Franciszek Dindorf-Ankowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Józef Dindorf-Ankowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1888
Lwów
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1963
Londyn
Przebieg służby
Lata służby od 1913
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca: 1 Syberyjski Pułk Piechoty, piechoty dywizyjnej w 30 Dywizji Piechoty, 10 Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa
Grób gen. Franciszka Dindorf-Ankowicza na Wojskowych Powązkach w Warszawie

Franciszek Józef Dindorf-Ankowicz (ur. 3 grudnia 1888 we Lwowie, zm. 29 kwietnia 1963 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum realne w 1907 we Lwowie i studiował na Politechnice Lwowskiej, gdzie ukończył Wydział Budowy Maszyn[1] w 1914 roku. Od sierpnia 1910 do sierpnia 1911 odbył roczną służbę wojskową w armii austriackiej, gdzie w 5. i 3. pułku obrony krajowej ukończył szkołę oficerską[2]. Czynnie działał od 1910 roku w organizacji Armia Polska[1] i Drużynach Strzeleckich od 1911 do 1 sierpnia 1914, gdzie dowodził m.in. szkołą podchorążych[2].

Po wybuchu wojny zmobilizowany do armii austriackiej walczył od 1 sierpnia 1914 do 23 marca 1915 na froncie jako dowódca plutonu w 19 pułku obrony krajowej[2]. Od 23 marca 1915 do 6 czerwca 1918 w niewoli rosyjskiej i internowany na Syberii[1]. Na Syberii uczestniczył w formowaniu 5 Dywizji Strzelców Polskich, w której dowodził kompanią i batalionem w 1 pułku strzelców od czerwca 1918 do stycznia 1920[2]. Ranny w walkach. Po kapitulacji dywizji przedostał się do Harbinu, gdzie od 2 lutego 1920 był dowódcą Legii Oficerskiej[2].

W lipcu 1920 powrócił do kraju. W wojnie polsko-bolszewickiej i po jej zakończeniu dowodził 1 Syberyjskim pułkiem piechoty w okresie od lipca 1920 do 1 kwietnia 1927. Był autorem publikacji pt. Zarys historji wojennej 82-go syberyjskiego pułku piechoty z 1929. Ukończył kurs dowódców pułków w Rembertowie (listopad 1921 – luty 1922) oraz kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu (maj 1925)[1]. Zweryfikowany po wojnie w stopniu ppłk., a od 1924 płk[1]. Od 1927 do 1933[1] dowódca piechoty dywizyjnej w 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu. Od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933 był słuchaczem VII kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Od listopada 1935[1] dowódca 10 Dywizji Piechoty w Łodzi.

Do końca lat 30. był wiceprezesem zarządu głównego Związku Sybiraków oraz komendantem koła żołnierzy 5 Syberyjskiej Dywizji[3].

Na czele 10 DP walczył we wrześniu 1939, obejmując wkrótce dowództwo Grupy Operacyjnej noszącej jego imię. Skapitulował 27 września na Lubelszczyźnie.

W okresie okupacji od 27 września 1939[1] w Oflagu Murnau VIIA w którym przebywał do końca wojny. Po wyzwoleniu służył przejściowo w 2 Korpusie.

Po zakończeniu wojny osiedlił się w Londynie. Utrzymywał się z pracy jako kreślarz[4][5].

Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. s. 378, 761.
  2. a b c d e Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 760.
  3. Skład Zarządu Głównego Związku Sybiraków. „Sybirak”. 1-2 (14), s. 88, lipiec 1938. 
  4. Włodzimierz Nikitenko: Włóczędzy w generalskich mundurach (pol.). Historia.org.pl., 23 września 2014. [dostęp 2016-11-01].
  5. Piotr Stawecki, Generałowie polscy. Zarys portretu zbiorowego 1776-1945 Bellona Warszawa 2010, s.162.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 3424 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1723)
  7. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 76 z 22.07.1925

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 378. ISBN 83-11-07836-X.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1990, s. 760-761. ISBN 83-211-1096-7.