0 V10
G 0 Wielka Brytania Damon Hill 1–16 Wielka Brytania David Coulthard
Francja Jean-Christophe Boullion
Francja Emmanuel Collard 
2 Brazylia Ayrton Senna 1–3 
Wielka Brytania David Coulthard 5–6, 8–13 
Wielka Brytania Nigel Mansell 7, 14–16
Wielka Brytania Tyrrell Racing Organisation Tyrrell-Yamaha 022 Japonia Yamaha
OX10B 3.5 V10
G 3 Japonia Ukyō Katayama 1–16  
4 Wielka Brytania Mark Blundell 1–16
Wielka Brytania Mild Seven Benetton Ford Benetton-Ford B194 Stany Zjednoczone Ford
EC Zetec-R 3.5 V8
G 5 Niemcy Michael Schumacher 1–11, 14–16 Holandia Jos Verstappen
Wielka Brytania Allan McNish 
Finlandia JJ Lehto 12–13 
6 Holandia Jos Verstappen 1–2, 7–14 
Finlandia JJ Lehto 3–6 
Wielka Brytania Johnny Herbert 15–16
Wielka Brytania Marlboro McLaren Peugeot McLaren-Peugeot MP4/9 Francja Peugeot
A6 3.5 V10
G 7 Finlandia Mika Häkkinen 1–9, 11–16 Francja Philippe Alliot
Francja Yannick Dalmas 
Francja Philippe Alliot 10 
8 Wielka Brytania Martin Brundle 1–16
Wielka Brytania Footwork Ford Footwork-Ford FA15 Stany Zjednoczone Ford
HBE7/8 3.5 V8
G 9 Brazylia Christian Fittipaldi 1–16  
10 Włochy Gianni Morbidelli 1–16
Wielka Brytania Team Lotus Lotus-Mugen-Honda 107C
109
Japonia Mugen-Honda
MF-351 HC 3.5 V10
MF-351 HD 3.5 V10
G 11 Portugalia Pedro Lamy 1–4 Włochy Alessandro Zanardi
Włochy Massimiliano Papis
Wielka Brytania Warren Hughes 
Włochy Alessandro Zanardi 5–10, 12 
Belgia Philippe Adams 11, 13 
Francja Éric Bernard 14 
Finlandia Mika Salo 15–16 
12 Wielka Brytania Johnny Herbert 1–13 
Włochy Alessandro Zanardi 14–16
Irlandia Sasol Jordan Jordan-Hart 194 Wielka Brytania Hart
1035 3.5 V10
G 14 Brazylia Rubens Barrichello 1–16 Wielka Brytania Kelvin Burt 
15 Wielka Brytania Eddie Irvine 1, 5–16 
Japonia Aguri Suzuki
Włochy Andrea de Cesaris 3–4
Francja Tourtel Larrousse F1 Larrousse-Ford LH94 Stany Zjednoczone Ford
HBF7/8 3.5 V8
G 19 Monako Olivier Beretta 1–10  
Francja Philippe Alliot 11 
Francja Yannick Dalmas 12–13 
Japonia Hideki Noda 14–16 
20 Francja Érik Comas 1–15 
Szwajcaria Jean-Denis Délétraz 16
Włochy Minardi Scuderia Italia Minardi-Ford M193B
M194
Stany Zjednoczone Ford
HBC7/8 3.5 V8
G 23 Włochy Pierluigi Martini 1–16 Włochy Luca Badoer 
24 Włochy Michele Alboreto 1–16
Francja Ligier Gitanes Blondes Ligier-Renault JS39B Francja Renault
RS6 3.5 V10
G 25 Francja Éric Bernard 1–13 Francja Franck Lagorce 
Wielka Brytania Johnny Herbert 14 
Francja Franck Lagorce 15–16 
26 Francja Olivier Panis 1–16
Włochy Scuderia Ferrari Ferrari 412T1
412T1B
Włochy Ferrari
041/1 3.0 V12
043/1 3.0 V12
G 27 Francja Jean Alesi 1, 4–16 Włochy Nicola Larini 
Włochy Nicola Larini 2–3 
28 Austria Gerhard Berger 1–16
Szwajcaria Broker Sauber Mercedes
Szwajcaria Sauber Mercedes
Sauber-Mercedes C13 Niemcy Mercedes-Benz
2175B 3.0 V10
G 29 Austria Karl Wendlinger 1–4 Dania Kris Nissen 
Włochy Andrea de Cesaris 6–14 
Finlandia JJ Lehto 15–16 
30 Niemcy Heinz-Harald Frentzen 1–16
Wielka Brytania MTV Simtek Ford Simtek-Ford S941 Stany Zjednoczone Ford
HBD6 3.5 V8
G 31 Australia David Brabham 1–16  
32 Austria Roland Ratzenberger 1–3 
Włochy Andrea Montermini
Francja Jean-Marc Gounon 7–13 
Włochy Domenico Schiattarella 14, 16 
Japonia Taki Inoue 15
Wielka Brytania Pacific Grand Prix Pacific-Ilmor PR01 Wielka Brytania Ilmor
2175A 3.5 V10
G 33 Francja Paul Belmondo 1–16 Wielka Brytania Oliver Gavin 
34 Francja Bertrand Gachot 1–16
Zespół Konstruktor Samochód Silnik Opony Nr Kierowcy wyścigowi Rundy Kierowcy rezerwowi

