Franciszek Charwat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Charwat
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1881
Stanisławów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 2 maja 1943
Kurytyba, Brazylia
Kierownik Konsulatu RP we Wrocławiu
Okres od 1918
do 1919
Następca Eustachy Lorenowicz
Konsul Generalny RP w Berlinie
Okres od 1919
do 1921 ?
Kierownik Konsulatu RP w Hamburgu
Okres od 15 lutego 1921
do 6 maja 1921
Poprzednik Maksymilian Gajdziński
Następca Alfons Pomian-Hajdukiewicz
Chargé d'affaires RP w USRR
Okres od 10 lipca 1922
do 26 sierpnia 1923
Poprzednik Franciszek Jan Pułaski
Następca Marceli Szarota
Kierownik Konsulatu RP w Rydze
Okres od 1923
do 1924
Chargé d'affaires/Poseł RP w Estonii
Okres od 31 grudnia 1924[1]
do 9 września 1928
Poprzednik Wacław Tadeusz Dobrzyński (poseł)
Następca Józef Wołodkowicz (chargé d'affaires)
Poseł RP w Finlandii
Okres od 9 lipca 1928
do 31 grudnia 1935
Poprzednik Tomasz Sariusz-Bielski (chargé d'affaires)
Następca Henryk Sokolnicki (poseł)
Poseł RP na Łotwie
Okres od 1 stycznia 1936
do 29 marca 1938
Poprzednik Zygmunt Beczkowicz
Następca Jerzy Tadeusz Kłopotowski
Poseł RP na Litwie
Okres od 30 marca 1938
do 16 października 1939
Poprzednik funkcja utworzona
Następca zerwanie stosunków dyplomatycznych
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Krzyża Wolności za służbę cywilną (Estonia) Order Krzyża Orła I Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Komandor Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Franciszek Charwat (ur. 12 kwietnia 1881 w Stanisławowie, zm. 2 maja 1943 w Kurytybie[2]) – polski dyplomata okresu II RP.

Pracę w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych podjął tuż po odzyskaniu niepodległości – od grudnia 1918 do lutego 1919 pełnił funkcję konsula RP we Wrocławiu, był konsulem generalnym w Berlinie, pełniącym od 1 lutego 1919 do 8 marca 1920 obowiązki kierownika poselstwa polskiego, kierownikiem konsulatu w Hamburgu (1921) i kierownikiem Wydziału Konsularnego MSZ (1921).

Od 3 września 1921 do 26 sierpnia 1923 sprawował urząd chargé d’affaires w Charkowie, przy rządzie Ukraińskiej SRR. Później kierował konsulatem w Rydze (1923-1924), był chargé d’affaires w Tallinnie (1924), posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Estonii (1926-1928) i Finlandii (1928-1936).

1 stycznia 1936 został posłem RP w Rydze, a po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z Litwą w marcu 1938 – Posłem Nadzwyczajnym i Ministrem Pełnomocnym[3], pierwszym reprezentantem RP w Kownie. Na stanowisku tym podpisał polsko-litewską konwencję w sprawach poczty i telekomunikacji[4]. Po zawarciu układu sowiecko-litewskiego z 10 października 1939, przekazującemu Wilno Litwie, Franciszek Charwat w proteście przeciw temu aktowi złożył notę protestacyjną 12 października[5], a wraz z personelem poselstwa opuścił Litwę w dniu 16 października 1939[6].

Dotarł do Francji, gdzie zarzucono mu samowolne zlikwidowanie placówki w Kownie. Po upadku Francji wyjechał do Portugalii, stamtąd do Brazylii, gdzie zmarł na atak serca.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 24 sierpnia 1926 poseł
  2. Franciszek Charwat
  3. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 41.
  4. Konwencja między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Litewską w sprawach poczty i telekomunikacji podpisana w Kownie 2 maja 1938 r. (Dz.U. 1938 nr 47 poz. 377)
  5. Tomasz Krzywicki: Litwa: przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, s. 76. ISBN 83-89188-40-6.
  6. Piotr Łossowski: Litwa a sprawy polskie 1939-1940, PWN Warszawa 1982, s. 53.
  7. a b c d e f Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 96.
  8. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu dyplomatycznem i konsularnem” M.P. z 1929 r. Nr 276, poz. 638
  9. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  10. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  11. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 143, 1932
  12. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 10, s. 288, 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]