Franciszek Bałaszeskul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Bałaszeskul
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data urodzenia 3 grudnia 1888
Data śmierci 27 kwietnia 1951
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki Pociąg Szpitalny Nr 15
6 Batalion Sanitarny
6 Szpital Okręgowy
10 Szpital Okręgowy
DOK X
DOK VI
Stanowiska dowódca pociągu szpitalnego
dowódca batalionu sanitarnego
komendant szpitala okręgowego
szef sanitarny okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Franciszek Ksawery Aleksander Bałaszeskul[1] (ur. 3 grudnia 1888, zm. 27 kwietnia 1951) – polski doktor medycyny, pułkownik lekarz Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 3 grudnia 1888. W 1906 ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. Ukończył studia medyczne uzyskując tytuł naukowy doktora.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W stopniu porucznika lekarza pełnił funkcję dowódcy Pociągu Szpitalnego Nr 15 w Radomiu, działającego w strukturze służby sanitarnej Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”[3]. Został awansowany do stopnia majora lekarza w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5]. W 1923, 1924 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 6 batalionu sanitarnego we Lwowie[6][7]. Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[8][9]. Od 1928 do 1931 sprawował stanowisko dowódcy 6 batalionu sanitarnego[10]. Od 1931 był pomocnikiem komendanta 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu na stanowisko komendanta[11]. 19 grudnia 1933 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy[12]. 7 czerwca 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko szefa sanitarnego[13]. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko szefa sanitarnego.

Był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu[14]. W 1937 był członkiem wydziału honorowego klubu LKS Pogoń Lwów[15]. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej; w tym roku zamieszkiwał przy ulicy Kadeckiej 7 we Lwowie[16].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pozostawał na stanowisku szefa sanitarnego Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. „W pierwszych dniach wojny pracował sprawnie, później jednakże był pod urazem psychicznym na skutek częstych nalotów i przeważnie przebywał w schronie, a już w dniu 12 września wyjechał do Zaleszczyk”[17][18].

Do 1942 roku był szefem sanitarnym Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie, a po reorganizacji został zastępcą szefa sanitarnego Armii Polskiej na Wschodzie[19]. W czerwcu 1944 roku został komendantem Szpitala Wojennego nr 1 w Casamassima[20].

Zmarł 27 kwietnia 1951 roku i został pochowany na cmentarzu Saint Mary's w Minneapolis (jako Francis Balaszeskul)[21].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Franciszek na Franciszek Ksawery Aleksander. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 61, 1 czerwca 1935. 
  2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiuturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 101.
  3. Dziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 7 z 30 stycznia 1920 roku, pkt 53 Zatwierdzenie Komisji Kasowej Pociągu Szpitalnego WP Nr 15 w Radomiu, tu jako Franciszek Bałaszetkul.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1199.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1081.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1157.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1050.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 727.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 322.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 796.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 873.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 19 grudnia 1933 roku, s. 303.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 171.
  14. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji obchodu 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Przemyśl: 1933, s. 95.
  15. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.
  16. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej uprawnionych do głosowania do Rady Izby w dniu 17 grudnia 1939 r.. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 1, Nr 8 z 1939. 
  17. Odpis. Płk dr Jan Czyż do L. 863/39. pism.co.uk. s. 26. [dostęp 2015-11-19].
  18. Zenon Andrzejewski. Marian Bronisław Gorzeński (1906-2001) – lekarz z pancernej husarii. „Acta Medicorum Polonorum”. 3, s. 41, 2013. 
  19. Stefan Wojtkowiak, Lancet i karabin. Dzieje szkolnictwa medycznego w Wojsku Polskim, Wydawnictwo Ministerstwo Obrony Narodowej, Warszawa 1973, s. 154.
  20. Zenon Jóźwiak. Pamiętajmy o nich. Polski Cmentarz Wojenny w Casamassima. „Biuletyn Informacyjny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Okręg Wielkopolski”, s. 60, Nr 4 (91) z 2012. 
  21. Francis Bałaszeskul (ang.). findagrave.com. [dostęp 2015-11-19].
  22. Rozkazy Ministra Spraw Wojskowych. Nadaję Krzyż Walecznych. „Dziennik Personalny”. Nr 12, s. 369, 15 maja 1922. 
  23. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1936. 
  24. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 111, 19 marca 1934. 
  25. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 279.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]