Franciszek i Hiacynta Marto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławieni
Franciszek i Hiacynta Marto

Francisco i Jacinta Marto
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1908
11 marca 1910
Aljustrel, Portugalia
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1919
Aljustrel
20 lutego 1920
Lizbona
Czczeni przez kościół katolicki
Beatyfikacja 13 maja 2000
Fátima
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 20 lutego
Szczególne miejsca kultu Fátima

Francisco Marto (Franciszek; ur. 11 czerwca 1908 w Aljustrelu, zm. 4 kwietnia 1919 tamże) i Jacinta Marto (Hiacynta; ur. 11 marca 1910 w Aljustrelu, zm. 20 lutego 1920 w Lizbonie) – portugalskie rodzeństwo, które w 1917 roku, wraz z Lúcią (Łucją) dos Santos, doznało objawień maryjnych w Fátimie, Błogosławieni Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo[edytuj]

Francisco i Jacinta urodzili się jako najmłodsze dzieci Manuela i Olimpii Marto. Rodzeństwo było analfabetami. Wraz z kuzynką, Lucią pomagali w gospodarstwie rodzinnym pasąc owce.

Francisca opisywano jako osobę spokojną i małomówną, głęboko wierzącą i zaangażowaną w praktyki religijne związane z kultem maryjnym, opiekuńczą wobec zwierząt. Lubił modlić się w samotności, jak twierdził "dla wynagrodzenia Jezusowi grzechów świata".

Jacinta była jego młodszą siostrą. Doświadczenia mistyczne poważnie wpłynęły na jej charakter, zwiększyć miało się jej zaangażowanie religijnie, podejmowała również praktyki pokutne i ascetyczne w intencji nawrócenia grzeszników, realizując zalecenia, jakie wizjonerzy mieli otrzymać podczas objawienia.

Objawienia[edytuj]

W objawieniach prywatnych Maryja miała przykazać im, by zachęcali innych do odmawiania różańca, jako zadośćuczynienie za grzechy i intencji nawrócenia grzeszników, które to zalecenie realizowali. Do dziś katolicy praktykują odmawianie różańca, szczególnie w październiku, który uznawano za miesiąc Różańca Świętego już w XIX wieku.

Śmierć[edytuj]

Grób Franciszka i Hiacynty Marto w Fatimie

Wkrótce po objawieniach oboje ciężko zachorowali i zmarli. Przyczyną śmierci była rozprzestrzeniająca się wówczas pandemia grypy hiszpańskiej. U Francisca wywiązało się zapalenie płuc. Zmarł w rodzinnym domu 4 kwietnia 1919.

U Jacinty rozwinęło się ropne zapalenie opłucnej. Przeszła operację, podczas której usunięto jej dwa żebra. Ze względu na stan jej serca, nie mogła być w pełni znieczulona, ale miała nieznaczne znieczulenie miejscowe za pomocą chloroformu. Swoje cierpienia ofiarowała za nawrócenie grzeszników. Zmarła 20 lutego 1920 w szpitalu w Lizbonie.

Rodzeństwo zostało pochowane w Bazylice Matki Bożej Różańcowej w Fátimie. W 2006 obok doczesnych szczątek dzieci spoczęło ciało trzeciej wizjonerki, karmelitanki bosej, Luci dos Santos.

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny[edytuj]

Procesy beatyfikacyjne rodzeństwa rozpoczęły się w 1946. Ich zwłoki zostały ekshumowane w 1935, a po raz drugi w 1951. Ciało Jacinty nie uległo rozkładowi. 13 maja 1989 papież Jan Paweł II podpisał dekret uznający ich heroiczność cnót[1]. Jedenaście lat później w 2000 roku, podczas swojej ostatniej podróży do Portugalii papież dokonał ich beatyfikacji. Jacinta jest najmłodszym beatyfikowanym dzieckiem, które nie zginęło śmiercią męczeńską.

23 marca 2017 papież Franciszek podpisał dekret uznający cud za wstawiennictwem błogosławionych pastuszków, zaś 20 kwietnia 2017 podczas konsystorza wyznaczył datę ich kanonizacji[2][3].

Cudem kanonizacyjnym jest uzdrowienie przed ponad dziesięcioma laty, dotychczas sześcioletniego chłopca z Brazylii[4]. Uzdrowiony bawiąc się siostrą, wypadł z siódmego piętra doznając silnego urazu głowy. Uraz był tak silny, że po mimo wyleczenia dziecko mogło być niepełnosprawnym umysłowo. W trakcie akcji ratunkowej, ojciec młodego brazylyjczyka modlił się do Matki Boskiej Fatimskiej oraz do bł. pastuszków[4]. Trzy dni po wypadku, lekarze stwierdzili, iż sześciolatek jest zupełnie zdrowy i został wypisany do domu[4].

Miejsce kultu i wspomnienie[edytuj]

Szczególnym miejscem kultu Francisca i Jacinty Marto w Polsce jest Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na zakopiańskich Krzeptówkach. Zostało wzniesione jako votum za ocalenie życia papieża Jana Pawła II po zamachu z 13 maja 1981. W kościele wzniesionym w latach 1987–1992 znajdują się relikwie błogosławionych.

Ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 20 lutego, w dzień śmierci Hiacynty Marto[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Drozd SDS: Orędzie Niepokalanej. Historia objawień fatimskich. Kraków: Salwator, 2005, s. 432. ISBN 83-60082-35-9.