Zmiany przed sezonem[edytuj | edytuj kod]

Zmiany wśród kierowców[edytuj | edytuj kod]

Zmiany wśród zespołów[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w trakcie sezonu[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Grand Prix Tor Data
1 Brazylii Brazylia Autódromo José Carlos Pace 27 marca Rezultat
2 Pacyfiku Japonia TI Circuit Aida 17 kwietnia Rezultat
3 San Marino San Marino Autodromo Enzo e Dino Ferrari 1 maja Rezultat
4 Monako Monako Circuit de Monaco 15 maja Rezultat
5 Hiszpanii Hiszpania Circuit de Catalunya 29 maja Rezultat
6 Kanady Kanada Circuit Gilles Villeneuve 12 czerwca Rezultat
7 Francji Francja Circuit de Nevers Magny Cours 3 lipca Rezultat
8 Wielkiej Brytanii Wielka Brytania Silverstone Circuit 10 lipca Rezultat
9 Niemiec Niemcy Hockenheimring 31 lipca Rezultat
10 Węgier Węgry Hungaroring 14 sierpnia Rezultat
11 Belgii Belgia Circuit de Spa-Francorchamps 28 sierpnia Rezultat
12 Włoch Włochy Autodromo Nazionale di Monza 11 września Rezultat
13 Portugalii Portugalia Autódromo do Estoril 25 września Rezultat
14 Europy Unia Europejska Circuito Permanente de Jerez 16 października Rezultat
15 Japonii Japonia Suzuka International Racing Course 6 listopada Rezultat
16 Australii Australia Adelaide Grand Prix Circuit 13 listopada Rezultat

Zmiany w kalendarzu[edytuj | edytuj kod]

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Najlepsze wyniki w Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Pole position Najszybsze okrążenie Zwycięzca
1 Brazylia Ayrton Senna Williams-Renault Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
2 Brazylia Ayrton Senna Williams-Renault Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
3 Brazylia Ayrton Senna Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
4 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
5 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
6 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
7 Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
8 Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
9 Austria Gerhard Berger Ferrari Wielka Brytania David Coulthard Williams-Renault Austria Gerhard Berger Ferrari
10 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
11 Brazylia Rubens Barrichello Jordan-Hart Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
12 Francja Jean Alesi Ferrari Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
13 Austria Gerhard Berger Ferrari Wielka Brytania David Coulthard Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
14 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford
15 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault Wielka Brytania Damon Hill Williams-Renault
16 Wielka Brytania Nigel Mansell Williams-Renault Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Wielka Brytania Nigel Mansell Williams-Renault

Klasyfikacje szczegółowe[edytuj | edytuj kod]

Kierowcy[edytuj | edytuj kod]

