Franciszek Szulc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Szulc
Komisarz Straży Granicznej
Data i miejsce urodzenia 16 września 1893
Dobra
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
(od 1921 roku w Straży Granicznej)
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Straż Graniczna II RP
Jednostki 2 Pułk Strzelców Wielkopolskich155 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
powstanie wielkopolskie,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)
Symboliczny grób Franciszka Szulca w Dakowach Mokrych

Franciszek Szulc (ur. 16 września 1893 w Dobrej koło Buku, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan Wojska Polskiego, komisarz Straży Granicznej II RP, powstaniec wielkopolski i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, ofiara zbrodni katyńskiej

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako syn Józefa i Józefy z domu Rybarczyk. Dzieciństwo spędził w Dakowach Suchych, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie zdał małą maturę.

W czerwcu 1916 r. został zmobilizowany do wojska niemieckiego i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie 23 maja 1918 r. został ranny w nogę i trafił do lazaretu polowego.

Wkrótce przyłączył się do powstania wielkopolskiego, w dniu 6 stycznia 1919 r. został dowódcą kompanii bukowskiej. Walczył na froncie zachodnim m.in. o dworzec kolejowy w Zbąszyniu, a potem pod Nowym Dworem, Łomnicą i Chrośnicą. Za bohaterstwo w tych walkach odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i mianowany podporucznikiem Wojska Polskiego. Od marca 1919 w 2 pułku strzelców wielkopolskich[1]. Następnie brał udział razem z 155 Pułkiem Piechoty w wojnie polsko-bolszewickiej.

W okresie międzywojennym służył w Straży Celnej (późniejszej Straży Granicznej), pełniąc funkcję komisarza Straży Celnej w Zbąszyniu. Służył również w Komisariacie Straży Granicznej „Jabłonka”, pow. nowotarski, w Inspektoracie Granicznym nr 3 w Brodnicy jako kwatermistrz (jednocześnie adiutant) i w Inspektoracie Granicznym nr 8 w Nakle[1]. Kapitanem mianowany 19 marca 1939, przydzielony do kadry OK VIII[2].  W 1939 r. ewakuowany na wschód dostał się do niewoli sowieckiej, został zamordowany w Katyniu. Figuruje na liście wywózkowej LW 052/4 z 27.4.1940 r., poz. 68[1].

Małżeństwo z Eleonorą Walewską pozostało bezdzietne.

W powstaniu wielkopolskim i wojnie polsko-bolszewickiej walczył także jego brat – Stanisław (1899-1970).

Upamiętnienie[edytuj]

Obok kościoła św. Katarzyny w Dakowach Mokrych znajduje się symboliczny grób Franciszka Szulca.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 288.
  2. a b BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-05-24].
  3. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 101
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 79)

Bibliografia[edytuj]

  • Zdzisław Kościański, Eligiusz Tomkowiak, Bukowianie w Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919, Poznań-Buk, Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, 2008, ​ISBN 978-83-927042-1-8
  • Zdzisław Kościański, Bogumił Wojcieszak, "Trzeba było pójść...Powiat Nowotomyski w Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919. Historia i Pamięć", Nowy Tomyśl 2010, ​ISBN 978-83-915081-7-6
  • Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.