Franciszek Gryciuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Gryciuk
Ilustracja
Franciszek Gryciuk podczas przekazania akt katyńskich (15 czerwca 2010)
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1948
Kobylany
Zawód, zajęcie historyk
Tytuł naukowy doktor nauk historycznych
Stanowisko zastępca prezesa IPN (2008–2011), p.o. prezesa IPN (2010–2011)
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Franciszek Gryciuk (ur. 21 listopada 1948 w Kobylanach[1]) – polski historyk. W latach 2008–2011 zastępca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, w latach 2010–2011 p.o. prezesa IPN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia archeologiczne na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego[1], uzyskał na tej uczelni stopień doktora nauk historycznych. Zawodowo związany z Uniwersytetem Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach. W latach 90. był dziekanem Wydziału Humanistycznego, a następnie od 1996 do 1999 prorektorem Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej (poprzedniczki UPH). Wykłada również na Uniwersytecie im. Janki Kupały w Grodnie. Naukowo zajmuje się historią Polski, historią kultury i historią regionalną.

W 1999 z rekomendacji m.in. posłów PSL oraz AWS został powołany w skład Kolegium IPN I kadencji (1999–2006), któremu przewodniczył w okresie 2003–2004, następnie był jego wiceprzewodniczącym. W czerwcu 2008 objął stanowisko zastępcy prezesa IPN.

W czerwcu 2010 został pełniącym obowiązki prezesa IPN w związku ze śmiercią Janusza Kurtyki (w katastrofie lotniczej w Smoleńsku) i po wejściu w życie stosownej nowelizacji ustawy o IPN[2]. Urzędowanie jako wiceprezes IPN zakończył w czerwcu 2011.

Działał w Towarzystwie Miłośników Podlasia, Towarzystwie Przyjaciół Siedlec i Ludowym Towarzystwie Naukowo-Kulturalnym. W latach 70. był przez dwie kadencje przewodniczącym siedleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1997 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Represje NKWD wobec żołnierzy podziemnego Państwa Polskiego w latach 1944–45. Wybór źródeł, T. 1–2, 1995 (oprac. wspólnie z Piotrem Matusakiem).
  • Opór chłopów przeciw kolektywizacji wsi polskiej 1948–1956, 1997 (red.).
  • Siedlce 1944–1956, 2009.
  • Stanisław Mikołajczyk w dokumentach aparatu bezpieczeństwa, T. 1–3, 2010 (wybór dok. z Witoldem Bagieńskim i Franciszkiem Dąbrowskim).
  • Władysław Zaremba, Moje wspomnienia, 2012 (wstęp i oprac.).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk, Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000, Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 435–436.
  2. M.P. z 2010 r. nr 44, poz. 617
  3. M.P. z 1997 r. nr 65, poz. 633

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]