Poz. Kierowca Konstruktor Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia Pkt.
1 Niemcy Michael Schumacher Benetton 1 1 1 1 2 1 1 DK NU 1 DK 1 2 NU 92
2 Wielka Brytania Damon Hill Williams 2 NU 6 NU 1 2 2 1 8 2 1 1 1 2 1 NU 91
3 Austria Gerhard Berger Ferrari NU 2 NU 3 NU 4 3 NU 1 12 NU 2 NU 5 NU 2 41
4 Finlandia Mika Häkkinen McLaren NU NU 3 NU NU NU NU 3 NU 2 3 3 3 7 12 26
5 Francja Jean Alesi Ferrari 3 5 4 3 NU 2 NU NU NU NU NU 10 3 6 24
6 Brazylia Rubens Barrichello Jordan 4 3 NZ NU NU 7 NU 4 NU NU NU 4 4 12 NU 4 19
7 Wielka Brytania Martin Brundle McLaren NU NU 8 2 11 NU NU NU NU 4 NU 5 6 NU NU 3 16
8 Wielka Brytania David Coulthard Williams NU 5 5 NU NU 4 6 2 14
9 Wielka Brytania Nigel Mansell Williams NU NU 4 1 13
10 Holandia Jos Verstappen Benetton NU NU NU 8 NU 3 3 NU 5 NU 10
11 Francja Olivier Panis Ligier 11 9 11 9 7 12 NU 12 2 6 7 10 DK 9 11 5 9
12 Wielka Brytania Mark Blundell Tyrrell NU NU 9 NU 3 10 10 NU NU 5 5 NU NU 13 NU NU 8
13 Niemcy Heinz-Harald Frentzen Sauber NU 5 7 NW NU NU 4 7 NU NU NU NU NU 6 6 7 7
14 Włochy Nicola Larini Ferrari NU 2 6
15 Brazylia Christian Fittipaldi Footwork NU 4 13 NU NU DK 8 9 4 14 NU NU 8 17 8 8 6
16 Wielka Brytania Eddie Irvine Jordan NU 6 NU NU NU NU NU 13 NU 7 4 5 NU 6
17 Japonia Ukyō Katayama Tyrrell 5 NU 5 NU NU NU NU 6 NU NU NU NU NU 7 NU NU 5
18 Francja Éric Bernard Ligier/Lotus NU 10 12 NU 8 13 NU 13 3 10 10 7 10 18 4
19 Austria Karl Wendlinger Sauber 6 NU 4 INJ 4
20 Włochy Andrea de Cesaris Jordan/Sauber NU 4 NU 6 NU NU NU NU NU NU NU 4
21 Włochy Pierluigi Martini Minardi 8 NU NU NU 5 9 5 10 NU NU 8 NU 12 15 NU 9 4
22 Włochy Gianni Morbidelli Footwork NU NU NU NU NU NU NU NU 5 NU 6 NU 9 11 NU NU 3
23 Francja Érik Comas Larrousse 9 6 NU 10 NU NU 11 NU 6 8 NU 8 NU NU 9 2
24 Finlandia JJ Lehto Benetton/Sauber NU 7 NU 6 9 NU NU 10 1
25 Włochy Michele Alboreto Minardi NU NU NU 6 NU 11 NU NU NU 7 9 NU 13 14 NU NU 1
Wielka Brytania Johnny Herbert Lotus/Ligier/Benetton 7 7 10 NU NU 8 7 11 NU NU 12 NU 11 8 NU NU 0
Monako Olivier Beretta Larrousse NU NU NU 8 NU NU NU 14 7 9 0
Portugalia Pedro Lamy Lotus 10 8 NU 11 0
Francja Jean-Marc Gounon Simtek 9 16 NU NU 11 NU 15 0
Włochy Alessandro Zanardi Lotus 9 15 NU NU NU 13 NU 16 13 NU 0
Australia David Brabham Simtek 12 NU NU NU 10 14 NU 15 NU 11 NU NU NU NU 12 NU 0
Finlandia Mika Salo Lotus 10 NU 0
Francja Franck Lagorce Ligier NU 11 0
Austria Roland Ratzenberger Simtek NZ 11 NW 0
Francja Yannick Dalmas Larrousse NU 14 0
Belgia Philippe Adams Lotus NU 16 0
Włochy Domenico Schiattarella Simtek 19 NU 0
Francja Bertrand Gachot Pacific NU NZ NU NU NU NU NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ 0
Brazylia Ayrton Senna Williams NU NU NU 0
Japonia Hideki Noda Larrousse NU NU NU 0
Francja Paul Belmondo Pacific NZ NZ NZ NU NU NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ 0
Francja Philippe Alliot McLaren/Larrousse NU NU 0
Japonia Aguri Suzuki Jordan NU 0
Japonia Taki Inoue Simtek NU 0
Szwajcaria Jean-Denis Délétraz Larrousse NU 0
Włochy Andrea Montermini Simtek NZ 0
Poz. Kierowca Konstruktor Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia Pkt.

