Franciszek Salwator Toskański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Salwator Toskański

Franz Salvator Maria Joseph Ferdinand Karl Leopold Anton von Padua Johann Baptist Januarius Aloys Gonzaga Rainer Benedikt Bernhard von Österreich-Toskana (ur. 21 sierpnia 1866 w Altmünster; zm. 20 kwietnia 1939 w Wiedniu) – arcyksiążę austriacki.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Salwator był synem Karola Salwatora, księcia Toskanii, arcyksięcia Austrii, i jego żony Marii Immaculaty Burbon, córki Ferdynanda II, króla Obojga Sycylii.

Swoją przyszłą żonę, Marię Walerię (1868–1924) poznał na balu. Arcyksiężniczka, ukochana córka cesarzowej Elżbiety i cesarza Franciszka Józefa I, jako jedyna z rodzeństwa mogła wyjść za mąż z miłości. Jej wybór padł właśnie na Franciszka. Ich ślub odbył się 31 lipca 1890 roku w Bad Ischl. Maria Waleria i Franciszek doczekali się dziesięciorga dzieci. Początek małżeństwa był bardzo udany, jednak z biegiem czasu było coraz gorzej i Franciszek zaczął zdradzać żonę. Związał się z młodszą o 25 lat Stefanią Richter (18911972) (późniejszą księżną von Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst, żoną księcia Fryderyka Franciszka), z którą miał nieślubnego syna[1], uznanego przez Marię Walerię. Dziesięć lat po śmierci Marii Walerii, 28 kwietnia 1934 w Wiedniu, Franciszek zawarł małżeństwo morganatyczne z Melanią von Risenfels (18981984).

Franciszek Salwator ze swoją żoną arcyksiężniczką Marią Walerią

Dzieci[edytuj | edytuj kod]

  • Elżbieta (1892–1930)
  • Franciszek Karol (1893–1918)
  • Hubert Salwator (1894–1971)
  • Jadwiga (1896–1970)
  • Theodor Salwator (1899–1978)
  • Gertruda (1900–1962)
  • Maria (1901–1936)
  • Klemens Salwator (1904–1974)
  • Matylda (1906–1991)
  • Agnieszka (1911–1911)
  • Franciszek Józef von Hohenlohe-Schillingsfürst (1914–2008) (nieślubny)

Najstarszy syn Franciszek Karol zmarł przedwcześnie 10 grudnia 1918. Nie ożenił się i nie zostawił potomstwa. Klemens Salwator z kolei 20 lutego 1931 roku ożenił się z hrabiną Elżbietą Resseguier de Miremont, z którą miał ośmioro dzieci. Z powodu tego małżeństwa musiał zrzec się nazwiska i wszelkich praw w porządku dziedziczenia. Dla siebie i swoich potomków przyjął nazwisko i tytuł księcia Altenburg[2]. W chwili śmierci arcyksiążę Franciszek osierocił siedmioro dzieci[3].

Przypisy

  1. Jim Wilson, Księżna Nazistów. Żydówka, Arystokratka, Agentka Hitlera., Świat Książki, Warszawa 2013, s. 43
  2. Martha Schad, Kaiserin Elisabeth und ihre Töchter, München 2005, s. 154
  3. Zmarł arcyksiążę Franciszek. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 92 z 23 kwietnia 1939. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jim Wilson, Księżna Nazistów. Żydówka, Arystokratka, Agentka Hitlera, Świat Książki, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7943-037-6.
  • Franz zu Hohenlohe, Stephanie. Das Leben meiner Mutter. Aus dem Englischen von Maria-Concetta Hübner. Amalthea, München und Wien 1991, ISBN 3-85002-293-5.