Fototerapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lampa do fototerapii w depresji sezonowej
Lampa do fototerapii

Fototerapia (światłoterapia), czyli światłolecznictwo, helioterapia to nazwa określająca różne działania mające u podstawy leczenie światłem.

W zależności od długości fali rozróżniamy promieniowanie widzialne, promieniowanie podczerwone (ang. infra-red: IR) i promieniowanie nadfioletowe (ang. ultra-violet UV). W obrębie nadfioletu rozróżniamy promieniowanie:

  • UVA długość fali 320-400 nm
  • UVB długość fali 290-320 nm
  • UVC długość fali 100-290 nm.

W fototerapii wykorzystuje się naturalne źródła światła (helioterapia) oraz źródła sztuczne (aktynoterapia), wśród których źródłem światła podczerwonego są lampy sollux, natomiast ultrafioletu – lampy kwarcowe.

Leczenie światłem widzialnym[edytuj | edytuj kod]

  • Leczenie światłem widzialnym jest stosowane w leczeniu depresji sezonowej (choroby afektywnej sezonowej). Najczęściej wykorzystuje się w tym celu światło widzialne (o barwie białej lub zielonej). Promienie UV nie mają działania leczniczego w depresji sezonowej, tak więc oświetlenie stosowane w fototerapii depresji sezonowej powinno być wyposażone w filtr UV. Tak prowadzona fototerapia nie powoduje istotnych działań niepożądanych. Fototerapia depresji sezonowej powinna być prowadzona przy pomocy oświetlenia o natężeniu co najmniej 2500 luksów (czyli około 5-10 razy większe niż emituje zwykła żarówka) na poziomie oczu chorego (zwykle stosowane są natężenia o zakresie 5000–10000 luksów). Fototerapię rozpoczyna się od codziennych sesji trwających od 1/2 godziny do 2 godzin w zależności od natężenia stosowanego światła. Najczęściej po 14 dniach codziennego stosowania fototerapii, możliwe jest ocenienie przez lekarza, czy jej skuteczności u poszczególnych pacjentów jest zadowalająca. Przyjmuje się, że w wyniku zastosowania fototerapii poprawę uzyskuje 60–75% pacjentów, u których rozpoznano depresję sezonową. Po uzyskaniu poprawy zaleca się stosowanie fototerapii podtrzymującej, podczas której zabiegi przeprowadzane są co 2–4 dni[1].
  • Leczenie i zabiegi dermatologiczne światłem LED: światło niebieskie 405-420 nm ma właściwości bakteriobójcze, stosuje się przeciwko trądzikowi pospolitemu, światło żółte ok. 590 nm przeciwko przebarwieniom (likwidacja plam i zaczerwienień skóry) i w lekkiej postaci trądziku różowatego, światło czerwone 630-650 nm ma właściwości przeciwzapalne, stymuluje produkcję kolagenu i jest stosowane w zabiegach przeciw starzeniu skóry jak niwelacja zmarszczek, światło podczerwone ok. 850 nm stosowane razem ze światłem czerwonym ma właściwości przeciwzapalne, wnika kilka cm w głąb ciała przynosząc ulgę w bólu stawów i mięśni, poprawia mikrokrążenie i jest również pomocne w przyspieszaniu gojenia.
  • Fototerapia noworodka stosuje się światło niebieski o długości fali ok. 470 nm.

Leczenie światłem podczerwonym[edytuj | edytuj kod]

Leczenie podczerwienią ma głównie zastosowanie w fizykoterapii, gdzie wykorzystuje się światło o długości od 720 do 15000 nm i wykorzystuje się podstawową cechę podczerwieni czyli działanie rozgrzewające. Do emisji stosuje się najczęściej[potrzebne źródło] lampę sollux, której promieniowanie penetruje na małą głębokość tkanek, powodując ich rozgrzanie, rozszerzenie naczyń krwionośnych i co za tym idzie wzmożenie ukrwienia i przemiany materii, zmniejszenie napięcia mięśni.

Leczenie światłem nadfioletowym[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Wciórka, Stanisław Pużyński, Janusz Rybakowski (red.): Psychiatria. T. 3: Metody leczenia, Zagadnienia etyczne, prawne, publiczne, społeczne. Elsevier Urban & Partner, 2010, s. 65-123, 199-204. ISBN 978-83-7609-110-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.