Francis Arthur Bainbridge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francis Arthur Bainbridge
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1874, Stockton-on-Tees, Anglia
Data i miejsce śmierci 27 Październik 1921, Londyn, Anglia
Narodowość Wielka Brytania
Zawód Fizjolog

Francis Arthur Bainbridge (ur. 29 lipca 1874 – zm. 27 października 1921) – angielski fizjolg. Bainbridge urodził się w Stockton-on-Tees w 1874 roku i uczył się w The Leys School. Rozpoczął studia na uniwersytecie Trinity College w Cambridge w 1893 roku. Studia ukończył w 1896. W 1904 roku obronił doktorat. W 1911 został profesorem fizjologii na uniwersytecie w Durham. W 1915 roku dożywotnio objął stanowisko kierownika Katedry fizjologicznej w Szpitalu Świętego Bartłomieja.

Bainbridge jako pierwszy w zaobserwował, że wzrost ciśnienia po stronie żylnej serca powoduje przyspieszenie akcji serca przez hamowanie nerwu błędnego.

Odruch Bainbridge’a polega na zwiększeniu częstość akcji serca w wyniku wzrostu ciśnienia w prawym przedsionku. Odkrycia Bainbridge’a zaprzeczyły Prawu Mareya, według którego wzrost ciśnienia krwi miał powodować obniżenie częstości akcji serca. Prawo Mareya zostało opracowane w 1861 roku przez francuskiego fizjologa Étienne-Jules’a Mareya (1830–1904).

Bainbridge miał również istotny wkład w badania mechanizmu powstawania chłonki i filtracji w kłębuszkach nerkowych. Jego najbardziej znane publikacje to: Essentials of Physiology (1914) i Physiology of Muscular Exercise (1919). W maju 1919 roku został wybrany na członka Royal Society.

Odniesienia[edytuj]

  • „Professor Bainbridge - Original Research in Pathology” (Obituaries). The Times (London). Saturday, 29 October 1921. Issue 42864, col E, p. 12.
  • Venn, J.; Venn, J. A., eds. (1922–1958). „Bainbridge, Francis Arthur”. Alumni Cantabrigienses (10 vols) (online ed.). Cambridge University Press.
  • „Library and Archive Catalogue”. Royal Society. Retrieved 7 December 2010