Konstruktorzy[edytuj | edytuj kod]

Poz. Konstruktor Nr Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia Pkt.
1 Wielka Brytania Williams-Renault 0 2 NU 6 NU 1 2 2 1 8 2 1 1 1 2 1 NU 118
2 NU NU NU NU 5 NU 5 NU NU 4 6 2 NU 4 1
2 Wielka Brytania Benetton-Ford 5 1 1 1 1 2 1 1 DK NU 1 DK 9 NU 1 2 NU 103
6 NU NU NU 7 NU 6 NU 8 NU 3 3 NU 5 NU NU NU
3 Włochy Ferrari 27 3 NU 2 5 4 3 NU 2 NU NU NU NU NU 10 3 6 71
28 NU 2 NU 3 NU 4 3 NU 1 12 NU 2 NU 5 NU 2
4 Wielka Brytania McLaren-Peugeot 7 NU NU 3 NU NU NU NU 3 NU NU 2 3 3 3 7 12 42
8 NU NU 8 2 11 NU NU NU NU 4 NU 5 6 NU NU 3
5 Irlandia Jordan-Hart 14 4 3 NZ NU NU 7 NU 4 NU NU NU 4 4 12 NU 4 28
15 NU NU NU 4 6 NU NU NU NU NU 13 NU 7 4 5 NU
6 Francja Ligier-Renault 25 NU 10 12 NU 8 13 NU 13 3 10 10 7 10 8 NU 11 13
26 11 9 11 9 7 12 NU 12 2 6 7 10 DK 9 11 5
7 Wielka Brytania Tyrrell-Yamaha 3 5 NU 5 NU NU NU NU 6 NU NU NU NU NU 7 NU NU 13
4 NU NU 9 NU 3 10 10 NU NU 5 5 NU NU 13 NU NU
8 Szwajcaria Sauber-Mercedes 29 6 NU 4 NW NU 6 NU NU NU NU NU NU NU NU 10 12
30 NU 5 7 NW NU NU 4 7 NU NU NU NU NU 6 6 7
9 Wielka Brytania Footwork-Ford 9 NU 4 13 NU NU DK 8 9 4 14 NU NU 8 17 8 8 9
10 NU NU NU NU NU NU NU NU 5 NU 6 NU 9 11 NU NU
10 Włochy Minardi-Ford 23 8 NU NU NU 5 9 5 10 NU NU 8 NU 12 15 NU 9 5
24 NU NU NU 6 NU 11 NU NU NU 7 9 NU 13 14 NU NU
11 Francja Larrousse-Ford 19 9 6 NU 10 NU NU 11 NU 6 8 NU 8 NU NU 9 NU 2
20 NU NU NU 8 NU NU NU 14 7 9 NU NU 14 NU NU NU
Wielka Brytania Lotus-Mugen-Honda 11 10 8 NU 11 9 15 NU NU NU 13 NU NU 16 16 13 NU 0
12 7 7 10 NU NU 8 7 11 NU NU 12 NU 11 18 10 NU
Wielka Brytania Simtek-Ford 31 12 NU NU NU 10 14 NU 15 NU 11 NU NU NU NU 12 NU 0
32 NZ 11 NW NZ 9 16 NU NU 11 NU 15 19 NU NU
Wielka Brytania Pacific-Ilmor 33 NZ NZ NZ NU NU NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ 0
34 NU NZ NU NU NU NU NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ NZ
Poz. Konstruktor Nr Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia Pkt.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Moto Magazyn, nr 10/94 i 11/94