Franciszek Kamiński (generał brygady)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne osoby nazywające się Franciszek Kamiński.
Franciszek Kamiński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1923
Kołomyja
Data i miejsce śmierci 4 stycznia 1985
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1985
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
Stanowiska dowódca Lotnictwa Operacyjnego,
zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych ds. lotnictwa operacyjnego,
szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Opolu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR)
Grób Franciszka Kamińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Franciszek Kamiński (ur. 5 sierpnia 1923 w Kołomyi, zm. 4 stycznia 1985 w Warszawie) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Łodzi i Kołomyi; naukę przerwał wybuch wojny. W 1941 skończył szkołę sowiecką. Do 1944 był robotnikiem, w marcu 1944 został wcielony do batalionu szturmowego Armii Czerwonej walczącego z UPA. Krótko potem wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, ukończył szkołę mechaników w Gostomlu k. Kijowa. Mechanik lotniczy w 2 pułku bombowców nocnych „Kraków”, walczył na Mazowszu, następnie na Pomorzu, 24 listopada 1944 lekko ranny. W kwietniu 1945 wstąpił do Wojskowej Szkoły Pilotów w Dęblinie. W grudniu 1947 ukończył tę szkołę ze stopniem chorążego. Od 1 września 1949 dowódca klucza 4 eskadry, potem klucza 16 eskadry. W 1949 skończył kurs szefów strzelania powietrznego pułków ze stopniem porucznika. Od lipca 1951 dowódca eskadry, od grudnia 1952 dowódca 11 pułku lotnictwa myśliwskiego 6 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w stopniu kapitana, następnie majora. 1953–1954 na kursie w Ośrodku Szkolenia Sił Powietrznych w Taganrogu, po powrocie został podpułkownikiem. Od października 1956 dowódca 10 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego OPL w Słupsku. Od listopada 1957 komendant Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. 1959–1961 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po powrocie został zastępcą dowódcy Lotnictwa Operacyjnego do spraw szkolenia bojowego. Od 1 października 1961 dowódca 9 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku. Od lipca 1963 zastępca dowódcy Lotnictwa Operacyjnego do spraw liniowych, a od 7 listopada 1963 dowódca Lotnictwa Operacyjnego.

Należał do PPR, a od 1948 roku – PZPR. W latach 1963–1968 był członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu, a w latach 1975–1978 – członkiem KW PZPR w Opolu[1]

W październiku 1963 mianowany generałem brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki w obecności ministra obrony narodowej marszałka Polski Mariana Spychalskiego.

Od grudnia 1967 zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw lotnictwa operacyjnego. W grudniu 1975 został wyznaczony na stanowisko szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Opolu. Od października 1979 zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy do spraw Obrony Terytorialnej. Od marca 1981 przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy. Od lutego 1984 zastępca Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej do spraw organizacji paramilitarnych.

Zmarł w szpitalu klinicznym WAM w Warszawie. Pochowany 9 stycznia 1985 roku na Cmentarzu Wojskowych Powązkach w Warszawie. W pogrzebie wzięła udział delegacja WP z ministrem obrony narodowej generałem armii Florianem Siwickim. Mowy pogrzebowe wygłosili: zastępca Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej, generał dywizji Wacław Jagas oraz dowódca Wojsk Lotniczych, generał dywizji pilot Tytus Krawczyc.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 366. ISBN 83-223-2073-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 144-146.