Franciszek Majlich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Majlich
Bezam, Szpak
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 1897
Sanok
Data śmierci 1976
Przebieg służby
Lata służby 1918-1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 2 Pułk Piechoty Legionów
2 Pułk Lotniczy
74 Górnośląski Pułk Piechoty
24 Pułk Piechoty
Batalion ON „Chełm”
3 Dywizja Piechoty Legionów AK
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
szef sztabu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi

Franciszek Mieczysław Majlich, także Mailich, ps. „Bezam”, „Szpak” (ur. 29 kwietnia lub 29 września 1897[a][1] w Sanoku, zm. 1976) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, podpułkownik SZP-ZWZ-AK, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sanoku jako syn Karola i Walerii. U schyłku I wojny światowej wstąpił do Wojska Polskiego, a następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku piechoty Legionów. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty w służbie stałej ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i nadal był w służbie 2 pułku piechoty Legionów. 1 lipca 1923 został awansowany do stopnia kapitana. Został odkomenderowany na kurs obserwatorów lotniczych, który odbywał od 1 czerwca do 15 września 1925. po czym skierowany na praktyki w 2 Pułku Lotniczym. Po ukończeniu kursu powrócił do 2 pułku piechoty Legionów. W 1926 został przeniesiony do 74 pułku piechoty stacjonującym w garnizonie Lubliniec i mianowany dowódcą kompanii. W 1930 został przeniesiony do 24 pułku piechoty stacjonującym w Łucku, gdzie także był dowódcą kompanii, a następnie został p. o. dowódcy batalionu. W 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu nr II w Lublinie na stanowisko oficera ordynansowego, w 1934 do dyspozycji dówódcy DOK II, zaś z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku[2].

Następnie zamieszkał w Lublinie. Pracował jako komendant Federacji i Związku Rezerwistów Okręgu Lubelskiego. Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej był na stanowisku dowódcy Batalionu ON „Chełm”[3], brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po klęsce wojny obronnej i agresji ZSRR na Polskę uniknął niewoli sowieckiej i wrócił do Lublina. Podczas okupacji niemieckiej rozpoczął działalność konspiracyjną w październiku 1939. Działał jako oficer organizacyjny obwodu Służby Zwycięstwu Polski / Związku Walki Zbrojnej-Lublin, następnie oficer inspekcyjny komendy Okręgu ZWZ Lublin na obszar środkowej Lubelszczyzny, po przekształceniu działał w Armii Krajowej, od 1943 zastępca komendanta Inspektoratu AK Lublin, od czerwca 1944 szef sztabu odtwarzanej 3 Dywizji Piechoty Legionów AK. Został awansowany do stopnia majora, a następnie do stopnia podpułkownika. 12 sierpnia 1944 został aresztowany przez NKWD, po czym deportowany trafił do łagru na terenie ZSRR. Z Charkowa został przeniesiony 4 stycznia 1946 do obozu nr 178, 6 lipca 1947 skierowany z obozu nr 454 do obozu nr 158, 3 września 1947 wywieziony do obozu nr 284 w Brześciu. W lipcu 1947 roku internowany w obozie NKWD nr 150 w Griazowcu[4]. 13 listopada 1947 w ramach repatriacji wrócił do Polski.

Po wojnie pracował w branży cukrowniczej. Zmarł w 1976.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Różne źródła podały inne daty urodzenia. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie wskazało datę 29 kwietnia 1897, Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939 wskazała datę 29 września 1897, a strona stankiewicze.com wskazała datę 29 kwietnia 1898.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 30 maja 2014].
  2. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Przeniesienia w stan spoczynku. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 14, s. 280, 22 grudnia 1934. 
  3. Na wzgórzach Roztocza – wrzesień 1939. tomaszow39.com. [dostęp 30 maja 2014].
  4. Dariusz Rogut, Internowani oficerowie Armii Krajowej w sowieckim obozie jenieckim nr 150 w Griazowcu w latach 1947-1948, w: Sowiecki system obozów i więzień, Łódź 2013, s. 87.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]