Francesco Carafa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Carafa
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

29 kwietnia 1722
Neapol

Data i miejsce śmierci

20 września 1818
Rzym

Arcybiskup Patras
Okres sprawowania

1760-1766

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

16 lutego 1760

Kreacja kardynalska

19 kwietnia 1773
Klemens XIV

Kościół tytularny

S. Clemente (26 kwietnia 1773)
S. Lorenzo in Lucina (15 września 1788)
S. Lorenzo in Damaso (3 sierpnia 1807)

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

16 lutego 1760

Konsekrator

Klemens XIII

Współkonsekratorzy

Filippo Josiah Caucci
Giuseppe Locatelli

Francesco Carafa (ur. 29 kwietnia 1722 w Neapolu, zm. 20 września 1818 w Rzymie) – włoski duchowny, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego w 1747 na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. W styczniu 1760 papież Klemens XIII wyświęcił go na tytularnego arcybiskupa Patras i mianował nuncjuszem apostolskim w Wenecji. W grudniu 1766 powrócił do Rzymu na stanowisko sekretarza Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów. W 1773 uzyskał nominację kardynalską. Był członkiem komisji do spraw likwidacji zakonu jezuitów. Prefekt Kongregacji do spraw Biskupów i Zakonów od 1775 do 1817. Legat w Ferrarze 1778-1786. Protoprezbiter Kolegium Kardynałów od 1788. Uwięziony w trakcie pierwszej kampanii Napoleona na Półwyspie Apenińskim, ostatecznie został zwolniony i wygnany do Neapolu. Uczestniczył w Konklawe 1799–1800. W lipcu 1800 wszedł w skład kongregacji do spraw odzyskania dóbr kościelnych skonfiskowanych podczas francuskiej okupacji.

Wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego od 1807 aż do śmierci. W trakcie napoleońskiej okupacji Rzymu 1809-1814 schronił się w konwencie Oratorium św. Filipa Nereusza Montelabbate w Marche. Zmarł w wieku 96 lat, do końca życia zachowując sprawność umysłową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]