Franciszek Lewiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Lewiński
ilustracja
Data urodzenia 12 sierpnia 1783
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1854
Łosice
Biskup pomocniczy janowski
Okres sprawowania 1826–1854
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1806
Nominacja biskupia 3 lipca 1826
Sakra biskupia 17 września 1826
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 września 1826
Konsekrator Józef Marceli Dzięcielski
Współkonsekratorzy Mateusz Maurycy Wojakowski
Wincenty Siedlecki
Nowa płyta na grobie biskupa Franciszka Lewińskiego przy kościele św. Zygmunta w Łosicach

Franciszek Ignacy Lewiński h. Brochwicz (ur. 12 sierpnia 1783, zm. 15 lipca 1854 w Łosicach) – duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy janowski w latach 1826–1854. Przyrodni brat biskupa Feliksa Łukasza Lewińskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 12 sierpnia 1783 jako syn szlachcica Franciszka i Katarzyny z Dzięcielskich. Pochodził z Lewina, należącego do parafii Świętej Marii Magdaleny w Strzepczu, na terenie ówczesnego powiatu mirachowskiego. Studiował we Wrocławiu i Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1806.

Był proboszczem parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Swarzewie w powiecie puckim (1806–1809), parafii Świętego Dominika w Chodczu w powiecie włocławskim (1809–1817), parafii św. Wojciecha w Rogóźnie (w ówczesnym dekanacie łasińskim) oraz parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy w Wąbrzeźnie (1817). Jednak na stałe mieszkał przy katedrze Trójcy Świętej w Chełmży. W 1814 został mianowany kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej chełmińskiej, do której został instalowany w tym samym roku. 7 października 1823 został dziekanem kapituły katedralnej chełmińskiej. 29 sierpnia 1825 oficjalnie zrezygnował z tej funkcji, ponieważ jego brat Feliks Łukasz, biskup diecezjalny janowski, mianował go dziekanem kapituły katedralnej w Janowie Podlaskim. Po śmierci brata, z wyboru kapituły katedralnej janowskiej, pełnił w latach 1825–1826 urząd administratora diecezji.

Na początku 1825 został przez swego brata Feliksa Łukasza przedstawiony papieżowi Leonowi XII na biskupa pomocniczego diecezji janowskiej. Nominację biskupią wraz ze stolicą tytularną Eleutheropolis w Palestynie uzyskał od Leona XIII 3 lipca 1826. Sakrę biskupią przyjął w Lublinie 17 września 1826 z rąk Józefa Marcelina Dzięcielskiego, biskupa diecezjalnego lubelskiego. Rezydował w Łosicach (w majątku Zakrze) i był jednocześnie w latach 1827–1854 proboszczem parafii Świętego Zygmunta w Łosicach[1].

Zmarł 15 lipca 1854 w Łosicach i tam został pochowany na cmentarzu parafialnym przy kaplicy Świętego Stanisława[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Dobrowolski: Proboszczowie „Zygmunta”. zygmuntlosice.pl. [dostęp 2018-02-22].
  2. Nowa płyta na grobie ks. bp. Franciszka Lewińskiego. podlasie24.pl, 2011-09-15. [dostęp 2011-12-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Joskowski Z., Biskupi z Ziemi Kaszubskiej. Słownik biograficzny, Banino 2008.
  • Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000.
  • Franciszek Lewiński w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-12-09]