Franciszek Mirecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Mirecki

Franciszek Mirecki (ur. 1 kwietnia 1791 w Krakowie, zm. 29 maja 1862 w Krakowie) – kompozytor, pedagog[1].

Życiorys[edytuj]

Na początku swojej kariery występował w chórze krakowskiego kościoła Mariackiego. Był także pianistą. W 1814 r. po ukończeniu studiów filologicznych na Uniwersytecie Warszawskim przeniósł się do Wiednia, gdzie studiował grę na fortepianie u Jana Nepomucena Hummla. Podróżował po Włoszech i Francji. W 1838 r. powrócił do Krakowa, gdzie otworzył własną szkołę śpiewu operowego.

Jego synami byli: Stanisław, nauczyciel śpiewu oraz Kazimierz, malarz.

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w grobowcu rodzinnym, w kwaterze 12[2].

Ważniejsze kompozycje[edytuj]

Opery[edytuj]

Piast, Cyganie, Evandro in Pergamo, Pułaski, Cornelio Bentivoglio (do libretta Gastone di Foix Feliksa Romaniego,1844)

Inne kompozycje[edytuj]

Operetka: Nocleg w Apeninach
sonaty na skrzypce i fortepian
Adagio i Allegro concertante na fortepian i dwoje skrzypiec, wiolę i wiolonczelę
Symfonia c-moll (przed 1859)

Oprócz tego skomponował 6 sonat oraz polonezy, fantazje i krakowiaki na fortepian.

Przypisy

  1. Aleksander Krawczuk: Opowieści o zmarłych. Cmentarz Rakowicki część 3 i 4. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza w Krakowie, 1988, s. 17-21. ISBN 83-03-02300-4.
  2. Karolina Grodziska-Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939). Wyd. II. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 127. ISBN 83-08-01428-3.