Franciszek Ilski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Ilski (ur. 3 października 1907 w Mińsku Mazowieckim, zm. 16 października 1942 w Warszawie) – tokarz, działacz ruchu robotniczego.

Po ukończeniu Szkoły Rzemieślniczej im. S. Konarskiego w Warszawie zatrudnił się w Fabryce Parowozów, następnie w zakładach Škody, Ursus i w fabryce Lilpop, Rau i Loewenstein. Został działaczem Komunistycznej Partii Polski, należał do Związku Metalowców. W 1940 przystąpił do konspiracyjnej grupy komunistów.

W 1941 był jednym z organizatorów Robotniczo-Chłopskiej Organizacji Bojowej w Warszawie i członkiem jej kierownictwa[1]. Od 1942 działał w Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej. Był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego PPR na warszawskiej Woli. Został aresztowany w nocy z 28 na 29 września 1942 i osadzony na Pawiaku. Stracono go w publicznej egzekucji 50 więźniów, 16 października 1942[2]. Uchwałami Prezydium KRN z 29 maja 1946 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych[3] i z 11 października 1946 Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[4].

Jest patronem ulicy w warszawskiej dzielnicy Rembertów. Po próbie zmiany nazwy w ramach dekomunizacji, w grudniu 2018 sąd unieważnił decyzję wojewody i przywrócił nazwę ulicy w Rembertowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Przygoński, Akcje zbrojne GL-Warszawa 1942, Warszawa 1976
  2. Encyklopedia Warszawy, PWN, Warszawa 1975
  3. Informacja ustna rodziny, poświadczona legitymacją KRN Nr. 14319/551
  4. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 53

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]