Francesco Gasparini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Francesco Gasparini (ur. 19 marca 1661 Camaiore – zm. 22 marca 1727 Rzym) – włoski kompozytor epoki baroku, autor przeszło 60 oper.

Urodził się w Camaiore koło Lukki. Mając 25 lat mieszkał i prawdopodobnie studiował w Wenecji u Legrenziego. Od 1689 przebywał i studiował w Rzymie u Corelliego i Pasquiniego. Był członkiem Accademia di Santa Cecilia. W Rzymie powstała jego pierwsza ważna opera Roderico (1694) oraz zbiór kantat (1695)[1]. W 1702 powrócił do Wenecji i stał się jednym ze znaczniejszych kompozytorów w mieście. W 1720 znowu wrócił do Rzymu aby napisać swoje ostatnie dzieło Tigrane (1724).

Gasparini był także nauczycielem innych kompozytorów, m.in. Marcella, Quantza oraz Domenico Scarlattiego. Był także dyrektorem Ospedale della Pietà, gdzie współpracował z Antonio Vivaldim jako profesorem skrzypiec. Napisał traktat o klawesynie (1708). Od 1725 do śmierci był dyrektorem orkiestry kościoła Santa Maria dei Monti w Rzymie.

Poeta Metastasio, który pisał libretta do wielu oper kompozytorów włoskich, był narzeczonym jego córki, jednak małżeństwo nie zostało zawarte.

Przypisy

  1. Encyklopedia Muzyczna PWM, część: EFG, Kraków 1987

Bibliografia[edytuj]