Francesco Moser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Moser
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1951
Giovo, Włochy
Obywatelstwo Włochy
Kariera seniorska
Lata Drużyna
1973–1975 Filotex
1976–1977 Sanson
1977–1978 Sanson-Columbus-Campagnolo
1979 Sanson-Luxor TV-Campagnolo
1980 Sanson-Campagnolo
1981–1982 Famcucine-Campagnolo
1983 Gis Gelati
1984 Gis Gelati-Tuc-Lu
1985 Gis Gelati-Trentino Vacanze
1986 Supermercati Brianzoli
1987 Brianzoli-Château d’Ax
1988 Saloti-Château d’Ax
1989–1993 brak
1994 Barilla
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Złoto Lecce 1976 Na dochodzenie
Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
Złoto San Cristóbal 1977 Start wspólny
Srebro Ostuni 1976 Start wspólny
Srebro Nürburg 1978 Start wspólny
Srebro Valkenburg 1979 Start wspólny
Strona internetowa

Francesco Moser (ur. 19 czerwca 1951 w Giovo) – włoski kolarz torowy i szosowy, torowy mistrz świata oraz czterokrotny medalista szosowych mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Moser został zawodowcem w 1973 r. Ten specjalista w jeździe indywidualnej na czas był zdolny do wygrywania wszystkich ważniejszych jednodniowych wyścigów (klasyków), takich jak Mediolan-San Remo (1984) czy Giro di Lombardia (1975, 1978). Równocześnie Moser dominował w tzw. „Piekle Północy”, czyli wyścigu Paryż-Roubaix, który wygrał 3 razy z rzędu w latach 1978–1980. W kolejnych czterech startach w tym wyścigu Moser zawsze stał na podium. W 1978 roku zdobył złoty medal na szosowych mistrzostwach świata w San Cristóbal. Rok wcześniej wywalczył złoto także na torowych mistrzostwach świata w Lecce, gdzie był najlepszy w indywidualnym wyścigu na dochodzenie zawodowców.

W 1984 roku wygrał również Giro d’Italia, mimo że z racji swojej budowy ciała nie był urodzonym „wspinaczem” i swoją przewagę musiał budować na etapach indywidualnej jazdy na czas. Łącznie zdobył 19 zwycięstw etapowych w Giro d’Italia, jak również 2 zwycięstwa etapowe w swoim jedynym starcie w Tour de France w 1975 roku, kiedy to zajął 7. miejsce w generalnej klasyfikacji tego wyścigu wieloetapowego. W Giro d’Italia brał udział 12 razy: jeden raz był zwycięzcą, 2 razy był drugi, 2 razy trzeci, trzy kolejne razy plasował się w pierwszej 10.

W 1984 roku Moser na specjalnie skonstruowanym rowerze do jazdy na czas, na Wyżynie Meksykańskiej, pobił rekord w jeździe godzinnej, ustanowiony 12 lat wcześniej przez Eddy’ego Merckxa. Zakończył karierę w roku 1987. Do dziś legendarną jest rywalizacja między Moserem a jego rodakiem Giuseppe Saronnim. Obaj światowej klasy kolarze podzielili na przełomie lat 70. i 80. włoskich kibiców na dwie konkurujące ze sobą grupy fanów. Zjawisko to porównywano do starszej o ponad 30 lat rywalizacji między Coppistami (zwolennicy Fausto Coppiego) i Bartalistami (fani Gino Bartaliego).

Ważniejsze zwycięstwa[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]