Frank Bruno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franklin Roy Bruno (ur. 16 listopada 1961 w Londynie) – brytyjski pięściarz, były mistrz świata federacji WBC w wadze ciężkiej.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Na pierwszy trening zaprowadził go ojciec, gdyż Bruno w młodzieńczym wieku sprawiał kłopoty wychowawcze.

Karierę amatorską zakończył bardzo szybko, mając zaledwie dwadzieścia jeden walk (rekord 20-1) na koncie. Zdążył jednak zdobyć jako najmłodszy w historii tytuł krajowy i zaczął przygodę z boksem zawodowym w 1982 roku od nokautu w pierwszej rundzie.

Bruno wygrał pierwsze dwadzieścia jeden zawodowych walk przed czasem. Trzy razy bezskutecznie podchodził do walki o tytuł – przegrywał kolejno z Timem Whitherspoonem, Mikiem Tysonem i Lennoxem Lewisem. Pas mistrzowski udało mu się zdobyć dopiero za czwartym razem, gdy wypunktował Olivera McCalla. Pas WBC stracił już jednak w pierwszej obronie pół roku później na rzecz powracającego na tron po odsiadce Mike'a Tysona. Po tej walce zakończył zawodową karierę z bilansem 40 wygranych (38 wygranych przed czasem) i pięciu porażek[1].

Problemy po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

W 2012 roku trafił do szpitala psychiatrycznego. Problemy ze zdrowiem psychicznym miał również tuż po zakończeniu kariery sportowej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Redakcja, BEST I FACED: FRANK BRUNO, www.bokser.org [dostęp 2017-10-24].
  2. Redakcja, FRANK BRUNO W SZPITALU PSYCHIATRYCZNYM, www.bokser.org [dostęp 2017-10-24].