Franciszek Bukaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Bukaty
Ilustracja
Herb
Pomian
Data urodzenia sierpień 1747
Data śmierci 15 czerwca 1797
Ojciec Benedykt Bukaty
Matka Zofia Wolbekówna
Żona

Barbara Prozorówna

Dzieci

Zofia Bukata

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)
{{{polityk}}}
Franciszek Bukaty.PNG
minister pełnomocny Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii
Okres od 1772
do 1785
Poprzednik Tadeusz Burzyński

Franciszek Bukaty herbu Pomian (ur. w sierpniu 1747, zm. 15 czerwca 1797) – polski dyplomata czasów stanisławowskich, szambelan królewski, wolnomularz, w 1792 odznaczony Orderem Orła Białego[1], chargé d’affaires Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w latach 1775-1777 i 1788-1789, minister rezydent Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w 1777 roku, minister pełnomocny Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w 1787 roku i w latach 1793-1795[2].

Życiorys[edytuj]

Był siódmym i najmłodszym synem Benedykta Bukatego i Zofii Wolbekówny[3]. Brat Tadeusza Józefa Bukatego, biskupa sufragana żmudzkiego.

Bukaty pełnił misję wpierw Chargé d’affaires, a potem posła i ambasadora Rzeczypospolitej Obojga Narodów w Londynie w latach 1772–1785. Był sąsiadem Tadeusza Burzyńskiego. Gdy Burzyński zmarł w 1773 roku w czasie podróży do Włoch (udał się tam w celach zdrowotnych), Bukaty automatycznie zastąpił zmarłego. W 1785 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[4].

Początkowo, mimo opanowania szyfru dyplomatycznego i języka angielskiego, nie mógł aktywnie uczestniczyć w rautach dyplomatów w brytyjskiej stolicy, z powodu zarówno niskiej (początkowo) rangi dyplomatycznej, jak i z powodu młodego wieku, niewielkiego doświadczenia) i braku pieniędzy.

Początkowo rolę jego łącznika z dworem Jerzego III pełnił John Lind, angielski prawnik przyjazny Polsce. Przez jakiś czas król Stanisław August Poniatowski zamyślał uczynić z Anglika ambasadora, to jednak wywołało zdziwienie w Londynie, ponieważ Brytyjczykowi nie wolno było reprezentować innego państwa we własnym kraju.

W 1789 roku Bukaty został w końcu "ambasadorem nadzwyczajnym". Stanisław August zdecydował się ostatecznie na ten krok, ponieważ dowiedział się, że Brytyjczycy zastanawiali się nad sensem posiadania ambasady w Warszawie, skoro Polska nie utrzymywała go w stolicy Wielkiej Brytanii. W 1792 roku został zatwierdzony jako poseł nadzwyczajny i pełnomocnik konfederacji targowickiej w Londynie[5].

Bukaty polepszył swą sytuację przez bogaty ożenek. Jego żoną została Barbara z Prozorów, córka wojewody witebskiego Józefa Prozora[6][7]. Ze związku narodziła się córka Zofia.

Po śmierci Bukatego Barbara powtórnie wyszła za mąż za Ksawerego Lipskiego[8] - syna Tadeusza Lipskiego (1725–1796), kasztelana łęczyckiego, generała-lejtnanta i komediopisarza.

Ostatnie lata życia Bukaty spędził w Sierhiejewiczach, dobrach które otrzymała jego żona Barbara w posagu od ojca, Józefa Prozora. Franciszek Bukaty został pochowany obok rodziny żony w kościele w Dudziczach, majątku należącym do Prozorów, a następnie siostry Barbary z Prozorów, Róży za Stanisławem Jelskim, marszałkiem powiatu ihumeńskiego[9].

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 264.
  2. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 146.
  3. Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 29.
  4. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 191.
  5. Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 116.
  6. Prozor h. Prozor [w:] S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 14, s. 365-6
  7. Józef Prozor [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 28 s. 532
  8. Józef Prozor [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 28 s. 532
  9. Dudzicze [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom II, s. 209-210

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]