Franciszek Błażyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Błażyca
Przodownik Policji Województwa Śląskiego
Data i miejsce urodzenia 30 września 1887
Suszec
Data i miejsce śmierci 1940
Twer
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy powstania śląskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Brązowy Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Gwiazda Górnośląska

Franciszek Błażyca (ur. 30 września 1887 w Suszcu, zm. 1940 w Kalininie) – przodownik Policji Województwa Śląskiego, jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Karoliny z Kwoków. W latach 1919–1921 członek Polskiej Organizacji Wojskowej na Górnym Śląsku, uczestnik powstań śląskich. Od 24 czerwca 1922 roku w Policji Województwa Śląskiego, nr służbowy 1470[1], służył w powiecie świętochłowickim, we wrześniu 1939 roku w Komisariacie Lipiny.

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku znalazł się w niewoli radzieckiej w specjalnym obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 roku jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej. Pochowany w Miednoje.

W 1948 Paulina Błażyca nie znając losów męża, wystosowała pismo z dn. 14 marca 1948 skierowane do Ambasady Polskiej w Moskwie w sprawie zwolnienia z obozu jenieckiego Franciszka Błażyca[2].

Awans pośmiertny i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

4 października 2007 roku Franciszek Błażyca został pośmiertnie awansowany na stopień aspiranta Policji Państwowej[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]